Eugeniusz Leoszenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Leoszenia
Евгений Варфомеевич Леошеня
generał dywizji oraz generał porucznik generał dywizji
oraz
CCCP army Rank general-lejtnant infobox.svg generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1900
Albertyn
Data i miejsce śmierci 6 grudnia 1981
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Przebieg służby
Lata służby 1919–1959
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Communist star with golden border and red rims.svg Armia Radziecka
Jednostki 1 Front Białoruski
Front Zabajkalski
Wojskowa Akademia Inżynieryjna im. Kujbyszewa w Moskwie
Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
wielka wojna ojczyźniana
wojna radziecko-japońska
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939–1945 Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Eugeniusz Leoszenia, ros. Евгений Варфомеевич Леошеня, (ur. 24 grudnia 1900 w osadzie Albertyn (obecnie część Słonima), zm. 6 grudnia 1981) – docent, doktor (kandydat nauk technicznych), inżynier, generał porucznik Armii Czerwonej i generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.

Białorusin. Jego matka była Polką z rodziny ziemiańskiej.

Od 1919 w Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej w latach 1920-1921. W 1922 roku ukończył Oficerską Szkołę Inżynierii, a następnie w 1934 roku Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej brał udział w obronie Moskwy, w 1941 i 1942 roku. W grudniu 1943 r. - mianowany na stopień generała majora. Następnie uczestniczył w walkach w składzie 1 Frontu Białoruskiego, w którym był szefem sztabu wojsk inżynieryjnych frontu. W 1945 roku znacząco przyczynił się do tego, że 2 Armia Wojska Polskiego otrzymała batalion jeniecki do prowadzenia rozminowywania pasa terenu nad Odrą i Nysą Łużycką.

Po zakończeniu wojny z Niemcami, brał udział w walkach z Japonią w składzie Frontu Zabajkalskiego. Przed skierowaniem do Wojska Polskiego był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie. W sierpniu 1951 roku został przeniesiony do Wojska Polskiego i do roku 1956 pracował w Wojskowej Akademii Technicznej. Najpierw był szefem Katedry Zabezpieczenia Inżynieryjnego na Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych, a następnie komendantem tegoż fakultetu. W 1952 roku wyznaczono go na komendanta Wojskowej Akademii Technicznej. 12 sierpnia 1955 r. awansował na stopień generała porucznika. Do ZSRR wyjechał w listopadzie 1956. Przez kilka lat był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. W. Kujbyszewa w Moskwie

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

  • 1919 - wstępuje na ochotnika do Armii Czerwonej;
  • w latach 30. ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego
  • pracownik naukowy Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie
  • 1945 - szef sztabu Wojsk Inżynieryjnych I Frontu Białoruskiego w stopniu generała majora
  • po II wojnie światowej pełni obowiązki szefa katedry a następnie zastępcy komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa
  • 1951 - skierowany do Polski na stanowisko szefa Katedry Zabezpieczenia Działań Bojowych Fakultetu Wojsk Inżynieryjnych WAT
  • 1951-1956 komendant WAT
  • 1956 - odwołany do Związku Radzieckiego

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojskowa Akademia Techniczna 1951-1991, WAT 1991, opracowanie płk Hipolit Grzegorczyk
  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795.
  • Z. Barszczewski – Sylwetki saperów, Wyd. Bellona, Warszawa 2001
  • Żołnierz Wolności, 11.XII.81 r., s. 2
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998