Francuska Biblioteka Narodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francuska Biblioteka Narodowa
Czytelnia Owalna Francuskiej Biblioteki Narodowej
Czytelnia Owalna Francuskiej Biblioteki Narodowej
Data założenia 1368
Dyrektor Bruno Racine
Wielkość zbiorów 13 000 000
Lokalizacja Francja Paryż
Adres Richelieu: 5, rue Vivienne
Paris II e
Oficjalna strona biblioteki
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Francuska Biblioteka Narodowa
Francuska Biblioteka Narodowa
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Francuska Biblioteka Narodowa
Francuska Biblioteka Narodowa
Ziemia 48°50′01″N 2°22′33″E/48,833611 2,375833Na mapach: 48°50′01″N 2°22′33″E/48,833611 2,375833

Francuska Biblioteka Narodowa (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – narodowa biblioteka Francji, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Francuskiej Biblioteki Narodowej sięgają średniowiecza i biblioteki królewskiej założonej w Luwrze (Louvre) przez Karola V w 1368. Szczególny jej rozwój rozpoczął się po wydaniu w 1537 przez króla Franciszka I specjalnego dekretu, ustanawiającego egzemplarz obowiązkowy. Czas bardzo ważny w dziejach biblioteki to okres Colberta, ministra Ludwika XIV, który udostępnił zbiory biblioteki do publicznego użytku (1692). Burzliwe epizody w dziejach Paryża, jak rewolucja francuska, Komuna Paryska, I i II wojna światowa oszczędziły zbiory BnF. Dzięki temu posiada w chwili obecnej ponad 11 milionów woluminów. Są one rozlokowane w kilku miejscach Paryża i poza nim.

Nowy gmach[edytuj | edytuj kod]

Od 1996 głównym gmachem BnF jest kompleks przy Rue de Tolbiac, zwany Site François-Mitterrand, zbudowany z inicjatywy tego prezydenta. W czterech wieżach wysokich na 79 m zgromadzono większość księgozbioru (łączna długość półek osiąga 395 km). Czytelnie dla studentów i naukowców mieszczą się między wieżami w cokole otaczającym kompleks. Budynek ten, w całości został zaprojektowany przez Dominique Perrault, a łączy w sobie trzy podstawowe materiały: beton, metal i szkło, które w harmonijny sposób integruje je z naturą.

BnF znajduje się pod bezpośrednim nadzorem ministra kultury Francji. Roczny budżet biblioteki wynosi 155 milionów [1].

Zbiory biblioteczne i muzealne[edytuj | edytuj kod]

W bibliotece przechowywanych jest około 115 000 rękopisów, w tej liczbie 5000 greckich rękopisów, 21 800 łacińskich rękopisów, 59 000 francuskich rękopisów, 4290 rękopisów w innych nowożytnych językach[2]. Greckie rękopisy zostały podzielone na trzy kolekcje: Le fonds Grec (ponad 3100 rękopisów), Le fonds Coislin (400 rękopisów) i Le supplément grec (ponad 1100 rękopisów).

Całość zbiorów biblioteki wynosi 13 000 000 jednostek bibliotecznych[3].

Działem muzealnym BNF, gromadzącym głównie monety, medale i dzieła sztuki oraz dokumentację ich dotyczącą, jest departament monet, medali i starożytności (Le département des Monnaies, médailles et antiques), zwany popularnie Gabinetem Medali[4].

Przypisy

  1. Les chiffres donnés ici sont ceux du rapport d'activités 2005, le dernier disponible.
  2. Catalogues imprimés des Manuscrits occidentau
  3. La BnF en chiffres.
  4. Praca zbiorowa, Encyklopedia sztuki starożytnej, WaiF i Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, s. 134, ISBN 83-01-12466-0 (PWN), ISBN 83-221-0684-X (WaiF).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Wikimedia Commons