Giuliano Cesarini (1398–1444)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Cesarini
Giuliano Cesarini
Kardynał biskup
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1398
Rzym
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1444
okolice Warny
Penitencjariusz większy
Okres sprawowania 23 maja 1443 – 10 listopada 1444
Wyznanie Rzymskokatolickie
Kościół Łaciński
Prezbiterat przed 17 lutego 1435
Nominacja biskupia 1439
Sakra biskupia 1444
Kreacja kardynalska 24 maja 1426
Marcin V
Kościół tytularny S. Angelo in Pescheria (8 listopada 1430)
S. Sabina (1435)
Biskup Tusculum (7 marca 1444)

Giuliano Cesarini (pl. Julian Cesarini) (ur. 1398 w Rzymie; zm. 10 listopada 1444 pod Warną) – włoski kardynał (od 1426), legat papieski na Węgrzech.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rzymskiej rodziny szlacheckiej. Studiował w Padwie, a następnie wszedł w skład kurii rzymskiej. Od 1425 do 1426 był jej posłem dyplomatycznym we Francji i w Anglii. W 1426 został mianowany kardynałem przez papieża Marcina V. Wysoko ceniony przez sobie współczesnych, pełnił funkcję przewodniczącego podczas obrad soboru w Bazylei (1431), w w Ferrarze i we Florencji (1438-1439). Był zaangażowany w walkę z koncyliaryzmem.

Był administratorem diecezji Grosseto (od 6 lutego 1439 do 7 marca 1444) oraz Tarentu (19 grudnia 1439 do 7 marca 1444), protektorem zakonu franciszkanów (od 1438), archiprezbiterem Bazyliki Watykańskiej (od 1439) oraz penitencjariuszem większym (od 23 maja 1443) i kardynałem-biskupem Tusculum (od 7 marca 1444).

W 1431 Marcin V wysłał go do Niemiec z misją zorganizowania krucjaty przeciw husytom. Zakończyła się ona klęską pod Domażlicami. Po soborze we Florencji Cesarini został wysłany jako legat papieża Eugeniusza IV na Węgry, aby wspierać tam narodową krucjatę przeciwko Turkom. Sprzeciwiał się zawarciu pokoju pomiędzy królem Władysławem a sułtanem Muradem II. Skłonił króla Polski i Węgier do ataku, co w rezultacie zakończyło się klęską wojsk chrześcijańskich pod Warną. Król poległ w czasie bitwy a Cesarini zginął w trakcie ucieczki[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zygmunt Ryniewicz, Leksykon bitew świata Almapress Warszawa 2008, s.511.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]