Górnopłat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schemat górnopłatu

Górnopłatsamolot lub szybowiec, którego skrzydła umieszczone w górnej części kadłuba pośrednio (parasol) lub bezpośrednio (układ wolnonośny)[1][2]. Stosowany często w naddźwiękowych myśliwcach ze względu na mały opór, dużą nośność oraz wzrost stateczności. Ze względów aerodynamicznych (stabilność) skrzydła takie mają zazwyczaj ujemny kąt wzniosu. Czasem układ górnopłatu wymusza zastosowanie usterzenia ogonowego typu T np. Ił-76. Często używany w samolotach myśliwsko-bombowych, bombowych i transportowych, ze względu na łatwość załadunku (komora załadunkowa może znaleźć się nisko nad ziemią) np. Lockheed C-130 Hercules oraz podwieszenia uzbrojenia[3]. Ponadto skrzydła, jak i silniki umieszczone wysoko są mniej narażone na uszkodzenia.

Wadą tego układu jest umiejscowienie ciężkiego skrzydła nad kabiną pasażerską lub ładunkową. W przypadku katastrofy może to doprowadzić do zniszczenia tej części kadłuba[3].

Odmianą górnopłatu jest płat Puławskiego zwany też płatem polskim.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Domański: 1000 słów o samolocie i lotnictwie. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 139. (pol.)
  2. Słownik języka polskiego PWN: Górnopłat (pol.). [dostęp 2018-08-23].
  3. a b Cezary Galiński: Wybrane zagadnienia projektowania samolotów. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa, 2016, s. 204. ISBN 978-83-635393-1-3. (pol.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]