Juliusz Nepos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Nepos
Iulius Nepos
Imperator Cesarstwa Zachodniorzymskiego
Cesarz rzymski
Okres panowania od 19 lub 24 czerwca 474 r.
do 28 sierpnia 475 r. (w Dalmacji do 9 maja 480 r.)
Koronacja 19 czerwca 475 r.
Poprzednik Gliceriusz
Następca Romulus Augustulus
Dane biograficzne
Data urodzenia ok. 430
Data i miejsce śmierci 9 maja 480
Salona
Przyczyna śmierci zasztyletowany
Miejsce spoczynku Salona
Moneta
moneta
Tremissis Juliusza Neposa (RIC 3221)

Juliusz Nepos, Iulius Nepos (ur. ok. 430, zm. 9 maja 480) – cesarz zachodniorzymski od 19/24 czerwca 474 do 28 sierpnia 475.

Nepocjan ojciec Juliusza Neposa wsławił się za cesarza Majoriana w walkach ze Swebami w Hiszpanii. Jeszcze głośniejsze imię zdobył wuj, Marcellinus, przyjaciel Aecjusza, dowódca wojsk i niemal udzielny władca w Dalmacji, zasłużony w walce z Wandalami na Sycylii za Majoriana i potem Antemiusza, zdradziecko zamordowany na tej wyspie w 468 roku[1].

Juliusz Nepos był dowódcą wojsk na Zachodzie w latach 458–461 i w Dalmacji (magister militum Dalmatiae, ok. 468–474)[2]. Poślubił w 472 krewną (prawdopodobnie siostrzenicę) Weryny, żony cesarza wschodniorzymskiego Leona I[3]. Był cesarzem zachodniorzymskim od 19/24 czerwca 474 do 28 sierpnia 475 po obaleniu Gliceriusza, a wysłany do Italii przez cesarza Leona[1].

Mianował w 474 głównodowodzącym wojskami (magister militum praesentalis) Ekdycjusza, który bronił w tym czasie Augustonemenum (obecnie Clermont-Ferrand) i nadał mu tytuł patrycjusza. Zawarł z Wizygotami pokój i oddał im rejon Owernii w zamian za Prowansję i na miejsce Ekdycjusza w 475 mianował Orestesa. Ten po kilku miesiącach zbuntował się i zaatakował Rawennę, a na tronie cesarskim osadził swego syna Romulusa. Nepos uciekł do Dalmacji, gdzie utrzymał władzę aż do śmierci. W 477 próbował odzyskać tron przy pomocy Zenona, którego namawiała do pomocy Weryna. Jednakże cesarz musiał niechętnie uznać władzę Odoakra w Italii. Nepos został zabity 9 maja 480 prawdopodobnie z rozkazu swego poprzednika, Gliceriusza, który wtedy był biskupem Salony, przez dwóch swoich żołnierzy[4][5].

W 474 władzę nad miastem Vaison przejęli spod władzy Burgundów miejscowi arystokraci i podporządkowali się Juliuszowi Neposowi[6]. Władza Juliusza Neposa właściwie ograniczała się do Italii, odzyskanej w 475 Prowincji (Prowansji). W tym samym roku zwolnił Wizygotów i Burgundów z obowiązków sojuszników rzymskich (foederati), co formalnie dawało im swobodę działania w Galii i Hiszpanii[7]. Odizolowane części Galii uznawały jeszcze jego zwierzchnictwo, ale były zdane już wyłącznie na swoje siły i możliwości oraz układy z barbarzyńskimi królestwami Franków, Burgundów i Wizygotów.

Późniejszy pan Italii Odoaker przez jakiś czas bił monety z wizerunkiem Neposa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Krawczuk 1991 ↓, s. 561.
  2. Martindale 2006 ↓, s. 777.
  3. Twardowska 2009 ↓, s. 41–45.
  4. Krawczuk 1991 ↓, s. 562–563.
  5. Pawlak 2010 ↓, s. 69–71.
  6. Zołoteńki 2011 ↓, s. 257–259.
  7. Zołoteńki 2011 ↓, s. 363.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]