Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczychfundusz utworzony w 1994[1] w celu ochrony pracowników przed utratą wynagrodzenia spowodowaną niewypłacalnością pracodawcy[2]. Jest państwowym funduszem celowym. Podstawę prawną stanowi Ustawa o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy z dnia 13 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 158, poz. 1121, z późn. zm.).

Historia[edytuj | edytuj kod]

FGŚP początkowo posiadał osobowość prawną. Od dnia 1 stycznia 2012 r. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stał się jednak państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.), która wprowadziła nowe zasady działania oraz zmianę statusu tych funduszy, w wyniku której utraciły one osobowość prawną. Szczegóły dotyczące sposobu i terminu wprowadzenia powyższej zmiany określają zapisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) – przepisy art. 70 oraz art. 91 i 99 ww. ustawy.

Działalność FGŚP finansowana jest ze składek płaconych przez pracodawców, windykacji oraz innych dochodów. Pobór składek jest realizowany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych[1].

Roszczenia zaspokajane przez Fundusz[edytuj | edytuj kod]

Ze środków Funduszu zaspokajane są roszczenia dotyczące[3]:

  1. wynagrodzenia za pracę;
  2. wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy;
  3. wynagrodzenia za czas, kiedy pracownik był niezdolny do pracy, ze względu na chorobę;
  4. wynagrodzenia za okres urlopu;
  5. odprawy pieniężnej należnej wskutek rozwiązania umowy o pracę bez winy pracownika;
  6. ekwiwalentu pieniężnego za urlop należny za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy;
  7. odszkodowania(art. 361 § 1 Kodeksu pracy);
  8. dodatku wyrównawczego;
  9. składek na ubezpieczenia społeczne.

Niewypłacalność pracodawcy[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z ustawą[3] niewypłacalność pracodawcy zachodzi, gdy sąd upadłościowy opierając się na przepisach prawa upadłościowego i naprawczego wyda postanowienie o:

  1. ogłoszeniu upadłości pracodawcy;
  2. oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania;
  3. oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek pracodawcy jest obciążony hipoteką lub zastawem w taki sposób, że pozostała część jego majątku nie pokryje kosztów postępowania.

Z niewypłacalnością mamy również do czynienia, gdy jeden z sądów lub właściwych organów sądowych Unii Europejskiej wyda :

  1. orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego zagranicznego przedsiębiorcy lub orzeczenie o zaniechaniu tego działania ze względna brak odpowiedniej ilości środków, z których pracodawca mógłby pokryć koszty postępowania;
  2. orzeczenie o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, gdy roszczenia ograniczone do majątku znajdującego się w granicach Polski.[3]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
  2. Auleytner Julian: Polityka społeczna. Teoria i organizacja. Warszawa: WSP TWP, 2000. ISBN 83-88278-14-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 Dz. U. z 2006 r. Nr 158, poz. 1121, z późn. zm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]