Florian Miładowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Florian Stanisław Miładowski (ur. 4 maja 1819 w Mińsku - zm. 8 lipca 1889 w Bordeaux) – polski kompozytor, pianista, dyrygent i pedagog muzyczny.

Florian Miładowski

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej i początkowo uczył się muzyki u swojego ojca, Fabiana Miładowskiego, później jego nauczycielem w Wilnie był F. Thiebe. W młodości przyjaźnił się ze Stanisławem Moniuszką[1], którego był rówieśnikiem i razem z którym uczęszczał na lekcje kompozycji u Dominika Stefanowicza. W latach 1836 - 1841 w Czerwonym Dworze koło Kowna u hrabiego Benedykta Tyszkiewicza prowadził orkiestrę i był nauczycielem gry na fortepianie. W 1841 wyjechał do Berlina, a w następnym roku do Wiednia, gdzie studiował fortepian u Josepha Fischhofa, kompozycję u A. Hölzla i śpiew u J.Hausera. Po studiach wiedeńskich wyjechał do Francji.


Po powrocie z zagranicznych podróży, przybył do Czerwonego Dworu, a następnie osiadł w 1851 w Wilnie, gdzie uczył muzyki. Wtedy też przez pewien czas uczył się też u Stanisława Moniuszki, który wspierał muzyczne aspiracje Miładowskiego. W 1854 roku założył wraz z Moniuszką Towarzystwo św. Cecylii, którego celem było uprawianie muzyki kościelnej. Przez pewien czas działał w swojej posiadłości w miejscowości Macki, niedaleko Mińska, ale w 1862 wyjechał znów do Francji, gdzie pracował w Strasburgu, Metzu, Nancy i Bordeaux. Zamierzał wrócić do kraju, ale z powodu pogarszającego się stanu wzroku , a także powstania styczniowego, które wybuchło w Polsce, pozostał we Francji. Do 1871 był profesorem gry na fortepianie w Colegium St. Clément w Metzu. W lipcu 1871 przeprowadził się do Nancy, a następnie do Bordeaux, gdzie zmarł.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Florian Miładowski skomponował szereg utworów orkiestrowych, trochę muzyki kameralnej (kwartet smyczkowy i trzy tria fortepianowe),pieśni oraz utworów na fortepian (trzy sonaty, miniatury liryczne i tańce). Pisał też utwory sceniczne (sukces odniosła jego komedioopera Konkurenci do libretta M. Łapickiego i Władysława Syrokomli (prapremiera odbyła się 12 lutego 1861 w Mińsku]) oraz dzieła religijne. W latach 1857-60 publikował także recenzje i artykuły w Ruchu Muzycznym. Jego późna działalność we Francji jest słabo udokumentowana. Wiadomo, że dyktował swoje utwory (w 1870 utracił wzrok) i swoje rękopisy przekazał córce, Janinie Małeckiej, los ich jednak nie jest znany. Kilka druków utworów Miładowskiego znajduje się w posiadaniu Biblioteki Narodowej w Warszawie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Muzyczna PWM, pod red. Elżbiety Dziębowskiej, Kraków 200, t. 5, s. 275.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Rudziński: Moniuszko. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1972, s. 33-34.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]