Państwo Kościelne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patrimonium Sancti Petri
Państwo Kościelne
Królestwo Longobardów
Egzarchat Rawenny
756–1870
(z przerwami)
Zjednoczone Królestwo Włoch
Flaga Państwa Kościelnego
Godło Państwa Kościelnego
Flaga Państwa Kościelnego Godło Państwa Kościelnego
Położenie Państwa Kościelnego
Język urzędowy łacina
Stolica Rzym
Ustrój polityczny teokracja
Typ państwa monarchia elekcyjna
Ostatnia głowa państwa papież Pius IX
Sekretarz stanu kard. Giacomo Antonelli
Utworzenie państwa papieskiego przez króla Franków Pepina Krótkiego
756
Przyłączenie do Zjednoczonego Królestwa Włoch
1870
Religia dominująca Katolicyzm
Flaga Państwa Kościelnego używana przed rokiem 1808
Państwo Kościelne

Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri, ojcowizna po świętym Piotrze) – państwo istniejące w okresie od 755 (lub 754 albo 756) do 1870 roku (zajęcie Rzymu po zjednoczeniu Włoch) i rządzone przez papieży jako świeckich monarchów. Państwo było siedzibą Stolicy Apostolskiej i znajdowało się na terenie obecnych środkowych Włoch.

Początki[edytuj]

Zostało założone przez Pepina Krótkiego, króla Franków. Nadał on prawo do władania państwem papieżowi Stefanowi II. Państwo utworzono na terytoriach zdobytych podczas wojen z Longobardami

Historia[edytuj]

Wielokrotnie bywało podbijane, na przykład w 1527 roku (tak zwane sacco di Roma). W latach 1809–1815 stało się częścią Francji napoleońskiej. W okresie zjednoczenia Włoch w roku 1860 utraciło terytoria wokół Bolonii, Rawenny, Ankony i Ferrary.

Powszechnie uważa się, że pozostałością po Państwie Kościelnym jest Watykan, ale w sensie międzynarodowoprawnym są to dwa odrębne podmioty, które łączy jedynie osobowość międzynarodowoprawna Stolicy Apostolskiej, czyli – ogólnie rzecz biorąc – biskupa Rzymu.

Bibliografia[edytuj]

  • The Oxford Illustrated History of Christianity. John MaManners (red.). Oxford, New York: 1990. ISBN 0-19-822928-3.