Franciszek Gąsiorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Gąsiorowski
ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 4 października 1876
Strachocin Szlachecki
Data i miejsce śmierci 25 września 1939
Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja archidiecezja warszawska
Prezbiterat
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)

Franciszek Gąsiorowski (ur. 4 października 1876 w Strachocinie Szlacheckim k. Makowa Mazowieckiego, zm. 25 września 1939 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, działacz związkowy, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem właściciela folwarku Józefa i urzędniczki Weroniki z Trawińskich i bratem Natalii Gąsiorowskiej-Grabowskiej. Ukończył prywatną szkołę realną i warszawskie seminarium duchowne, 1896 został członkiem koła księży Collegium Secretum. W 1900 wstąpił do Ligi Narodowej, 1905 był współzałożycielem Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich (SRCh), a 1906 Polskiego Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Służby Domowej, współtworzył również ChD i był członkiem jej Rady Naczelnej i Zarządu Głównego. Prowadził pracę społeczną i oświatową wśród robotników, 1903-1904 współredagował pismo "Do Swoich" i należał do Towarzystwa Oświaty Narodowej, w jego mieszkaniu odbywały się konspiracyjne zjazdy i zebrania i przechowywano broń. Od 1910 wydawał pismo "Pracownica Katolicka". Podczas I wojnie światowej należał do POW, organizował fundusze dla Legionów Polskich, po wojnie został prezesem Związku Zawodowego Chrześcijańskiej Służby Domowej. W 1920 był kapelanem w szpitalach frontowych i uczestnikiem plebiscytu na Warmii. Był wybierany posłem na Sejm RP kadencji I (1922–1927) i II (1928–1930). Od 1929 do 1933 patron SRCh, a także patron Stowarzyszenia Sług i Dozorców Domowych. Po zamachu majowym 1926 początkowo był przeciwnikiem piłsudczyków, 1930 zaprzestał działalności w ChD wobec niemożności współpracy z Wojciechem Korfantym, później wycofał się z działalności politycznej. Przez pewien czas był prefektem w gimnazjum Z. Sierpińskiej w Warszawie, a także wikariuszem i rektorem Kościoła św. Marcina w Warszawie. Zginął w czasie niemieckiego nalotu na Warszawę. Został pochowany w grobowcu rodziny Gąsiorowskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1] (kwatera 230-5-10/11).

W 1922 został odznaczony przez papieża Piusa XI krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice[2]. Ponadto był odznaczony Krzyżem Niepodległości i Orderem Rycerskim św. Grzegorza Wielkiego (1926).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Gąsiorowscy. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-20].
  2. Wiadomości bieżące. „Kurier Warszawski”, s. 3-4, Nr 350 z 21 grudnia 1922. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]