Grzegorz Niziołek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Niziołek
Data urodzenia 9 marca 1962
Zawód, zajęcie teatrolog, literaturoznawca, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński

Grzegorz Niziołek (ur. 9 marca 1962[1]) – polski teatrolog, literaturoznawca i nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1986 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na Wydziale Filologicznym tej samej uczelni uzyskiwał kolejne stopnie z nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa – w 1997 doktora, a w 2004 doktora habilitowanego. W 2015 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

Zawodowo związany z macierzystą uczelnią, gdzie doszedł do stanowiska profesora nadzwyczajnego w Katedrze Teatru i Dramatu. Został także profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Reżyserii Dźwięku Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie[2][3]. W pracy naukowej zajął się zagadnieniami poświęconymi m.in. polskiemu teatrowi w XX i XXI wieku, sztuce reżyserii, tradycji romantycznej w polskim teatrze oraz krytyce teatralnej[4].

Od 2004 do 2007 był kierownikiem literackim Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Zainicjował festiwal teatralny „re_wizje”, pełniąc funkcję dyrektora artystycznego w dwóch pierwszych edycjach. W latach 2008–2010 razem z Agatą Siwiak zajmował stanowisko dyrektora artystycznego Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi[3]. Współtworzył czasopismo teatralne „Didaskalia”, w którym objął funkcję redaktora naczelnego[4].

W 2013 za publikację Polski teatr Zagłady został wyróżniony Nagrodą im. Jana Długosza[3].

W 2017 na łamach dwumiesięcznika „Replika” dokonał publicznego coming outu jako gej[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Sobowtór i utopia. Teatr Krystiana Lupy, Kraków 1997.
  • „Dziady” od Wyspiańskiego do Grzegorzewskiego (współredaktor), Kraków 1999.
  • Sny, komedie, medytacje, Kraków 2000.
  • Ciało i słowo: szkice o teatrze Tadeusza Różewicza, Kraków 2004.
  • Warlikowski: extra ecclesiam, Kraków 2008.
  • Zła pamięć: przeciw-historia w polskim teatrze i dramacie, Wrocław 2012.
  • Polski teatr Zagłady, Warszawa 2013.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Niziołek. monitorfirm.pl. [dostęp 2017-06-09].
  2. a b Grzegorz Niziołek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2016-07-31].
  3. a b c Grzegorz Niziołek. krytykapolityczna.pl. [dostęp 2016-07-31].
  4. a b Prof. dr hab. Grzegorz Niziołek. uj.edu.pl. [dostęp 2016-07-31].
  5. Mogę mówić. replika-online.pl, 28 września 2017. [dostęp 2019-05-03].