Elektrownia Wodna Kamienna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elektrownia Wodna Kamienna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Źródła energii
Źródła energii:
- główne woda
Położenie na mapie gminy Dobiegniew
Mapa lokalizacyjna gminy Dobiegniew
Elektrownia Wodna Kamienna
Elektrownia Wodna Kamienna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Elektrownia Wodna Kamienna
Elektrownia Wodna Kamienna
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Elektrownia Wodna Kamienna
Elektrownia Wodna Kamienna
Położenie na mapie powiatu strzelecko-drezdeneckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu strzelecko-drezdeneckiego
Elektrownia Wodna Kamienna
Elektrownia Wodna Kamienna
Ziemia53°02′26″N 15°56′21″E/53,040556 15,939167

Elektrownia Wodna "Kamienna"mała elektrownia wodna o mocy 0,96 MW na rzece Drawa, ok. 1 km na pd.-zach. od osady Głusko, w Drawieńskim Parku Narodowym. Jedna z najstarszych elektrowni wodnych w Polsce

Budowę zakładu rozpoczęto w 1896 r. (w pięć lat po uruchomieniu pierwszej elektrowni wodnej na świecie), a prąd wykorzystywano pierwotnie do produkcji karbidu. Od 1909 r. elektrownia zasilała w energię powiat choszczeński, pyrzycki, strzelecki i części myśliborskiego. Elektrownia z budynkiem głównym, gospodarczym i rozdzielnią, jest dziś zabytkiem techniki wysokiej rangi. Funkcjonuje nieprzerwanie od chwili jej zbudowania. Prąd wytwarzają dwie turbiny Francisa z 1898 r. W hali maszyn zabytkowa suwnica z 1909 r. o napędzie ręcznym. Wodę do turbin doprowadzają dwa upusty robocze, obok jest upust jałowy. Na prawym ramieniu rzeki 21-komorowa przepławka dla ryb (ze względu na wadliwą konstrukcję praktycznie nieskuteczna) i pochylnia dla tratew, dziś nie używana[potrzebny przypis].

Spiętrzony na wysokość 7,8 m zbiornik zaporowy, sięgający w górę rzeki aż po osadę Żeleźnica, a wpływający na charakter rzeki aż po Moczele, ma szerokość do 100 metrów, a głębokość do 4 m. Na jego dnie zalega trzymetrowa warstwa osadów. Skumulowały się w nich rozmaite zanieczyszczenia, jakie w latach ubiegłych trafiały do górnego biegu Drawy. Osad zbiornika zawiera między innymi pestycydy, związki ropopochodne, węglowodory aromatyczne, detergenty, fenole, cyjanki oraz metale ciężkie (glin, bar, stront, ołów, wanad, chrom) stanowiąc poważne zagrożenie ekologiczne[potrzebny przypis].

W latach 40. XX wieku planowano włączenie elektrowni do tzw. kaskady Drawy, w ramach której miały powstać piętrzenia w Mostnikach, Moczelach, Zatomiu i Barnimiu. Plany te nie zostały zrealizowane. Zwiedzanie elektrowni jest możliwe po uzgodnieniu z jej obsługą[1].

W latach 1982-1983 odmulanie zbiornika stało się ostatnim aktem wyginięcia polskiej populacji łososia (zamulenie tarlisk utrzymywało się do jesieni 1985)[2].

Elektrownia została gruntownie zmodernizowana w 2012 roku. Wykonano nowe bliźniacze turbiny Francisa o znacznie wyższej sprawności, oryginalne generatory poddano modernizacji. Producentem nowych turbin oraz wykonawcą modernizacji była firma ZRE Gdańsk S.A[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kucharski B., Pawlaczyk P. Drawieński Park Narodowy i okolice. Przewodnik turystyczny.Wyd. PTTK Kraj.
  2. Ryszard Bartel. Ryby dwuśrodowiskowe, ich znaczenie gospodarcze, program restytucji tych gatunków. „Supplementa ad Acta Hydrobiologica”. 3, s. 37-55, 2002. ISSN 1643-3157. , Za: Łosoś atlantycki. salmon.pl. [dostęp 2016-02-03]. (pow.: Chełkowski 1986)
  3. Elektrownie Wodne Sp. z o.o., list referencyjny z 2013

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elżbieta Hołubczat, Dariusz Janicki, Drawieński Park Narodowy. Walory kulturowe, DPN, Drawno, 2013, s.23-24