Emei Shan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krajobraz góry Emei
i Wielki Budda z Leshan
a
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
EmeiShanTop.jpg
Kraj  Chiny
Typ kulturowe i przyrodnicze
Spełniane kryterium IV, VI, X
Numer ref. 779
Regionb Azja i Pacyfik
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1996
na 20. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Emei Shan
峨眉山
Emei Shan峨眉山
Państwo  Chiny
Wysokość 3099 m n.p.m.
Położenie na mapie Wyżyny Tybetańskiej
Mapa lokalizacyjna Wyżyny Tybetańskiej
Emei Shan峨眉山
Emei Shan
峨眉山
Położenie na mapie Azji
Mapa lokalizacyjna Azji
Emei Shan峨眉山
Emei Shan
峨眉山
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Emei Shan峨眉山
Emei Shan
峨眉山
Ziemia 29°31′11″N 103°19′57″E/29,519722 103,332500

Emei Shan (chiń. 峨眉山, pinyin: Éméi Shān) – masyw górski w Chinach, w prowincji Syczuan, jedna z czterech chińskich świętych gór buddyzmu. Wznosi się na wysokość 3099 m. W 1996 roku wraz z rzeźbą Wielkiego Buddy z Leshan została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Wierzchołek Emei Shan często góruje ponad warstwą chmur, zalegających w niższych partiach góry ze względu na panujący tam wilgotny klimat.

Klasztory buddyjskie[edytuj]

W pobliżu szczytu góry wzniesiono około siedemdziesięciu klasztorów buddyjskich, w większości pochodzących z czasów dynastii Ming i Qing. Do najważniejszych świątyń na Emei Shan zaliczają się:

  • Baoguo Si (报国寺, Klasztor Proklamowania Państwa), wzniesiony w XVI wieku, następnie rozbudowany w kolejnym stuleciu za panowania cesarza Kangxi. Kryje m.in. rzeźbę porcelanowego Buddy o wysokości 3,5 m, wykonaną w 1415 roku. Na terenie klasztoru działa także niewielkie muzeum.
  • Fuhu Si (伏虎寺, Klasztor Przyczajonego Tygrysa) – otoczony zielenią klasztor z 7-metrową miedzianą pagodą, pokrytą buddyjskimi rysunkami i tekstami.
  • Wannan Si (万年寺, Świątynia 10 000 lat) – najstarszy klasztor na Emei Shan (zrekonstruowany w IX wieku), poświęcony opiekunowi góry bodhisattwie Samantabhadrze (Puxian). Wewnątrz znajduje się jego 8,5-metrowy posąg ze stopu miedzi i brązu z końca XI wieku. Na tyłach świątyni zlokalizowano cmentarz.
  • Qingyin Ge (清音阁, Pawilon Nieskazitelnego Dźwięku) – świątynia nad brzegiem rwącego potoku, składająca się z kilku pawilonów. Nazwa pochodzi od szumu wody.
  • Jinding Si (金顶寺, Świątynia Złocistego Szczytu) – świątynia na wysokości 3077 m n.p.m. Jej nazwa pochodzi od połysku brązu, którym niegdyś pokryty był jej dach. Obecny gmach świątyni powstał w wyniku całkowitej odbudowy po pożarze. Świątynia pokryta jest kafelkami i otoczona balustradami z białego marmuru.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Praktyczny przewodnik:Chiny. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2001, s. 739-740.