Front Wyzwolenia Quebecu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Wyzwolenia Quebecu (franc. Front de Libération du Québec) powszechnie znane jako FLQseparatystyczna grupa działająca w drugiej połowie XX wieku, w kanadyjskiej prowincji Quebec. Organizacja stopniowo przyjęła terrorystyczne metody walki o realizacje politycznych celów[1].

Działalność grupy[edytuj]

Flaga używana podczas demonstracji w Montrealu i USA, w latach 1968-1971

Organizacja powstała w roku 1963 w Montrealu, w Quebecu. Jej utworzenie związane było z falą nacjonalizmu jaka ogarnęła Quebec w tych latach[2]. Organizacją działań zbrojnych grupy zajął się Georges Schoeters a wielu członków tej separatystycznej grupy przeszło szkolenia w obozach Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Jordanii[3]. W latach 1965-67 aktywiści Frontu popierali strajki, prowadzili działalność o propagandowym charakterze oraz przeprowadzili pierwsze akcje bojowe[4]. Do końca lat 60. Front przeprowadził około 200 akcji zbrojnych na które składały się przede wszystkim zamachy bombowe i napady z wykorzystywaniem broni palnej[2]. Celem działań Frontu były przede wszystkim instytucje anglojęzyczne, banki, obiekty wojskowe czy rezydencje prominentów. W wyniku działań o takowym charakterze śmierć poniosło pięć osób. Organizacja miała w planach także akcje międzynarodowe, z których najbardziej spektakularną miało być wysadzenie w powietrze Statui Wolności w Nowym Jorku[2].

5 października 1970 roku komórka organizacyjna Wyzwolenie dokonała porwania Jamesa Richarda Crossa, brytyjskiego dyplomaty, przedstawiciela handlowego w Kanadzie[4]. Za zwolnienie porywacze żądali spełnienia następujących warunków: zwolnienie z więzień wszystkich członków FLQ, okup 500 tysięcy dolarów w złocie, opublikowanie w środkach masowego przekazu manifestu organizacji, ujawnienie danych personalnych tajnych agentów policji inwigilujących organizację, bezpieczny transport lotniczy na Kubę lub do Algierii oraz zaprzestanie wszelkich akcji policyjnych przeciw organizacji[2]. Już w początku grudnia policja odkryła miejsce przetrzymywania zakładnika, lecz w obawie o jego życie powstrzymano się od próby uwolnienia. Zamiast tego przystąpiono do negocjacji. Ich wynikiem było uwolnienie zakładnika, w zamian za umożliwienie emigracji pięciu uczestnikom porwania na Kubę. Po negocjacjach z rządem Fidela Castro, zezwolono trzem aktywistom na wyjazd. Cross został jednocześnie uwolniony. W kilka lat później odkryto, iż trzech z pięciu porywaczy żyje na wolności w Paryżu. Po latach wszyscy z nich wyrazili pragnienie powrotu do Kanady. Mimo że ciążył na nich wyrok dożywotniego wygnania, pozwolono im powrócić. Wszyscy zostali obwinieni o popełnione przestępstwa i przyznali się do winy. Sąd wyznaczył im symboliczne kary, w żadnym przypadku nie przekraczające 20 miesięcy aresztu[5][2].

W kilka dni po porwaniu Crossa 10 października, komórka Chénier dokonała porwania wicepremiera rządu Quebecu, Pierre’a Laporte’a. W tydzień po porwaniu policja odkryła ciało zamordowanego ministra[6]. W cztery tygodnie później porywacze i mordercy Laporte’a zostali schwytani, a następnie osądzeni. Porwanie Laporte’a było powodem, dla którego premier Kanady, Pierre Trudeau, ogłosił w prowincji stan wojenny (zgodnie z kanadyjskim War Measures Act). Te wydarzenia w historii Kanady określa się jako kryzys październikowy[4][2]. Porwanie potępił szereg państw, w tym ZSRR, który odmówił uznania Frontu za organizację narodowowyzwoleńczą i określił ją jako „separatystyczną organizację terrorystyczną”[7].

W wyniku zmasowanej akcji policyjnej, licznych aresztowań i inwigilacji, została rozbita struktura organizacyjna FLQ. Nie od razu jednak organizacja zawiesiła swe działanie, choć znacznie je ograniczyła, a w dalszej konsekwencji niemal całkowicie go zaprzestała[4][2].

Ideologia[edytuj]

Twórcą ideologii przyjętej przez Front Wyzwolenia był Pierre Vallières[4]. Front łączył frankofoński nacjonalizm połączony z elementami ideologicznymi lewicy w stylu marksistowskim. Założeniami organizacji było zbrojne obalenie rządu prowincji Quebecu, secesja od Kanady i utworzenie w Quebecu społeczeństwa socjalistycznego. Front wzywał do oporu przeciw zjawisku, które określała „imperializmem anglosaskim”[8]. Organizacja korzystała z wzorców ideologicznych organizacji rewolucyjnych i narodowowyzwoleńczych z państw, tj. Kuba, Algieria i Wietnam[7][2]. Tajny dokument Frontu noszący nazwę Rewolucyjna strategia a rola awangardy zakładał realizację celów politycznych drogą fali akcji o charakterze zbrojnym[2].

Przypisy

  1. Gérard Pelletier. The October crisis. McClelland and Stewart, 1971. s. 55.
  2. a b c d e f g h i Niespokojny Quebec: reformy i zamachy (1960-82).
  3. The French Connection.
  4. a b c d e Front Wyzwolenia Quebecu).
  5. The October Crisis.
  6. Carl Sifakis: Encyklopedia Morderstw. Kraków: Universitas, 2001, s. 171. ISBN 97883-242-0790-9.
  7. a b Canada in the Soviet Mirror: Ideology and Perception in Soviet Foreign Affairs, 1917-1991. Carelton University Press, 1998. s. 266.
  8. Torrance, Judy. Public Violence in Canada. 1988, s. 35.

Literatura[edytuj]

  • Jarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny), Katowice 2000, s. 273.