Fiszer III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb według oryginalnego dokumentu indygenatu
Herb według Ostrowskiego za Siebmacherem

Fiszer (Fiszer III, Fischer) – polski herb szlachecki z indygenatu.

Opis herbu[edytuj]

Zachowały się przynajmniej dwa przekazy na temat wyglądu tego herbu. Opisy zostały stworzone z uwzględnieniem klasycznych zasad blazonowania.

Najbardziej pewny przekaz o wyglądzie herbu pochodzi od Barbary Trelińskiej, która posiłkowała się oryginalnym dokumentem przyznającym indygenat[1]:

Quote-alpha.png
W polu, na murawie zielonej porosłej trzciną, bocian kroczący naturalny. Klejnot: trzy pióra strusie, na których bocian zrywający się do lotu. Labry: nieznanej barwy.

Juliusz Karol Ostrowski, posiłkując się m.in. herbarzem Siebmachera przytacza ten herb w wersji złożonej i z rozbudowanym klejnotem[2]:

Quote-alpha.png
Na tarczy dzielonej w słup w polu prawym, złotym, na murawie zielonej - drzewo; w polu lewym, srebrnym, na murawie zielonej, bocian naturalny. W klejnocie, nad hełmem w zawoju czerwono-złoto-błękitnym, trzy pióra strusie, nad którymi siedem gwiazd złotych (3 i 4), całość między dwoma skrzydłami orlimi czarnymi. Labry z prawej czerwone, podbite złotem, z lewej błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Herb pierwotnie został nadany ze szlachectwem cesarstwa w 1736 Janowi Bernardowi Fiszerowi, medykowi. Szlachectwo zostało następnie potwierdzone w 1756 w Inflantach oraz w Rosji w 1763. Z herbem tym indygenowano w 1768 roku Karola Ludwika Fiszera, protoplastę polskiej gałęzi rodziny[1][2].

Herbowni[edytuj]

Fiszer (Fischer).

Znani herbowni[edytuj]

Przypisy

  1. a b Barbara Trelińska: Album armorum nobilium Regni Poloniae XV - XVIII saec. Herby nobilitacji i indygenatów XV-XVIII w.. Lublin: 2001, s. 528.
  2. a b Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 78.

Linki zewnętrzne[edytuj]