Edmund Puzdrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edmund Puzdrowski (ur. 2 stycznia 1942 w Kartuzach) – polski poeta i prozaik.

Syn Leona i Agaty z Reszków. Ma młodszą siostrę Kazimierę. Jest mężem Krystyny Marciniak i ojcem Bartosza[1].

Ukończył Wydział Fizyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W latach 1965-1973 był starszym asystentem Zakładu Fizyki WSI (Bydgoszcz). Od 1973 roku mieszka w Gdańsku. Debiutował jako poeta na łamach prasy w 1959 roku. Był jednym z założycieli grupy poetyckiej "Kadyk". Był redaktorem miesięcznika "Litery" oraz "Pomerania". W 1967 roku został wyróżniony Medalem Stolema- odznaczeniem dla osób, które popularyzują osiągnięcia kultury Kaszub i Pomorza. W latach 1984-1985 był kierownikiem literackim Teatru Muzycznego (Gdynia).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Koło- 1966
  • Niezmienność- 1968
  • Rzecz kaszubska- 1968
  • Białe są słowa miłości- 1970
  • Betonowy dom- 1971
  • Wiersze domowe- 1972
  • Uwagi o współczesności literatury kaszubsko-pomorskiej - 1973
  • Sztuka podnoszenia palców- 1974
  • Bursztynowe drzewo- 1974
  • Przyszedłem wypełnić-1976
  • Rozbite lustro-1982
  • Wiersze= Gedichte- 1990
  • Klisze i ziarna-1991

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]