1 Front Białoruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Front Białoruski
1-й Белорусский фронт
Ilustracja
Wojska 1 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej w Polsce
Historia
Państwo

 ZSRR

Sformowanie

1944

Rozformowanie

1945

Tradycje
Rodowód

Front Białoruski

Dowódcy
Pierwszy

gen. armii Konstanty Rokossowski

Ostatni

marszałek Gieorgij Żukow

Działania zbrojne
II wojna światowa
Operacja Bagration
Operacja wiślańsko-odrzańska
Operacja berlińska
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Podległość

Stawka

Skład

3 Armia
33 Armia
47 Armia
61 Armia
3 Armia Uderzeniowa
5 Armia Uderzeniowa
8 Gwardyjska Armia
1 Gwardyjska Armia Pancerna
2 Gwardyjska Armia Pancerna
6 Armia Lotnicza
16 Armia Lotnicza

Sztandar 1 Frontu Białoruskiego z Muzeum Sił Zbrojnych FR w Moskwie
Pomnik 1 Frontu Białoruskiego w Muzeum Wojny Ojczyźnianej w Moskwie

1 Front Białoruski – związek operacyjno-strategiczny Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.

1 Front Białoruski (I formowanie)[edytuj | edytuj kod]

1 Front Białoruski został utworzony 24 (17?) lutego 1944 z przemianowania Frontu Zachodniego. Dowódca gen. armii Konstanty Rokossowski. Od 5 kwietnia 1944 przemianowany na Front Białoruski (II formowanie).

1 Front Białoruski (II formowanie)[edytuj | edytuj kod]

Utworzony 16 kwietnia 1944 z Frontu Białoruskiego II formowania. Dowódcy: gen. armii (od 29 czerwca 1944 marszałek) K. Rokossowski – do 16 listopada 1944, marszałek Gieorgij Żukow – do rozformowania. Skład w czerwcu 1944: 8 Gwardyjska Armia, 3, 28, 47, 48, 61, 69, 70 Armie, 1 Armia Wojska Polskiego, 2 Armia Pancerna, 2 i 7 Gwardyjski Korpus Kawalerii, 1, 9, 11 Gwardyjskie Korpusy Pancerne, Grupa Konno Zmechanizowana, 6 i 16 Armie Lotnicze. 23 czerwca – 31 lipca 1944 razem z 2 Frontem Białoruskim i 3 Frontem Białoruskim i 1 Frontem Bałtyckim przeprowadził operację białoruską przeciw niemieckiej Grupie Armii „Mitte”. W lipcu jego związki dotarły do Bugu, później do Wisły. Do września uchwycił przyczółki na Wiśle pod Warką i Kazimierzem Dolnym, na Narwi pod Serockiem i Różanem. We wrześniu 1944 opanował dzielnicę Warszawy Pragę. Od 12 stycznia do 3 lutego 1945 (w składzie: 3 i 5 Armia Uderzeniowa, 8 Gwardyjska Armia, 33, 47, 61 i 69 Armie, 1 i 2 Gwardyjska Armia Pancerna, 1 Armia Wojska Polskiego, 2 i 7 Korpusy Kawalerii, 9 i 11 Korpusy Pancerne, 16 Armia Lotnicza) przeprowadził wraz z 1 i 4 Frontem Ukraińskim operację wiślańsko-odrzańską wychodząc na linię; Cedynia, Kostrzyn nad Odrą, Słubice (Frankfurt n. Odrą). Od 1 marca jego prawoskrzydłowe związki wspólnie z 2 Frontem Białoruskim w ramach operacji pomorskiej walczyły przeciw niemieckiej Grupie Armii „Weichsel” wychodząc na wybrzeże Morza Bałtyckiego (zdobyto Kołobrzeg). 6 kwietnia 1945 wraz z 2 Frontem Białoruskim i 1 Frontem Ukraińskim przeprowadził operację berlińską, zakończoną zdobyciem Berlina, wyjściem 7 maja na Łabę i spotkaniem z wojskami amerykańskimi oraz kapitulacją III Rzeszy, tym samym zakończeniem II wojny światowej w Europie.

Rozformowany 9 maja 1945. Na jego bazie utworzono Grupę Wojsk Okupacyjnych w Niemczech oraz Radziecką Administrację Wojskową w Niemczech.

Struktura organizacyjna i obsada personalna 1 Frontu Białoruskiego[edytuj | edytuj kod]

Związki operacyjne:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]