H-1 (1970)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
H-1
Klasa holownik
Projekt H-800/IV
Oznaczenie NATO Schlepper
Historia
Stocznia Gdyńska Stocznia Remontowa, Gdynia
 Marynarka Wojenna (PRL)
Wejście do służby 30 grudnia 1970
Wycofanie ze służby 28 lutego 2005
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 185 ton
pełna: 215 t
Długość 25,6 m
Szerokość 6,64 m
Zanurzenie 3,65 m
Napęd
silnik wysokoprężny o mocy 590 kW
1 śruba
Prędkość 11 węzłów
Zasięg 1500 Mm przy prędkości 9 węzłów
Sensory
radar
Załoga 17

H-1polski holownik z okresu zimnej wojny, jedna z dwóch jednostek projektu H-800/IV. Okręt został zbudowany w Gdyńskiej Stoczni Remontowej w Gdyni i wszedł w skład Marynarki Wojennej 30 grudnia 1970 roku. Jednostka została skreślona z listy floty po blisko 35-letnim czasie użytkowania w dniu 28 lutego 2005 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Powstanie jednostek projektu H-800/IV[a] spowodowane było z zapotrzebowaniem Marynarki Wojennej na nowe holowniki, co związane było ze znacznym wzrostem ilości okrętów[2]. W drugiej połowie lat 60. w Gdyńskiej Stoczni Remontowej opracowano projekt holownika z silnikiem o mocy 800 KM nazwany H-800, budowany następnie na potrzeby cywilne[2]. Marynarka Wojenna zamówiła w stoczni dwie takie jednostki, których zmodyfikowany projekt został nazwany H-800/IV (twórcą był inż. Wieczorek)[2]. Z założenia jednostki przeznaczone były do holowania okrętów MW, udziału w akcjach ratowniczo-gaśniczych oraz holowania tarcz artyleryjskich[2].

H-1 został zamówiony i zbudowany w Gdyńskiej Stoczni Remontowej[2][3]. Nieznana jest data położenia stępki ani wodowania.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręt był holownikiem portowo-redowym o długości całkowitej 25,6 metra (23,16 metra między pionami), szerokości 6,64 metra i zanurzeniu maksymalnym 3,65 metra (na rufie)[2][3]. Wysokość boczna wynosiła 3,55 metra[2]. Wyporność standardowa wynosiła 185 ton, zaś pełna 215 ton[2][3]. Siłownię jednostki stanowił silnik wysokoprężny SKL Magdeburg 6NVD48 o mocy 590 kW (800 KM) przy 345 obr./min, napędzający poprzez linię wałów pojedynczą śrubę napędową umieszczoną w dyszy Korta[2][3]. Prędkość maksymalna okrętu wynosiła 11 węzłów, zaś zasięg wynosił 1500 Mm przy prędkości 9 węzłów[2][3]. Uciąg na palu miał wartość 12 Ton[2][3]. Energię elektryczną zapewniały dwa zespoły prądotwórcze[2].

Kadłub jednostki podzielony był na pięć przedziałów wodoszczelnych: I - skrajnik dziobowy; II - pomieszczenia załogi (dwa sześcioosobowe pomieszczenia mieszkalne, trzyosobowe pomieszczenie mieszkalne i dwuosobowe pomieszczenie mieszkalne; III - siłownia, IV - magazyn oraz V - skrajnik rufowy z maszyną sterową[2]. W umieszczonej na pokładzie nadbudówce znajdowały się: kabina radiowa, kuchnia i jadalnia, blok sanitarny, magazyn prowiantu oraz szyb maszynowy (na dolnej kondygnacji)[2]. Na pokładzie nawigacyjnym nadbudówki znajdowało się główne stanowisko dowodzenia, magazyn oraz szyb maszynowy przechodzący w komin[2]. Na szczycie (pokładzie namiarowym) znajdował się maszt oraz działko wodno-pianowe, a za tylną ścianą nadbudówki na pokładzie głównym umieszczony był specjalny hak holowniczy[2]. Jednostka wyposażona była w radar nawigacyjny SRN[2][3].

Załoga holownika składała się z 17 osób[2][3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

H-1 został przyjęty w skład Marynarki Wojennej 30 grudnia 1970 roku[2][4]. Holownik został wcielony do 43. Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających Komendy Portu Wojennego Hel w ramach 9. Flotylli Obrony Wybrzeża[2][3]. W ciągu całego okresu służby H-1 wykonywał liczne zadania: asystował okrętom na redach, wprowadzał je do portów i pomagał w manewrowaniu, a także uczestniczył w akcjach ratowniczych i transportowaniu zaopatrzenia[3]. Holownik został skreślony z listy floty 28 lutego 2005 roku, po blisko 35-letnim okresie intensywnej eksploatacji[3][5]. 29 lipca 2005 roku okręt został wystawiony w przetargu na sprzedaż za kwotę 55 000 złotych[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W kodzie NATO oznaczane jako Schlepper[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sharpe 1990 ↓, s. 459.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Ciślak 1995 ↓, s. 162.
  3. a b c d e f g h i j k Koszela 2017 ↓, s. 166.
  4. Serafin 2008 ↓, s. 94.
  5. Serafin 2008 ↓, s. 341.
  6. Ciślak i Walczak 2006 ↓, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Ciślak, Janusz Walczak. Kronika Polskiej Marynarki Wojennej:Sprzedaż wycofanych okrętów wojennych. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 3/2006 (57), 2006. Magnum-X. ISSN 1426-529X. 
  • Jarosław Ciślak: Polska Marynarka Wojenna 1995: okręty, samoloty i śmigłowce, uzbrojenie, organizacja. Wyd. I. Warszawa: Lampart & Bellona, 1995, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej, 6. ISBN 83-86776-08-0.
  • Witold Koszela: Okręty Floty Polskiej. T. II. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-68-9.
  • Mieczysław Serafin: Polska Marynarka Wojenna 1945-2007. Kronika wydarzeń. Gdynia: Zespół Redakcyjno-Wydawniczy Marynarki Wojennej, 2008. ISBN 978-83-88698-03-3.
  • Richard Sharpe (red.): Jane’s Fighting Ships 1990-91. London: Jane’s Defence Data, 1990. ISBN 0-7106-0904-3. (ang.)