Faustyn Grzybowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Faustyn Grzybowski
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1913
Mikołajew, gubernia jekaterynosławska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1999
Białystok, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1935 – 1956
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 51 Armia
Stanowiska dowódca kompanii,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Faustyn Grzybowski (ur. 16 sierpnia 1913 w Mikołajewie k. Dnipra, zm. 9 kwietnia 1999 w Białymstoku) – żołnierz Armii Czerwonej, oficer ludowego Wojska Polskiego funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Filipa i Wincentyny. Szkołę podstawową ukończył w 1929. Od 1933 członek i aktywista partyjny w organizacji młodzieżowej i Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). Pracował na stanowiskach rachmistrza w kołchozie i sekretarza gminnego we wsi Cariwodar koło Chersonia.

Służba w Armii Czerwonej i ludowym Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Do służby w Armii Czerwonej powołany 30 października 1935. Do 1938 służył kolejno jako elew szkoły podoficerskiej 64 kolejowego pułku NKWD, a następnie podoficer tej szkoły i podoficer w mieście Czudzuj w Republice Turkmeńskiej. Zdemobilizowany 13 lutego 1938 w stopniu podporucznika. W okresie 1938–1941 przewodniczący kołchozu im. Stalina w powiecie chersońskim. Ponownie powołany do Armii Czerwonej 13 sierpnia 1941, w której służył do 1943. Dowódca kompanii w 9, a następnie w 51 Armii oraz dowódca kompanii w Przymorskiej Armii m. Sewastopola i kompanii niszczycieli czołgów Południowoukraińskiego Okręgu Wojskowego.

Od 7 czerwca 1943 służył w ludowym Wojsku Polskim, początkowo dowódca kompanii rusznic przeciwpancernych w stopniu porucznika. Uczestnik bitwy pod Lenino.

Służba w MBP[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1944 skierowany na kurs specjalny do szkoły NKWD w Kujbyszewie i po jego ukończeniu rozpoczął służbę w Resorcie/Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. 13 sierpnia 1944–16 stycznia 1945 kierownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białymstoku, 16 stycznia–30 listopada 1945 kierownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Lublinie, a 6 grudnia 1945–15 kwietnia 1948 kierownik WUBP we Wrocławiu. 21 stycznia–9 grudnia 1949 zastępca dyrektora, a 10 grudnia 1949–1 stycznia 1955 dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP. 1 stycznia 1955–7 września 1956 dyrektor Departamentu VIII Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Był odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”[1], dwukrotnie Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 i Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2019-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-27)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Lubelszczyźnie (lipiec 1944-czerwiec 1945), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2004.
  • Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza 1944-1956, red. Krzysztof Szwagrzyk, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2005.
  • Twarze białostockiej bezpieki. Obsada stanowisk kierowniczych Urzędu Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa w Białymstoku red. Piotr Łapiński, Instytut Pamięci Narodowej, Białystok 2007.