Grzegorz Niziołek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Niziołek
Data urodzenia 1962
Zawód, zajęcie teatrolog, literaturoznawca, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński

Grzegorz Niziołek (ur. 1962[1]) – polski teatrolog, literaturoznawca i nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1986 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na Wydziale Filologicznym tej samej uczelni uzyskiwał kolejne stopnie z nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa – w 1997 doktora, a w 2004 doktora habilitowanego. W 2015 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

Zawodowo związany z macierzystą uczelnią, gdzie doszedł do stanowiska profesora nadzwyczajnego w Katedrze Teatru i Dramatu. Został także profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Reżyserii Dźwięku Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie[2][3]. W pracy naukowej zajął się zagadnieniami poświęconymi m.in. polskiemu teatrowi w XX i XXI wieku, sztuce reżyserii, tradycji romantycznej w polskim teatrze oraz krytyce teatralnej[4].

Od 2004 do 2007 był kierownikiem literackim Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Zainicjował festiwal teatralny „re_wizje”, pełniąc funkcję dyrektora artystycznego w dwóch pierwszych edycjach. W latach 2008–2010 razem z Agatą Siwiak zajmował stanowisko dyrektora artystycznego Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi[3]. Współtworzył czasopismo teatralne „Didaskalia”, w którym objął funkcję redaktora naczelnego[4].

W 2013 za publikację Polski teatr Zagłady został wyróżniony Nagrodą im. Jana Długosza[3].

W 2017 na łamach dwumiesięcznika „Replika” dokonał publicznego coming outu jako gej[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Sobowtór i utopia. Teatr Krystiana Lupy, Kraków 1997.
  • „Dziady” od Wyspiańskiego do Grzegorzewskiego (współredaktor), Kraków 1999.
  • Sny, komedie, medytacje, Kraków 2000.
  • Ciało i słowo: szkice o teatrze Tadeusza Różewicza, Kraków 2004.
  • Warlikowski: extra ecclesiam, Kraków 2008.
  • Zła pamięć: przeciw-historia w polskim teatrze i dramacie, Wrocław 2012.
  • Polski teatr Zagłady, Warszawa 2013.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Niziołek: Polski teatr Zagłady. instytut-teatralny.pl. [dostęp 2019-06-14].
  2. a b Grzegorz Niziołek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2016-07-31].
  3. a b c Grzegorz Niziołek. krytykapolityczna.pl. [dostęp 2016-07-31].
  4. a b Prof. dr hab. Grzegorz Niziołek. uj.edu.pl. [dostęp 2016-07-31].
  5. Mogę mówić. replika-online.pl, 28 września 2017. [dostęp 2019-05-03].