Foka Weddella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Foka Weddella
Leptonychotes weddellii[1]
(Lesson, 1826)
Foka Weddella
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina fokowate
Rodzaj Leptonychotes[2]
Gatunek foka Weddella
Synonimy
  • Otaria weddellii Lesson, 1826[3]
  • Leptonychotes weddellii Allen, 1880[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Foka Weddella [5], weddelka arktyczna[6] (Leptonychotes weddellii) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych (Phocidae). Żyje w morzach Antarktyki i na południowych wyspach subpolarnych. Niekiedy potrafi zawędrować aż po Australię, Nową Zelandię, czy też zahaczyć o krańce Ameryki Południowej[7]. Spotykana dosyć często, jej liczebność szacowana jest od 500 tys. do miliona osobników[4]. Odkrywcą gatunku był James Weddell, angielski żeglarz.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Głowa i barki w kolorze czarnym. Grzbiet koloru ciemnożółtego przechodzący w brunatny. Boki jaśniejsze pokryte podłużnymi, ciemnymi plamami.

Długość
Dochodzi do 3 - 3,5 m
Masa
350 - 450 kg.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje jeden gatunek występujący w przybrzeżnych obszarach szybkich lodów Antarktydy i sąsiednich wysp[8].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Przebywa przy brzegach i nie odbywa regularnych wędrówek, w czasie zimy utrzymuje otwory w lodzie za pomocą zębów. Zwykle żyje pojedynczo, odżywia się małymi rybami i głowonogami. Uważana jest za najlepszego nurka wśród fok - nurkuje do głębokości 600 m i pod wodą spędzać może ponad 60 minut. Jest to najbardziej odporna na zimno foka.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Na okres rozrodu foka Weddella skupia się w grupy. Po okresie ciąży trwającej 9—10 miesięcy samica rodzi młode o wadze dochodzącej do 34 kg. Ich futerko przybiera kolor jasnoszary, a w wieku 3 tygodni linieją.


Przypisy

  1. Leptonychotes weddellii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. T. N. Gill. Mammals. „Smithsonian Miscellaneous Collections”. 11, s. 70, 1874 (ang.). 
  3. 3,0 3,1 Ian Stirling. Leptonychotes weddellii. „Mammalian Species”. 6, s. 1-5, 1971 (ang.). 
  4. 4,0 4,1 Gelatt, T. & Southwell, C. (IUCN SSC Pinniped Specialist Group) 2008. Leptonychotes weddellii. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-14]
  5. Zmiany w populacjach ptaków i ssaków płetwonogich Antarktyki Zachodniej. „Kosmos – Problemy nauk biologicznych”. 62 (3), s. 393-400, 2013. ISSN 0023-4249. 
  6. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 153. ISBN 978-83-88147-15-9.
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leptonychotes weddellii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 22 września 2009]
  8. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leptonychotes. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-14]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1991, ISBN 83-214-0637-8
  • Fizjologia zwierząt - adaptacji do środowiska, Schmidt-Nielsen K., Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1997, ISBN 83-01-12308-7