Feiyin Tongrong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feiyin Tongrong 費隱通容
Ilustracja
Mistrz chan Feiyin Tongrong
Data i miejsce urodzenia 1593
Fuqing
Data śmierci 1662
Szkoła linji
Linia przekazu Dharmy Mi’an Xianjie
Nauczyciel Miyun Yuanwu
Następca Yinyuan Longqi i inni
Zakon chan

Feiyin Tongrong (ur. 1593, zm. 1662; chiń. 費隱通容, pinyin Fèiyǐn Tōngróng; kor. 비은통용 Piŭn T'ongyong; jap. Hiin Tōyō; wiet. Phí ẩn Thông Dung) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, kaligraf.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rejonu Fuqing, gdzie znajdował się klasztor Wanfu na górze Huangbo. Po śmierci rodziców krewni oddali go do lokalnego klasztoru. W wieku 14 lat został nowicjuszem. Jego pierwszymi nauczycielami byli mistrzowie chan szkoły caodong, tacy jak Zhanran Yuancheng (1561-1626), Wuming Huijing (1548-1618) i Wuyi Yuanlai. Został zaordynowany przez mistrza Zhanrana i na ceremonii tonsurowej (postrzyżyn) otrzymał imię Mingmi[1].

Był antynomistą i bardzo interesował się praktyką Koanową. Kolidowało to z ówczesnym stylem praktyki caodong, w którym praktykowało się medytację, inkantacje oraz prowadziło doktrynalne studia. Był więc często wyśmiewany przez innych uczniów. Nie znajdywał także zrozumienia u nauczycieli. Studiował kiedyś ze znanym mnichem, który wierzył w to, że osiągnął oświecenie. Mnich ten spytał Feiyina o znaczenie bezspoinowej stupy (wufengta)[a]. Feiyin odpowiedział klaśnięciem. Mnich powiedział wtedy: "Spróbuj nauczyć się być uczciwym!" Feiyin odpowiedział: "Biorąc pod uwagę to, że jesteś już starszy, wymierzam ci trzydzieści uderzeń". Ostatecznie Feiyin odszedł do tego nauczyciela[2].

Po około dziesięciu latach praktyki u mistrzów caodong Feiyin opuścił te szkołę i rozpoczął praktykę w szkole linji. Miał wtedy około 28 lat. W 1621 roku przeczytał zapisane wypowiedzi (chiń. yulu) mistrza Miyuna Yuanwu i został natychmiast przyciągnięty przez jego nauki. Uwielbienie Miyuna przez Feiyina wynikało z tego, iż mieli podobne zrozumienie literatury chan[3].

W końcu doszło do ich spotkania, podczas którego nie użyli żadnego dyskursywnego dialogu. Uderzenia i okrzyki, chociaż wydawały się niezwykle gwałtowne, wyrażały ich zrozumienie chanu. Feiyin po raz pierwszy poczuł się w pełni zaaprobowany. Po tym spotkaniu Feiyin spalił wszystkie swoje doktrynalne eseje, które napisał wcześniej i całkowicie poświęcił się literaturze chan.

Feiyin praktykował u Miyuna przez kilka lat. W 1630 roku Feiyin, który pochodził z Fuqing, udał się tam, m.in. aby przedstawić osobę Miyuna lokalnym intelektualistom. Feiyin wynegocjował także wtedy stanowisko opata klasztoru Wanfu dla Miyuna. Miyun zaakceptował propozycję i w 1631 roku drogą morską przybył do Fuqing. Siódmego miesiąca tego roku Feiyin otrzymał certyfikat przekazu Dharmy, miotełkę i szatę w czasie publicznej ceremonii. Miyun opuścił Wanfu si ósmego miesiąca tego roku, a Feiyin został opatem klasztoru Mafeng w Fujian. Jednak już w 1633 roku był opatem Wanfu si[4].

Po trzech latach pełnego sukcesów piastowania tej funkcji, jego kariera szybko się rozwijała. W 1638 roku został opatem klasztoru Jinsu w okolicy Haiyan w prowincji Zhejiang, po Miyunie, który został opatem Tiantong si w Ningbo. Około 1640 roku wpływy Miyuna były olbrzymie. Jego linia przekazu dzierżyła dwa najbardziej prestiżowe w Chinach klasztory (z pięciu): Jinsu (Feiyin) i Tiantong (Miyun). Oba te klasztory były zupełnie niezależne. Jednak gdy znalazły się w posiadaniu Miyuna i Feiyina, miejscowi patroni (dla których lokalne klasztory były terenem ich wpływów) poczuli się zagrożeni, gdyż przypuszczali, iż klasztor Jinsu stanie się filią klasztoru Tiantong. W wyniku tej kontrowersji Miyun musiał udać się do Jinsu si i wyjaśnić sprawę tak, aby uspokoić miejscowych notabli [5].

Jednym z głównych zainteresowań Feiyina były linie przekazu Dharmy. Był uczulony na wszelkie fałszerstwa i krytykował Muchena Daominga za to, iż ten pisząc epitafium dla ich mistrza Miyuna, wspomniał tylko ilość jego spadkobierców Dharmy, bez wymieniania ich z nazwiska. Dla Feiyina była to próba oszustwa, gdyż Muchen otrzymał przekaz Dharmy przez pośrednika. Aby uniknąć podobnych problemów Feiyin posunął się do tego, że w czasie żałobnych uroczystości w roku 1642 poświęconych Miyunowi w klasztorze Tongxuan na górze Tiantai publicznie spalił wszystkie miotełki pozostałe po Miyunie oraz zniszczył jego pieczęć[6].

W roku 1647 został zaproszony na stanowisko opata do jednego z głównych klasztorów Chin - Tiantong. W 1650 przyjął stanowisko opata w klasztorze Fuyan. W latach 50. XVII wieku przeżywał szczyt swojej kariery. Odbywał częste podróże pomiędzy słynnymi ośrodkami chanu w prowincji Zhejiang i rozciągnął swoje wpływy na wszelkie sprawy klerykalne.

W tym okresie napisał swoją polemiczną książkę Wudeng yantong, która spowodowała olbrzymie zamieszanie w chińskim środowisku buddyjskim i doprowadziła go do porażki i frustracji[7].

Mistrz chan Feiyin Tongrong zmarł w 1662 roku pozostawiwszy po sobie 64 spadkobierców.

Ponieważ jego uczeń Yinyuan Longqi założył w Japonii szkołę ōbaku, Feiyin jest czczony także w Japonii. W 1999 roku japońscy pielgrzymi wybudowali w klasztorze Wanfu pawilon Feiyina (chiń. Feiyin ting).

Prace literackie[edytuj]

  • Wudeng yantong
  • Wudeng yantong jiehuo pian
  • Feiyin chansi bieji

Linia przekazu Dharmy zen[edytuj]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Uwagi

  1. Historia o bezspoinowej stupie jest często używana jako gong’an podczas treningu uczniów. Jej twórcą jest mistrz chan Nanyang Huizhong, który poprosił jednego z cesarzy Tangów o wybudowanie po jego śmierci bezspoinowej stupy

Przypisy

  1. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 92
  2. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 92
  3. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 92
  4. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 92, 93
  5. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 262
  6. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 213
  7. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 93

Bibliografia i źródła[edytuj]

  • Jiang Wu: Enlightenment in Dispute. The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 457. ISBN 978-0-19-533357-2. OCLC 156891956. (ang.)