Fu’ad al-Mubazza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Fouad Mebazaâ)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fu’ad al-Mubazza
Fouad Mebazaa 15 jan 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1933
Tunis
Tunezja Pełniący Obowiązki Prezydenta Tunezji
Okres od 15 stycznia 2011
do 13 grudnia 2011
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Mohamed Ghannouchi (p.o.)
Następca Al-Munsif al-Marzuki
Tunezja Przewodniczący Izby Deputowanych
Okres od 14 października 1997
do 15 stycznia 2011
Przynależność polityczna Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne
Poprzednik Al-Habib Bularas
Następca As-Sahbi al-Karawi (p.o.)

Fu’ad al-Mubazza, Fouad Mebazaa arab. فؤاد المبزع, Fuʾād al-Mubazzaʿ (ur. 15 czerwca 1933 w Tunisie) – tunezyjski polityk, były minister i ambasador, przewodniczący Izby Deputowanych od 1997 do 2011, pełniący obowiązki prezydenta Tunezji od 15 stycznia do 13 grudnia 2011.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył prawo i nauki ekonomiczne na Uniwersytecie Paryskim w Paryżu. W działalność polityczną zaangażował się jeszcze przed uzyskaniem niepodległości przez Tunezję w 1956. W 1947 wstąpił w szeregi "młodzieży konstytucyjnej". W 1954 został członkiem oddziału partii Neo Destour w Aix-en-Provence i Marsylii, która odgrywała główną rolę w ruchu niepodległościowym. W 1955 został sekretarzem generalnym Neo Destour w tunezyjskim mieście La Marsa, a rok później przewodniczącym partii w Montpellier[1].

Już po uzyskaniu niepodległości przez Tunezję, w 1961 objął stanowisko attache w gabinecie sekretarza stanu zdrowia publicznego i spraw społecznych. Od 1962 do 1964 był szefem gabinetu sekretarza stanu ds. rolnictwa. W latach 1964-1965 oraz ponownie w latach 1967-1969 pełnił funkcję dyrektora ds. młodzieży i sportu. Od 1965 do 1967 był dyrektorem ds. bezpieczeństwa narodowego[1].

W latach 1969-1973 sprawował urząd mera Tunisu, a od 1975 do 1980 mera miasta Al-Marsa. W latach 1973-1978 zajmował stanowisko ministra młodzieży i sportu, a następnie ministra zdrowia (1978-1979) oraz ministra kultury i informacji (1979-1981). Po tym czasie był ambasadorem Tunezji przy biurze ONZ w Genewie (1981-1986). W latach 1985-1986 zajmował urząd przewodniczącego Komitetu Wykonawczego ds. Uchodźców. Od 1986 do 1987 pełnił funkcję ambasadora Tunezji w Maroku[2][1].

Po objęciu władzy przez prezydenta Zajna al-Abidina ibn Alego wstąpił do założonego przez niego Zgromadzenia Demokratyczno-Konstytucyjnego. W latach 1987-1988 ponownie zajmował stanowisko ministra młodzieży i sportu. Od 1995 do 1998 był merem Kartaginy[2][1].

W 1964 został po raz pierwszy deputowanym do parlamentu. Mandat ten sprawował kilkakrotnie, w latach 1964-1965, 1974-1981 oraz od 1995. 14 października 1997 objął funkcję przewodniczącego Izby Deputowanych[2][1].

15 stycznia 2011 Rada Konstytucyjna ogłosiła go pełniącym obowiązki szefa państwa, po tym jak dzień wcześniej prezydent Zajn al-Abidin ibn Ali zrezygnował z władzy pod wpływem masowych protestów społecznych i opuścił kraj. 14 stycznia 2011 obowiązki p.o. prezydenta przejął na krótko premier Mohamed Ghannouchi, który stwierdził, że prezydent Zajn al-Abidin ibn Ali jest tymczasowo niezdolny do wykonywania obowiązków. 15 stycznia 2011 Rada Konstytucyjna stwierdziła definitywne opróżnienie urzędu prezydenta i zgodnie z art. 57 konstytucji mianowała pełniącym obowiązki szefa państwa przewodniczącego parlamentu, który zgodnie z przepisami był zobligowany do organizacji wyborów prezydenckich w terminie od 45 do 60 dni od tej daty[3]. Jeszcze tego samego dnia został zaprzysiężony i powierzył premierowi Ghannouchiemu misję utworzenia rządu jedności narodowej[4].

Obowiązki prezydenta pełnił do grudnia 2011. 12 grudnia 2011 nowo powołane Zgromadzenie Konstytucyjne wybrało na urząd szefa państwa Al-Munsifa al-Marzukiego[5], który następnego dnia został oficjalnie zaprzysiężony[6].

 Osobny artykuł: Rewolucja w Tunezji.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Biographie de Monsieur Foued Mebazaa Président de la Chambre des Députés (fr.). apf.francophonie.org. [dostęp 2011-01-25].
  2. 2,0 2,1 2,2 Fouad Mebazaa - Lawyer Profile (ang.). martindale.com. [dostęp 2011-01-15].
  3. Tunisia legal body says speaker is interim president (ang.). Reuters, 15 stycznia. [dostęp 2011-01-15].
  4. Shooting on the streets as Tunisia tries to form coalition (ang.). Reuters, 15 stycznia 2011. [dostęp 2011-01-22].
  5. Tunisia installs former dissident as president (ang.). Reuters, 12 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-12].
  6. Tunisia's new president Marzouki sworn in (ang.). AFP, 13 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-03)].