Fiodor Abramow (pisarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fiodor Aleksandrowicz Abramow
ros. Фёдор Алекса́ндрович Абра́мов
Fiodor Aleksandrowicz Abramow
Data i miejsce urodzenia 29 lutego 1920
w wiosce Wierkoła w powiecie pinieżskim guberni archangielskiej
Data i miejsce śmierci 14 maja 1983
w Leningradzie
Zawód rosyjski i radziecki pisarz

Fiodor Aleksandrowicz Abramow (ros. Фёдор Алекса́ндрович Абра́мов) (ur. 29 lutego 1920 w wiosce Wierkoła w powiecie pinieżskim guberni archangielskiej, zm. 14 maja 1983 w Leningradzie) – rosyjski i radziecki pisarz, literaturoznawca, publicysta. Był jednym z najbardziej znanych przedstawicieli prozy wiejskiej, ważnego nurtu literatury radzieckiej lat 60.-80. XX wieku.

Biografia[edytuj]

Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej. Od 1945 był członkiem WKP(b). Po ukończeniu dziesięcioletniej szkoły średniej studiował – z przerwą w okresie II wojny światowej, gdy jako ochotnik wstąpił do wojska (funkcjonariusz Smiersza[1]) – filologię na Uniwersytecie Leningradzkim. Po jego ukończeniu rozpoczął studia doktoranckie – rozprawę obronił w 1951. Pracował następnie w latach 1951-1960 na macierzystej uczelni jako starszy wykładowca, docent, był kierownikiem katedry literatury radzieckiej.

W latach czterdziestych brał udział w kampanii przeciwko kosmopolitom w Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym i w innych politycznych akcjach. Od 1949 pisał jako krytyk literacki, odс 1954 występował przeciwko przedstawianiu w różowych kolorach powojennych historii, radzieckich losów Siemiona Babajewskiego, Jelizara Malcewa, Siergieja Woronina, Jurija Łaptiewa i innych[1].

W 1954 roku opublikował szkic obrachunkowy Ludzie wsi kołchozowej w powojennej prozie (Люди колхозной деревни в послевоенной прозе).

Począwszy od 1950 roku pracę naukowo-dydaktyczną dzieli z literacką rozpoczynając tworzenie początkowo trylogii, a ostatecznie tetralogii Priaslinowie (Пряслины). Przedstawił w niej dzieje tytułowego rodu chłopskiego na tle losów rosyjskiej wsi Piekaszyno w ciągu trzech dekad, od lat 40. do 70. XX wieku. Według Joanny Sałajczykowej dzieło to prezentuje historyczny odbiór opisywanej rzeczywistości, z postrzeganiem bohaterów epickich, ich charakterów, jako historycznych zjawisk umiejscowionych w realiach swoich czasów. Jednocześnie uwypuklony jest – jako siła napędowa – wpływ dramatycznych i konfliktowych zdarzeń otaczającego świata na fabułę dzieła. Opisane postacie powieściowe demonstrują swoje siły duchowe i moralne aktywnie i skutecznie zmagając się z sytuacjami konfliktowymi.

Pierwsza powieść cyklu Bracia i siostry (Братья и сёстры), zakończona w 1956 roku, była przez dwa lata odrzucana przez wydawnictwa i redakcje, m.in. „Oktiabr'” i „Nowyj mir”. Po ukazaniu się w miesięczniku „Niewa” otrzymała życzliwe oceny krytyków. Kolejnymi częściami dzieła były powieści Dwie zimy i dwa lata (Две зимы и два лета 1968) i Drogi i rozdroża (Пути-перепутьа 1973). W 1975 roku Abramow za cykl otrzymał Nagrodę Państwową ZSRR. Uzupełnieniem trylogii była wydana w 1978 roku powieść Dom (Дом).

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Klimowicz, Przewodnik po współczesnej literaturze rosyjskiej i jej okolicach (1917-1996), Wrocław 1996, Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej, ISBN 83-7091-026-2.
  • Казак В., Лексикон русской литературы XX века = Lexikon der russischen Literatur ab 1917, РИК «Культура», 1996, ISBN 5-8334-0019-8.
  • Igor Abrosimow: Советская Россия: 1917-1991 - государство, политика, экономика, наука, культура, литература, искусство. proza.ru, 2009..