Felka Płatek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muzeum w Osnabrück
Portret młodej kobiety 1927

Felka Płatek (ur. 3 stycznia 1899 w Warszawie, zm. 2 sierpnia 1944 w Auschwitz-Birkenau) – malarka polska pochodzenia żydowskiego.

Urodziła się jako córka Leona Płatka i Salomei z domu Strumfeld. Zginęła wraz z małżonkiem, pochodzącym z Osnabrück malarzem Feliksem Nussbaumem w obozie zagłady Birkenau.

W latach dwudziestych XX wieku Felka Płatek przybyła do Berlina i rozpoczęła studia malarskie u Ludwiga Meidnera w prywatnych pracowniach malarstwa i rzeźby, tzw. Lewin-Funcke-Schule. Spotkała tam przyszłego towarzysza życia i późniejszego małżonka Feliksa Nussbauma.

W roku 1932 wraz z Feliksem Nussbaumem wyjechała do Rzymu, gdzie jej partner korzystał ze stypendium w Villa Massimo. W tym okresie powstały jej obrazy przedstawiające krajobrazy nadmorskie Włoch. Po roku 1933 powrót do Niemiec stał się niemożliwy ze względu na grożące prześladowania. Wyjechała więc wraz z Nussbaumem do Francji i Belgii. W Ostendzie zamieszkali w pensjonacie. Felka Płatek malowała sceny rodzajowe, zarabiała na życie malowaniem ceramiki.

W roku 1937 zawarła z Feliksem Nussbaumem związek małżeński, co miało pomóc w legalizacji pobytu w Belgii.

W czasie okupacji niemieckiej Nussbaumowie ukrywali się w Brukseli przy Rue Archimède 2. Wskutek donosu zostali aresztowani i przewiezieni do obozu zbiorczego w Mechelen, a stąd do Oświęcimia, gdzie zginęli oboje 2 sierpnia 1944.

Dzieła[edytuj]

Twórczość Felki Płatek pozostaje w cieniu twórczości jej małżonka, któremu poświęcono budynek muzealny w Osnabrück, zaprojektowany przez architekta Daniela Libeskinda. W zbiorach tego muzeum znajdują się dwa obrazy olejne i 28 gwaszy Felki Płatek. Wiele jej dzieł padło 1932 pastwą pożaru w jej berlińskiej pracowni przy Xantener Straße.

Do jej spuścizny należą obrazy:

  • Autoportrety
  • Portret młodej kobiety (1927)
  • Martwa natura ze ślimakami i makrelami (ok. 1935)
  • Portret pani Etienne (1940)
  • Portret Nicolaasa Cornelisa Hogenesa w wieku dwóch lat (1942)

Bibliografia[edytuj]