Flet piccolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy fletu piccolo. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Flet piccolo
wł. flauto piccolo, ang. piccolo flute
Ilustracja
Klasyfikacja naukowa
Aerofon piszczałkowy
Klasyfikacja popularna
instrument dęty drewniany
Skala instrumentu
skala instrumentu
Podobne instrumenty
Przykład brzmienia fletu piccolo (J. Strauss Marsz Radetzkiego)
Flet piccolo

Piccolo, flet piccolo, pikolo, pikulina (wł. flauto piccolo, ottavino, skrót: fl. picc.; picc.) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Mała odmiana fletu poprzecznego, charakteryzująca się wysokim i przenikliwym dźwiękiem. Skala piccolo wynosi trzy oktawy, od d2 do c5 i jest o oktawę wyższa niż zwykłego fletu. W orkiestrze jest to instrument o najwyższym rejestrze (oprócz skrzypiec).

Mitem jest, że pierwszy raz flet piccolo został użyty w orkiestrze symfonicznej w symfoniach V, VI, IX Beethovena (wszędzie tylko w czwartych częściach). Orkiestry operowe w Paryżu czasem wykorzystywały małe flety poprzeczne już w 1735, jak na to wskazują zachowane partytury Rameau[1].

Chociaż ani Joseph Haydn, ani Mozart nie użył go w swoich symfoniach, wykorzystywali go jednak niektórzy współcześni im kompozytorzy, jak Hoffmeister, Süssmayr, Michael Haydn[2]. Również Mozart wykorzystał piccolo w swej operze Idomeneo.

Używany był jako instrument charakterystyczny dla oddania nastroju trwogi (Burza w VI symfonii Beethovena) lub do uzyskania egzotycznego kolorytu (często łącznie z perkusją: finał IX symfonii Beethovena, Uprowadzenie z seraju Mozarta).

Przypisy

  1. Nancy Nourse: The Symphonic Debutante Piccolo: Was it Really Beethoven’s Fifth?. Flute Focus nr 14, kwiecień 2008, s. 26–29.
  2. Nancy Nourse: The Symphonic Debutante Piccolo: Was it Really Beethoven’s Fifth?. Flute Focus nr 14, kwiecień 2008, s. 26–29.