Foczka mała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Foka Rossa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Foczka mała
Ommatophoca rossii[1]
J. E. Gray, 1844
Foczka mała
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina fokowate
Rodzaj foczka
Gatunek foczka mała
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Foczka mała[3], foka Rossa[4] (Ommatophoca rossii) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych, najrzadsza z antarktycznych fok; jej populacja liczy zaledwie 50 tys. osobników.

Występowanie[edytuj]

Występuje na Antarktyce, szczególnie w Morzu Króla Haakona VII, zabłąkane osobniki spotykano u wybrzeży Wysp Heard i McDonalda i Australii[5].

Systematyka[edytuj]

Taksonomia[edytuj]

Gatunek i rodzaj po raz pierwszy opisane naukowo przez J. E. Graya w 1844 roku w książce pod redakcją J. Richardsona The zoology of the voyage of the H.M.S. Erebus & Terror, under the command of Captain Sir James Clark Ross, during the years 1839 to 1843[6]. Jako miejsce typowe autor wskazał Ocean Południowy, ograniczone przez G. E. H. Barrett-Hamiltona w 1902 roku do kry lodowej, na północ od Morza Rossa, 68°S, 176°E[7]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Ommatophocafoczka[3].

Gatunek typowy: Ommatophoca Rossii J. E. Gray, 1844

Etymologia[edytuj]

Nazwa rodzajowa jest połączeniem greckiego słowa ομμα omma, ομματος ommatos – „oko” oraz nazwy rodzaju Phoca Linnaeus, 1758[8]. Foczka mała posiada duże oczodoły. Epitet gatunkowy honoruje kapitana Royal Navy, Sir J. C. Rossa (1800-1862), polarnika i kolekcjonera[9].

Morfologia i ekologia[edytuj]

Jest także najmniejszym przedstawicielem rodziny. Foczka mała ma jednolite szare zabarwienie na grzbiecie i po bokach oraz srebrnoszare do białego na brzuchu. Jej charakterystyki dopełniają niewielka głowa, igiełkowate zęby i długie płetwy. Żywi się głowonogami, rybami i krylem.

Przypisy

  1. Ommatophoca rossii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Southwell, C. (IUCN SSC Pinniped Specialist Group) 2008. Ommatophoca rossii. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-14]
  3. a b Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Zmiany w populacjach ptaków i ssaków płetwonogich Antarktyki Zachodniej. „Kosmos – Problemy nauk biologicznych”. 62 (3), s. 393-400, 2013. ISSN 0023-4249. 
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Ommatophoca rossii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 22 września 2009]
  6. J. E. Gray: The Seals of the Southern Hemisphere. W: J. Richardson, J. E. Gray: The zoology of the voyage of the H.M.S. Erebus & Terror, under the command of Captain Sir James Clark Ross, during the years 1839 to 1843. Londyn: E. W. Janson, 1844, s. 3. (ang.)
  7. G. E. H. Barrett-Hamilton: Mammalia. W: E. R. Lankaster: Report on the collections of natural history made in the Antarctic regions during the voyage of the "Southern Cross.". Londyn: The Trustees, 1902, s. 46-65. (ang.)
  8. T. S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 474, seria: North American Fauna. (ang.)
  9. J. A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2015-10-10]. (ang.)