Franciszek Karwowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Karwowski
Marta
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 10 października 1895
Mroczki
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 2005
Kętrzyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Legiony Polskie, Wojsko Polskie
Jednostki 5. Pułk Piechoty Legionów Polska Organizacja Wojskowa, 10 pułk ułanów litewskich, 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, 1. Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Późniejsza praca rolnik
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Krzyż za udział w Wojnie 1918-1921 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Bitwy pod Lenino Medal za Warszawę 1939-1945

Franciszek Karwowski (ur. 10 października 1895 w Mroczkach koło Łomży, zm. 12 kwietnia 2005 w Kętrzynie) – kapitan Wojska Polskiego.

W sierpniu 1914 zgłosił się ochotniczo do Legionów, służył w 5 Pułku Piechoty Legionów. Po ukończeniu szkoły wojskowej w 1915 został awansowany na kaprala-zwiadowcę. Należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 przeniesiono go do 10 Pułku Ułanów Litewskich w Białymstoku; w 1919 awansowany na plutonowego. Walczył na froncie wojny z Rosją, został odznaczony Krzyżem Walecznych. Przeniesiony został do rezerwy w 1923.

W lutym 1940 wraz z rodziną został wywieziony do Kazachstanu; stracił tam osoby z najbliższej rodziny, zmarły m.in. jego matka i żona. Od 1943 służył w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, a następnie w 1 Warszawskiej Brygadzie Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Przeszedł szlak bojowy armii Berlinga od Lenino do Berlina, m.in. brał udział w wyzwalaniu Warszawy w styczniu 1945. Po wojnie uczestniczył w odbudowie Warszawy. Został zdemobilizowany w 1946 i otrzymał gospodarstwo rolne w Nakomiadach pod Kętrzynem, gdzie spędził resztę życia.

Pod koniec długiego życia doczekał się wielu zaszczytów. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem za udział w Wojnie 1918-1921, Medal za Warszawę 1939-1945, Medal za udział w walkach o Berlin, Krzyż Bitwy pod Lenino. W lipcu 2003 awansowano go na stopień porucznika, otrzymał jednocześnie pamiątkową szablę od prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego; pośmiertnie został mianowany na stopień kapitana. W tym samym roku nadano mu honorowe obywatelstwo gminy Kętrzyn. W chwili śmierci w wieku 110 lat był jednym z najstarszych mieszkańców Polski.

Trzykrotnie żonaty, miał ośmioro dzieci. Pochowany został w Rozogach koło Szczytna.

Bibliografia[edytuj]