Edward Bekier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
prof. Edward Bekier (1883-1945) _ W stroju dziekana Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie

Edward Bekier (ur. 9 października 1883 w Sierpcu, zm. 10 lutego 1945 w Wilnie) – chemik, zajmujący się chemią nieorganiczną i fizyczną. Profesor zwyczajny Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, założyciel katedry chemii fizycznej oraz oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana Ignacego Bekiera i Marii z Nawrockich. Świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1904 w II Gimnazjum Filologicznym w Warszawie.

W latach 1904-1905 studiował na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 1905 został relegowany z uczelni za udział w bojkocie szkół rosyjskich. W latach 1905-1911 studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Na podstawie pracy doświadczalnej w zakresie chemii uzyskał tytuł doktora filozofii.

W roku 1912 podjął studia w pracowni chemii fizycznej Uniwersytetu w Getyndze, a następnie w latach 1913-1914 studiował na Politechnice w Charlottenburgu w Berlinie. W 1915 został asystentem w katedrze chemii Politechniki Warszawskiej, następnie w roku 1918 pracował jako adiunkt w katedrze chemii nieorganicznej tego uniwersytetu. W 1919 został powołanu na stanowisko docenta i wykładał na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej oraz Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kursów Naukowych (późniejsza Wolna Wszechnica).

W czasie wojny polsko-bolszewickiej ochotniczo służył w Wojsku Polskim jako kanonier I Pułku Artylerii Zenitowej.

Dekretem Naczelnika Państwa w 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1921-1922 prowadził katedrę chemii nieorganicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu a od roku 1922 organizował katedrę chemii fizycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, którą prowadził do wybuchu II wojny światowej w 1939 r.

W 1936 z rąk Prezydenta RP otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1923-1924 i 1931-1932 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Wileńskiego, a w latach 1924-1925, 1928-1929 oraz 1932-1933 prodziekanem.

Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie, członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz Societe de Chimie Physique w Paryżu. Zorganizował i kierował biblioteką chemiczną Uniwersytetu Wileńskiego. Był także założycielem i kuratorem "Koła Chemików".

W czasie II wojny światowej prowadził wykłady chemii fizycznej w ramach tajnego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Jego dorobek naukowy to 29 pozycji opublikowanych w piśmiennictwie chemicznym krajowym i zagranicznym. Są to prace z dziedziny elektrochemii i radioaktywności oraz własności metali ich i stopów. Główny kierunek jego działalności naukowej dotyczył kinetyki chemicznej w układach niejednorodnych i jednorodnych.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Stanisława z Haniczów. Z tego małżeństwa pochodzi syn Jan Jerzy (ur. 1929).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Peretiatkowicz, M. Sobeski, Współczesna Kultura Polska, Ks. Św. Wojciecha, Poznań 1932, str. 11
  • "Życie Mazowsza" (miesięcznik regionalny), Płock 1935, nr 1, str. 27
  • S. Łoza, Czy wiesz kto to jest? Gł. Księg. Wojsk., Warszawa 1938, str. 34
  • A. Ulińska. Prof. dr Edward Bekier (1883-1945), Wiadomości Chemiczne, Rocz. XVIII, 1964, zesz. 9, str. 485-492
  • J. Chodkowski (red. nacz.) Mały słownik chemiczny. Wiedza Powszechna, Warszawa 1974, str. 68
  • H. Jotkiałło. O Edwardzie Bekierze słów kilka. "Kurier Wileński", 8 stycznia 1994. str. 9
  • L.Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. Oficyna RYTM, Warszawa 1999, str. 376