Gupik Endlera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żyworódka Endlera
Poecilia wingei
Poeser, Kempkes, i Isbrücker, 2005
Samce
Samce
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Infragromada doskonałokostne
Rząd karpieńcokształtne
Rodzina piękniczkowate
Podrodzina Poeciliinae
Rodzaj Poecilia
Gatunek gupik Endlera
Żyworódka Endlera (Poecilia wingei) – samiec ♂
Poecilia wingei – samica ♀

„Gupik Endlera”, żyworódka Endlera (Poecilia wingei, wcześniej Poecilia sp. Endleri) – gatunek ryby z rodziny piękniczkowatych (Poeciliidae). W marcu 2006 roku nadano jednolitą naukową nazwę łacińską: Poecilia wingei Poeser, Kempkes & Isbruker, 2005.

Samce małe do około 2,5 cm; tułów srebrny do złotawego w jednolite wielobarwne plamy, najczęściej spotykane: czarne, pomarańczowe, czerwone, niebieskie, białe, zielone, fioletowe, niekiedy żółte. Płetwa ogonowa barwna tylko w górnej i dolnej części (paseczki). Samice większe do około 4 cm mają ciało wydłużone, bezbarwne, srebrzyste do lekko złotawej, łuski srebrzyste o ciemniejszych brzegach. Jajożyworodne, ok. 5–8 do 15 młodych w miocie, wszystkożerne. Mało wymagające, ale ze względu na swoją wielkość i jaskrawe ubarwienie, bardzo delikatne w kontaktach z większymi rybami. Dr Roman Słaboch opisuje miejsce ich występowania następującymi słowami:

„Woda w lagunie miała nie tylko ekstremalny wygląd (piana z detergentów między plastykowymi butelkami, powoli deformującymi się w plamach ropy), ale i ekstremalne parametry. W upale 46 °C cieniu i przy 98% wilgotności powietrza zmierzyliśmy w lagunie pH 7,9 i 34 °C; w nocy temperatura spadła do 29 °C. Laguna była mocno mętna i ryby trzymały się głębiej – temperatura wody przy powierzchni była bliska temperaturze powietrza! Endlerek złapaliśmy tylko kilka (do domu dowiozłem grupkę 5,3), zaś „normalnych” pawich oczek Poecilia reticulata na tym stanowisku nie znaleźliśmy”.

W dobrych warunkach żyją około 2 lat, przeciętnie w amatorskich warunkach średnio ok. 7 miesięcy. Odkryte w 1975 roku przez Johna Endlera w Lagunie de Patos w Wenezueli jako gatunek endemiczny. Obecnie hodowany i rozmnażany w akwariach na całym świecie.

Nazwa gupik Endlera, jest nazwą błędną. Gupik pawie oczko jest w równym stopniu spokrewniony z żyworódką endlera, co z molinezjami. Podstawowa różnica między samicami tych gatunków leży w ilości potomstwa przychodzącego na świat oraz w czarnym zabarwieniu krawędzi łusek u endlerów.

Wymagania[edytuj | edytuj kod]

Ryba ta nie wymaga dużego akwarium, uchodzi za łatwą w hodowli, jednak w przypadku delikatnych odmian hodowlanych zalecana jedynie doświadczonym akwarystom. Minimalna zalecana pojemność zbiornika to 30 litrów – dla jednego samca i trzech samic. Woda powinna być krystalicznie czysta. Gatunek bardziej wrażliwy na związki azotu niż gupik pawie oczko. Z tego względu zalecana jest obsada szybko rosnącymi roślinami, skuteczny filtr biologiczny oraz częste podmiany wody. W dojrzałym akwarium warto przed podmianą od czasu do czasu zmierzyć zawartość siarczanów.

Chętnie spożywa każdy suchy pokarm. W celu utrzymania dobrej kondycji rybek należy im podawać także pokarm żywy. Gupiki w niewielkim stopniu odżywiają się także glonami, w szczególności spiruliną. Należy uważać z obsadą akwarium, w którym są hodowane gupiki. Długie i kolorowe płetwy samców mogą stać się łupem ryb lubiących podgryzać płetwy innym osobnikom. Z racji rozmiarów powinny być trzymane w zbiornikach jednogatunkowych. Gupik Endlera nie powinien być trzymany z gupikiem pawie oczko, gdyż ulega hybrydyzacji, jako że gatunki te mogą się krzyżować, produkując płodne potomstwo.