Flecista z Hameln

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flecista (Szczurołap) z Hameln, kopia witrażu z kościoła Marktkirche w Hameln (według Reisechronik Augustina von Moersperga z 1592 r.) - akwarela
Rycina Kate Greenaway do utworu The Pied Piper of Hamelin Roberta Browninga, 1888 r., wyd. Frederick Warne And Co., London & New York

Flecista z Hameln lub Szczurołap z Hameln (oryg. Der Rattenfänger von Hameln) – podanie ludowe spisane między innymi przez braci Grimm, przetłumaczone na 30 języków świata, opowiadające o wydarzeniach, jakie miały się wydarzyć 26 czerwca 1284 w mieście Hameln.

Według legendy w 1284 roku dolnosaksońskie miasto Hameln w Niemczech nawiedziła plaga szczurów. Wynajęty przez mieszkańców szczurołap za pomocą muzyki płynącej z cudownego fletu wywabił szczury, które następnie utopiły się w Wezerze. Gdy po wykonanej pracy odmówiono szczurołapowi obiecanej zapłaty za pozbycie się gryzoni, ten w podobny sposób wyprowadził w nieznane wszystkie dzieci z Hameln.

Wśród racjonalnych tłumaczeń pochodzenia legendy jest między innymi hipoteza związana z epidemią dżumy, choroby roznoszonej przez szczury, ponieważ niedaleko Hameln odkryto masowy grób z połowy XIV wieku zawierający kilkaset szkieletów dzieci.

W serialu „Dawno, dawno temu” (sezon 3, odcinek 4) wykorzystano motyw Flecisty z Hameln i połączono go z postacią Piotrusia Pana. Piotruś sprowadzał porzucone i osamotnione dzieci do siebie, a za pomocą magii zabierał je do Nibylandii, dając początek grupie „Zagubionych Chłopców”.

W serialu telewizyjnym „Dolina Krzemowa” Flecista z Hameln był inspiracją dla nazwy firmy prowadzonej przez bohaterów.

Literatura piękna[edytuj]

  • Achim von Arnim: Der Rattenfänger von Hameln. Mein allererstes Märchenbuch. Karl Müller, Köln 2004. ​ISBN 3-89893-910-3​.
  • Barbara Bartos-Höppner: Der Rattenfänger von Hameln (opowiadanie ilustrowane rycinami Annegert Fuchshuber). Wien: Annette Betz Verlag. ​ISBN 3-219-10282-4​.
  • Bracia Grimm: Baśnie. 2005, ​ISBN 83-7327-665-3​.
  • Wilhelm und Jakob Grimm: Deutsche Sagen, 1816/1818. 2 Bde. Sage Nr. 245 (Die Kinder zu Hameln) & 246 (Der Rattenfänger). Berlin: Der Nicolaische Verlag 1891, s. 169-171. ​ISBN 0-405-10097-3​.
  • Jacek Gutry: Zaczarowany flet (opowiadanie z ilustracjami Bogusława Orlińskiego). Warszawa: Wyd. MEA 2001. ​ISBN 83-88626-49-3​.

Literatura badawcza[edytuj]

  • Marco Bergmann: Dunkler Pfeifer - Die bisher ungeschriebene Lebensgeschichte des „Rattenfängers von Hameln”, BoD, 2. Auflage 2009, ​ISBN 978-3-8391-0104-9​.
  • Hans Dobbertin: Quellensammlung zur Hamelner Rattenfängersage. Schwartz, Göttingen 1970.
  • Hans Dobbertin: Quellenaussagen zur Rattenfängersage. Niemeyer, Hameln 1996 (erw. Neuaufl.). ​ISBN 3-8271-9020-7​. (autor łączy opuszczenie miasta przez dzieci z wymarszem hrabiego Nicolausa von Spiegelberga na tereny Pomorza oraz wschodniego wybrzeża Bałtyku)
  • Stanisław Dubiski: Ile prawdy w tej legendzie?. [W:] „Wiedza i Życie”, Nr 6/1999.
  • Radu Florescu: In Search of the Pied Piper. Athena Press 2005. ​ISBN 1844013391​.
  • Norbert Humburg: Der Rattenfänger von Hameln. Die berühmte Sagengestalt in Geschichte und Literatur, Malerei und Musik, auf der Bühne und im Film. Niemeyer, Hameln 2. Aufl. 1990. ​ISBN 3-87585-122-6​.
  • Peter Stephan Jungk: Der Rattenfänger von Hameln. Recherchen und Gedanken zu einem sagenhaften Mythos. [W:] „Neue Rundschau”, Nr. 105 (1994), H.2, S. 67-73.
  • Ullrich Junker: Rübezahl – Sage und Wirklichkeit. [W:] „Unser Harz. Zeitschrift für Heimatgeschichte, Brauchtum und Natur“. Goslar, Dezember 2000. S.225-228.
  • Wolfgang Mieder: Der Rattenfänger von Hameln. Die Sage in Literatur, Medien und Karikatur. Praesens, Wien 2002. ​ISBN 3-7069-0175-7​.
  • Heinrich Spanuth: Der Rattenfänger von Hameln. Niemeyer Hameln 1951.
  • Izabela Taraszczuk: Die Rattenfängersage: zur Deutung und Rezeption der Geschichte. [W:] Robert Buczek, Carsten Gansel, Paweł Zimniak (Hrsg.) Germanistyka 3. Texte in Kontexten. Zielona Góra: Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego 2004. S. 261-273. ​ISBN 83-89712-29-6​.
  • Jürgen Udolph: Zogen die Hamelner Aussiedler nach Mähren? Die Rattenfängersage aus namenkundlicher Sicht. [W:] Niedersächsisches Jahrbuch für Landesgeschichte 69 (1997), 125-183. ISSN 0078-0561

Linki zewnętrzne[edytuj]