Gleby słabo ukształtowane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arenosol – przykład gleby słabo ukształtowanej

Gleby słabo ukształtowanerząd gleb, którego cechą charakterystyczną jest mało widoczne (słabe) zróżnicowanie profilu glebowego na poziomy genetyczne.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Są kolejnym stadium powstawania gleb po glebach inicjalnych. Spotyka się je zarówno w górach, jak i na wyżynach i nizinach. Gleby słabo ukształtowane górskie oraz powstałe na skałach węglanowych mają profil nie głębszy niż 50 cm (pod spodem z reguły jest lita skała), a udział zwietrzelinowych okruchów skalnych w masie glebowej wynosi >50%. Gleby słabo ukształtowane nizinne i wyżynne, powstałe ze skał luźnych (piasków, glin, pyłów, iłów) mogą mieć profil głębszy. Poziom próchniczny gleb słabo ukształtowanych ma cechy poziomu ochric, pod którym występują słabo widoczne poziomy genetyczne (B) powstałe przez procesy brunatnienia lub bielicowania. Poziomy te nie spełniają wszystkich kryteriów endopedonów cambic, spodic, agric, sideric, glossic, które są charakterystyczne dla gleb lepiej ukształtowanych.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Rząd gleby słabo ukształtowane jest nowo powstałym rzędem w systematyce gleb Polski z 2011 roku. Wcześniej gleby tego rzędu w systematyce gleb Polski z 1989 r. były zaliczane do rzędów: gleby mineralne bezwęglanowe słabo wykształcone, gleby wapniowcowe o różnym stopniu rozwoju, gleby aluwialne.

Rędzina – przykład gleby słabo ukształtowanej

Rząd gleby słabo ukształtowane dzieli się na sześć typów gleb:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Systematyka gleb Polski, wydanie 5. „Roczniki gleboznawcze”. 62, 3, 2011. Polskie Towarzystwo Gleboznawcze. Warszawa. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]