Eugeniusz Arct

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Arct
Data i miejsce urodzenia 1899
Odessa
Data i miejsce śmierci 1974
Warszawa
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej


Eugeniusz Arct (ur. 24 grudnia 1899 w Odessie, zm. 22 stycznia 1974 w Warszawie) – polski malarz, pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1918 przez dwa lata studiował malarstwo w Kunstgewerbeschule w Lucernie, naukę kontynuował od 1923 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych u Tadeusza Pruszkowskiego. Po ukończeniu studiów w 1930 pozostał na uczelni pracując, jako asystent. Równocześnie tworzył, swoje dzieła wystawiał z tzw. „szkołą warszawską”, której był współinicjatorem. Grupa ta skupiała malarzy, których prace swoim stylem nawiązywały do późnego impresjonizmu francuskiego (jasne, prześwietlone barwy, tematyka współczesna, ale ujmowana z humorem). Wystawiał swoje prace również w Instytucie Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego i na wystawach organizowanych przez tzw. Blok Zawodowych Artystów Plastyków. Wiele wystaw jego prac miało miejsce poza granicami kraju, gdzie obrazy były kupowane do kolekcji muzealnych. W 1946 został wykładowcą na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w 1950 otrzymał tytuł profesora.

Malował najczęściej martwe natury i pejzaże z okolic Kazimierza Dolnego, Szczawnicy, a po 1945 głównym tematem stała się Warszawa i jej miejski krajobraz. Przedstawione miejsca ukazywane są barwnie, o rozedrganych konturach, które można śmiało określić, jako bardzo bliskie impresjonizmowi.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[1] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144
  2. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400, str. 1630

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]