George Whitefield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Whitefield
George Whitefield

George Whitefield, znany również jako George Whitfield (ur. 27 grudnia (16 według kal. jul.) 1714 w Gloucester, Anglia, zm. 30 września 1770 w Newburyport, Massachusetts) – anglikański duchowny, kaznodzieja, jeden z założycieli metodyzmu oraz prekursor ruchu ewangelikalnego[1].

Wraz z braćmi John Wesley i Charles Wesley był wiodącą postacią pierwszego wielkiego przebudzenia w Wielkiej Brytanii i w koloniach Ameryki Północnej. Ich drogi rozeszły się później z powodów doktrynalnych, gdyż podobnie jak jego rówieśnik i przyjaciel Jonathan Edwards był zwolennikiem nauki o predestynacji pochodzącej z kalwińskiej teologii i na tym tle doszło między nimi do nieporozumienia.

Był chyba najbardziej znanym kaznodzieją w Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej w XVIII wieku oraz jedną z najbardziej znanych osobistości życia publicznego w kolonialnej Ameryce. Jego styl wygłaszania kazań był niezwykle teatralny, a struktura samych kazań, poprzez częste użycia dialogów i monologów nosi widoczne inspiracje dramatem, np. w "Abraham Offering Up His Son Isaac"[2].

Kazanie wspomnieniowe na jego pogrzebie wygłosił John Wesley, wraz z którym obecnie uznawani są za dwa filary przebudzenia w XVIII wieku.

Przypisy

  1. Mark A. Noll, The Rise of Evangelicalism: The Age of Edwards, Whitefield and the Wesleys (2010).
  2. George Whitefield [w:] Michał Choiński, Rhetoric of the Revival: The Language of the Great Awakening Preachers, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 2016, s. 117-138, ISBN 978-3-525-56023-5.

Bibliografia[edytuj]

  • Arnold A. Dallimore, George Whitefield, God’s Anointed Servant in the Great Revival of the Eighteenth Century, Crossway Books, Illinois, USA, 1990.
  • Harry S. Stout, Divine Dramatist: George Whitefield and the Rise of Modern Evangelicalism, Grand Rapids: Erdmans Publishing Company