Front Zabajkalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Zabajkalski – jedno z wielkich operacyjno-strategicznych ugrupowań wojsk Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na wschodnim terytorium ZSRR, działający w czasie II wojny światowej.

Utworzony został 15 września 1941 w celu odparcia ewentualnego uderzenia na Dalekim Wschodzie. Dowódca Frontu gen. por. (od 7 maja 1943 gen. płk) Michaił Kowalow - do 12 lipca 1945.

Przeformowany w lipcu i sierpniu 1945 roku w związku z przygotowaniem operacji przeciw Japonii.

Dowódca marszałek R. Malinowski - od 2 (8?) sierpnia.

Skład: 17, 36, 39, 53 Armie, 6 Gwardyjska Armia Pancerna, 12 Radziecka Armia Lotnicza i radziecko-mongolska grupa konno-zmechanizowana.

Front Zabajkalski rozwinął się na zachodniej granicy Mandżurii pod dowództwem marszałka Rodiona Malinowskiego. Na przełomie sierpnia i września wraz z 1 i 2 Frontem Dalekowschodnim, Flotą Oceanu Spokojnego i Amurską Flotyllą Wojskową przeprowadził operację kwantuńską przeciwko japońskiej Armii Kwantuńskiej.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia II wojny światowej wyd. MON 1975
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 147.