Ekdycjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ekdycjusz Awitus, Ecdicius Avitus (ur. ok. 420 – zm. po 475) – galorzymski arystokrata, senator, magister militum praesentalis od 474 do 475. Syn cesarza Awitusa.

Ekdycjusz wychowywał się we wpływowej rodzinie przyszłego cesarza Awitusa w Augustonemetum (obecnie Clermont-Ferrand). Jego siostra Papianilla była żoną Sydoniusza Apollinarisa, dlatego często odwiedzał jego posiadłość w Avitacum (prawdopodobnie obecne Lac d'Aydat)[1]. Miał brata imieniem Agrykola. W latach 60. V wieku był jedną z najbogatszych i najważniejszych osobistości zachodniego imperium i przebywał na dworze cesarza Antemiusza do 469[2].

Razem ze szwagrem Sydoniuszem, biskupem Clermont, bronił Owernii przed atakami Wizygotów od 471 do 474. Król Wizygotów Euryk oblegał wiele miast Owernii, ale Ekdycjusz, dzięki prywatnym oddziałom bucellarii opłacanym z własnych dochodów, dostarczał zaopatrzenie oblężonym miastom. Między innymi udało mu się przerwać oblężenie Augustonemetum[3][4][1]. Brał także udział w splądrowaniu Cardique przez Wizygotów, gdzie dowodził obroną miasta[5][3].

Na podstawie wzmianki Jordanesa w Getica (O pochodzeniu i czynach Gotów) przypuszcza się, że Ekdycjusz jako dux Romanorum stał na czele dukatu Owernii, czyli odrębnego okręgu wojskowego z własnym dowódcą[6][7].

Za panowania cesarza Antemiusza Ekdycjusz uzyskał podporządkowanie się władzy rzymskiej Burgundów Chilperyka II jako osiedlonych sprzymierzeńców (foederati)[1][8][9].

Cesarz Juliusz Nepos pod koniec 474 podniósł Ekdycjusza do rangi patrycjusza, którą obiecał mu już wcześniej Antemiusz[6][10], i obdarzył go stanowiskiem magister militum praesentialis, zapewne z zamiarem powierzenia mu prowadzenia wojny z Wizygotami[1]. Jednakże gdy tylko rozpoczął w 475 kampanię przeciw Wizygotom, został odwołany przez Neposa do Italii, a jako głównodowodzący armią rzymską zastąpił go Flawiusz Orestes. Poza tym Nepos zawarł z królem Eurykiem porozumienie o oddaniu Wizygotom Owernii w zamian za Prowansję, wobec czego obrona tego obszaru przez Ekdycjusza stała się bezcelowa. Odtąd postać Ekdycjusza znika z zapisów historycznych[11][12][13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Martindale 2006 ↓, s. 384.
  2. Martindale 2006 ↓, s. 383.
  3. a b Krawczuk 1991 ↓, s. 556.
  4. Zołoteńki 2011 ↓, s. 195.
  5. Zołoteńki 2011 ↓, s. 196.
  6. a b Zołoteńki 2011 ↓, s. 253.
  7. Jordanes ↓, Getica 240.
  8. Zołoteńki 2011 ↓, przypis 527, s. 195–196.
  9. Zołoteńki 2011 ↓, przypis 739, s. 259–260.
  10. Pawlak 2010 ↓, s. 65.
  11. Krawczuk 1991 ↓, s. 562–563.
  12. Zołoteńki 2011 ↓, s. 195–196.
  13. Pawlak 2010 ↓, s. 70–71.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła
  • Sydoniusz Apolinary: Listy i wiersze. Tłumaczenie Mieczysław Brożek. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 2004, seria: Seria Biblioteka Przekładów z Literatury Starożytnej, nr 14. ISBN 83-88857-56-8.
  • Edward Zwolski: Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa. Lublin: Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1984.
Opracowania