Gwiazda Teegardena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwiazda Teegardena
Ilustracja
Gwiazda Teegardena jest widoczna w pobliżu środka zdjęcia; wyróżnia ją ruch
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Baran
Rektascensja 02h 53m 00,891s[1]
Deklinacja +16° 52′ 52,64″[1]
Paralaksa (π) 0,26101 ± 0,00027[1]
Odległość 12,496 ± 0,013 ly
3,8312 ± 0,0040 pc
Wielkość obserwowana
(pasmo V)
15,08 ± 0,12[2]m
Ruch własny (RA) 3429,53 ± 0,33[1] mas/rok
Ruch własny (DEC) −3806,16 ± 0,31[1] mas/rok
Prędkość radialna 63 ± 5[1] km/s
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy czerwony karzeł
Typ widmowy M7,0 V[1]
Masa 0,089 ± 0,009[2][3]
Promień 0,107 ± 0,004[2][3]
Metaliczność [Fe/H] −0,19 ± 0,16[2]
Jasność 0,00073 ± 0,00001[2] L
Prędkość obrotu <2[2] km/s
Wiek >8 mld lat[2]
Temperatura 2904 ± 51[2] K
Alternatywne oznaczenia
2MASS: J02530084+1652532
SO025300.5+165258, LSPM J0253+1652, GAT 1370

Gwiazda Teegardenagwiazda położona w gwiazdozbiorze Barana, w odległości 12,5 roku świetlnego od Słońca, jedna z najbliższych Układowi Słonecznemu gwiazd. Jej jasność wizualna wynosi tylko 15m, nie jest widoczna gołym okiem. Krążą wokół niej dwie znane planety.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda jest nazywana na cześć astronoma Bonnarda Teegardena, który – wraz z innymi astronomami – odkrył ją i ustalił, że jest ona jedną z najbliższych Słońcu gwiazd o dużym ruchu własnym (5,06 ± 0,03 sekundy kątowej/rok)[4]. Odkrycie ogłoszono w 2003 roku[4].

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda Teegardena jest czerwonym karłem o bardzo małej jasności; należy do typu widmowego M7. Jej temperatura to tylko około 2700 °C, a jasność jest równa zaledwie 7×10−4 jasności Słońca. Masa gwiazdy to około 9% masy Słońca, a jej promień jest dziesięciokrotnie mniejszy niż promień Słońca[2][5]. Wstępne oszacowania rozmiarów gwiazdy sugerowały, że jest wyjątkowo mała i ma promień równy zaledwie 0,68 promienia Jowisza, ale były oparte na zaniżonej ocenie odległości[6].

Układ planetarny[edytuj | edytuj kod]

W 2019 roku metodą pomiaru zmian prędkości radialnej odkryto dwie niewielkie planety krążące wokół tej gwiazdy. Obie mają masy podobne do masy Ziemi i krążą wewnątrz ekosfery układu[2][5]. Współczynnik podobieństwa do Ziemi planety b ma najwyższą wartość spośród znanych obecnie planet (stan na 19 czerwca 2019), równą 0,95, a w przypadku planety c jest równy 0,68[7]. W układzie może znajdować się więcej planet, które nie zostały dotąd wykryte[5].

Towarzysz
Masa
(MJ)
Okres orbitalny
(dni)
Półoś wielka
(au)
Ekscentryczność
b[3] 0,0033 ± 0,00041 4,91 ± 0,0014 0,0252 ± 0,0009 0,0 +0,16−0,0
c[8] 0,00349 ± 0,0005 11,409 ± 0,009 0,0443 ± 0,0015 0,0 +0,16−0,0

Nie stwierdzono, żeby z Ziemi były widoczne przejścia nowoodkrytych planet przed tarczą gwiazdy, natomiast z punktu widzenia hipotetycznego obserwatora w układzie gwiazdy Teegardena można obserwować tranzyty planet Układu Słonecznego. Od 2044 do 2496 roku widoczne będą tranzyty Ziemi[2][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Gwiazda Teegardena w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g h i j k Zechmeister, M; Dreizler, S.; Ribas, I.; Reiners, A. ; Caballero, J.A.; et al.. The CARMENES search for exoplanets around M dwarfs. Two temperate Earth-mass planet candidates around Teegarden's Star. „Astronomy & Astrophysics”, 2019. DOI: 10.1051/0004-6361/201935460. arXiv:1906.07196 (ang.). 
  3. a b c Teegarden's b w serwisie The Extrasolar Planets Encyclopaedia (ang.) [dostęp 2019-06-19]
  4. a b B. J. Teegarden et al.. Discovery of a New Nearby Star. „The Astrophysical Journal Letters”. 589 (1), s. L51, 2003-05-20. DOI: 10.1086/375803 (ang.). 
  5. a b c d University of Göttingen: View of the Earth in front of the Sun (ang.). 2019-06-18. [dostęp 2019-06-19].
  6. Teegarden's star (ang.). SolStation. [dostęp 2019-06-19].
  7. The Habitable Exoplanets Catalog (ang.). W: Planetary Habitability Laboratory [on-line]. University of Puerto Rico at Arecibo, 2019-06-18. [dostęp 2019-06-19].
  8. Teegarden's c w serwisie The Extrasolar Planets Encyclopaedia (ang.) [dostęp 2019-06-19]