Generał porucznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Generał lejtnant w 1775

Generał porucznik lub generał-lejtnant (ros. генерал-лейтенант) – wysoki stopień wojskowy w wielu armiach, w tym w Armii Radzieckiej[1] i w Wehrmachcie[2], odpowiednik generała dywizji lub generała broni w Wojsku Polskim. Używany był też w wojsku I Rzeczypospolitej i Armii Wielkopolskiej, a także w Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej do 1922 roku.

W Siłach Zbrojnych Stanów Zjednoczonych funkcjonuje stopień oficerski generała porucznika (ang. lieutenant general), którego polskim odpowiednikiem jest generał broni (3 gwiazdki, kod NATO: OF-8)[3].

W niemieckich siłach zbrojnych jego nazwa brzmi Generalleutnant[4]. Stopień Generalleutnanta obowiązywał w niektórych rodzajach sił zbrojnych III Rzeszy. Współcześnie stosowany jest w Bundeswehrze[5].

W wojsku I Rzeczypospolitej generał lejtnant dowodził dywizją[6]. Do pomocy miał generała majora komenderującego jazdą dywizji lub piechotą dywizji. Rangę generała lejtnanta miał także pisarz polny koronny[7].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Generałowie lejtnanci I Rzeczypospolitej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władimir Bieszanow, Pogrom Pancerny 1941. Wyd. Bellona, Warszawa 2009; ​ISBN 978-83-11-11530-9​.
  2. Samuel M. Witcham, Wojska lądowe. Ordre de Bataille. Wyd. Bellona, Warszawa 2009; ​ISBN 978-83-11-11596-5
  3. http://www.mishellanea.mish.uw.edu.pl/wp-content/uploads/2010/03/Dziama-Szkic.pdf | Łukasz Dziamski, Szkic o najwyøszych stopniach wojskowych
  4. Generalleutnant. Słownik internetowy ling.pl. [dostęp 2016-08-09].
  5. Dienstgrade in der Bundeswehr. bundeswehr.de. [dostęp 2016-08-09].
  6. Machynia, Rakutis i Srzednicki 1999 ↓, s. 3.
  7. Machynia i Srzednicki 1999 ↓, s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Machynia, Valdas Rakutis, Czesław Srzednicki: Oficerowie wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego. Sztab, kawaleria, artyleria, wojska inżynieryjne i piechota. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 1999. ISBN 83-7188-239-4.