Flet piccolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy fletu piccolo. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Flet piccolo

Piccolo, flet piccolo, pikolo, pikulina (wł. flauto piccolo, ottavino, skrót: fl. picc.; picc.) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Mała odmiana fletu poprzecznego, charakteryzująca się wysokim i przenikliwym dźwiękiem. Skala piccolo wynosi trzy oktawy, od d2 do c5 i jest o oktawę wyższa niż zwykłego fletu. W orkiestrze jest to instrument o najwyższym rejestrze (oprócz skrzypiec).

Mitem jest, że pierwszy raz flet piccolo został użyty w orkiestrze symfonicznej w symfoniach V, VI, IX Beethovena (wszędzie tylko w czwartych częściach). Orkiestry operowe w Paryżu czasem wykorzystywały małe flety poprzeczne już w 1735, jak na to wskazują zachowane partytury Rameau[1].

Chociaż ani Joseph Haydn, ani Mozart nie użył go w swoich symfoniach, wykorzystywali go jednak niektórzy współcześni im kompozytorzy, jak Hoffmeister, Süssmayr, Michael Haydn[2]. Również Mozart wykorzystał piccolo w swej operze Idomeneo.

Używany był jako instrument charakterystyczny dla oddania nastroju trwogi (Burza w VI symfonii Beethovena) lub do uzyskania egzotycznego kolorytu (często łącznie z perkusją: finał IX symfonii Beethovena, Uprowadzenie z seraju Mozarta).

Przypisy

  1. Nancy Nourse: The Symphonic Debutante Piccolo: Was it Really Beethoven’s Fifth?. Flute Focus nr 14, kwiecień 2008, s. 26–29.
  2. Nancy Nourse: The Symphonic Debutante Piccolo: Was it Really Beethoven’s Fifth?. Flute Focus nr 14, kwiecień 2008, s. 26–29.