Henrique Capriles Radonski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henrique Capriles Radonski
Henrique Capriles Radonski from Margarita island.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1972
Caracas
Wenezuela Gubernator Stanu Miranda
Okres od 29 listopada 2008
do 16 października 2017
Przynależność polityczna Najpierw Sprawiedliwość
Poprzednik Diosdado Cabello
Następca Héctor Rodríguez Castro
Henrique Capriles Radonsli signature.jpg

Henrique Capriles Radonski (ur. 11 lipca 1972 w Caracas) – wenezuelski polityk, przewodniczący Izby Deputowanych w latach 1999-2000, burmistrz Baruty w latach 2000-2008, gubernator stanu Miranda w latach 2008–2017. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2012 oraz 2013 roku.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Henrique Capriles Radonski urodził się w 1972 w Caracas. Urodził się w rodzinie o korzeniach rosyjsko-polsko-holenderskich. Jego pradziadek od strony matki był rosyjskim Żydem, który po I wojnie światowej osiedlił się w Polsce. Dziadek, z wykształcenia inżynier, w II Rzeczypospolitej pracował w branży dystrybucji filmów i pokazów filmowych. W czasie II wojny światowej zaangażował się w działalność polskiego podziemia, dzięki czemu udało się mu wydostać żonę z warszawskiego getta. Po wojnie wyjechał do Wenezueli, gdzie w 1947 otworzył pierwsze kino, które stało się podstawą dla późniejszej całej sieci kin i firmy „Circuito Radonski”. W Wenezueli urodziła się jego matka, Mónica Cristina Radonski Bochenek. Ojciec, Henrique Capriles García, wywodził się z rodziny o holenderskich korzeniach, będącej właścicielem konsorcjum „Cadena Capriles”, działającego w branży medialnej i nieruchomości[1][2].

Dzięki dobrej sytuacji materialnej rodziny, Capriles Radonski podjął naukę w renomowanych szkołach. W 1994 ukończył studia prawnicze na Universidad Católica Andrés Bello w Caracas. Już wcześniej w czasie studiów, od 1992 do 1993, pracował w administracji publicznej, w Wenezuelskim Inspektoracie Nadzoru Podatkowego (SENIAT). W 1997 specjalizował się w zakresie prawa gospodarczego na Universidad Católica Andrés Bell. Ukończył także specjalistyczne kursy z dziedziny prawa podatkowego na Columbia University w Nowym Jorku, w Centro Interamericano de Administradores Tributarios w Viterbo oraz w Międzynarodowej Akademii Podatkowej w Amsterdamie. W tym czasie pracował jako adwokat w kilku kancelariach prawnych („Nevett y Mezquita” „Abogados”, „luego en Hoet”, „Pelaez”, „Castillo y Duque”)[1].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W działalność polityczną zaangażował się pod koniec lat 90. Początkowo, w latach 1995–1998, był doradcą prawnym swego kuzyna i deputowanego do Kongresu Republiki, Armando Caprilesa, zasiadającego w Komisji Energii i Górnictwa. 6 grudnia 1998 wziął udział w wyborach do Izby Deputowanych (niższej izby Kongresu Republiki) z ramienia chadeckiej Partii Społeczno-Chrześcijańskiej (COPEI). Uzyskał mandat w okręgu Maracaibo, który objął 23 stycznia 1999. Sprawował go do 23 marca 2000, kiedy Kongres Republiki został rozwiązany. W tym czasie pełnił równocześnie funkcję przewodniczącego izby. Po dojściu do władzy prezydenta Hugo Cháveza przyjęta została nowa konstytucja, w oparciu o którą przeprowadzone zostały wybory do Zgromadzenia Narodowego, nowego jednoizbowego parlamentu[1][3].

W lipcu 2000 Capriles Radonski został wybrany na stanowisko burmistrza Baruty, reprezentując partię Najpierw Sprawiedliwość (Primero Justicia, PJ). W wyborach uzyskał 62,7% głosów poparcia. W wyborach w październiku 2004 uzyskał reelekcję, zdobywając 78,8% głosów[1].

W 2002 został oskarżony o kierowanie i udział w oblężeniu kubańskiej ambasady w Barucie, w czasie gdy był jej burmistrzem, przez przeciwników Chaveza w czasie nieudanego zamachu stanu. Zaprzeczył stawianym mu zarzutom, oświadczając, że podejmował działania na rzecz zakończenia demonstracji. W maju 2004 został jednak aresztowany. W areszcie przebywał do września 2004, a ostatecznie został oczyszczony z zarzutów[4][5].

24 listopada 2008 został wybrany na urząd gubernatora stanu Miranda, drugiego pod względem ludności stanu Wenezueli. W wyborach zdobył 53,11% głosów i pokonał byłego wiceprezydenta Diosdado Cabello (46,10% głosów), co stanowiło wizerunkową porażkę dla obozu rządzącego i prezydenta Cháveza. Wraz z wyborem na stanowisko gubernatora ponad 2-milionowego stanu wyrósł na jednego z głównych liderów opozycji[1].

Na początku maja 2011 ogłosił zamiar udziału w prawyborach organizowanych przez Koalicję Zjednoczenia Demokratycznego (Mesa de la Unidad Democrática, MUD), zrzeszającą wszystkie największe partie opozycyjne[6]. 2 listopada 2011 oficjalnie zgłosił swoją kandydaturę[7]. Przed prawyborami, zaplanowanymi na 12 lutego 2012, pozostawał liderem sondaży. 24 stycznia 2012 poparcia udzielił mu Leopoldo López, jeden z głównych liderów opozycji. Zwycięzca prawyborów miał zmierzyć się w wyborach prezydenckich z prezydentem Hugo Chávezem, cieszącym się według sondaży wyborczych ponad 50-procentowym poparciem społecznym[2][8]. W prawyborach z 12 lutego 2012, w których uczestniczyć mógł każdy dorosły obywatel, zajął pierwsze miejsce, zdobywając 64,2% głosów i pokonują gubernatora stanu Zulia, Pablo Péreza Álvareza, który uzyskał 30,3% głosów[9][10]. W czerwcu 2012 zrezygnował ze stanowiska gubernatora[5].

W czasie kampanii wyborczej krytykował politykę prezydenta Chaveza i jego program rewolucji boliwariańskiej. Opowiadał się za zrównoważonym modelem rozwoju kraju, łączącym politykę socjalną z rozwojem gospodarki i przyciąganiem nowych inwestycji, wzorując się na byłym prezydencie Brazylii, Luli da Silvie[5]. W wyborach prezydenckich zorganizowanych 7 października 2012 uzyskał 44,13% głosów, przegrywając z prezydentem Hugo Chavezem, który zdobył 55,25% głosów[11]. Zaakceptował wyniki głosowania, podkreślając że niemal połowa wyborców zakomunikowała swój sprzeciw wobec polityki prezydenta[12].

14 kwietnia 2013 roku odbyły się przyspieszone wybory prezydenckie związane ze śmiercią Chaveza 5 marca. Głównym kontrkandydatem Radonskiego był wiceprezydent za rządów Chaveza oraz p.o. prezydenta Nicolas Maduro. Po przeliczeniu głosów, 15 kwietnia komisja wyborcza poinformowała, że Radonski zdobył 49,07% głosów i nieznacznie przegrał z Maduro[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Biografía de Henrique Capriles Radonski (hiszp.). noticiasvenezuelaenvideos, kwiecień 2011. [dostęp 2012-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-21)].
  2. a b „Syjonista, nazista, burżuj” o polskich korzeniach chce odebrać władzę Chavezowi (pol.). gazeta.pl, 30 stycznia 2011. [dostęp 2012-01-31].
  3. Opposition Candidate Henrique Capriles Radonski: A Wealthy Lawyer with Little Respect for the Law (ang.). venezuelanalysis.com, 8 stycznia 2012. [dostęp 2012-01-31].
  4. Mayor Henrique Capriles Radonski out of jail (ang.). eluniversal.com, 7 września 2004. [dostęp 2012-10-11].
  5. a b c Profile: Henrique Capriles (ang.). BBC News, 3 października 2012. [dostęp 2012-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-22)].
  6. Desde la Cabina: Entre Capriles Radonski y Pablo Pérez podría estar el rival de Chávez (hiszp.). acn.com.ve, 22 sierpnia 2011. [dostęp 2012-01-31].
  7. Capriles Radonski formalizó su inscripción para las primarias (hiszp.). playball.eluniversal.com, 2 listopada 2011. [dostęp 2012-01-31].
  8. Venezuela’s Leopoldo Lopez pulls out of election race (ang.). BBC News, 25 stycznia 2011. [dostęp 2012-01-31].
  9. A total of 3,040,449 votes were cast in opposition primary election (ang.). eluniversal.com, 14 lutego 2012. [dostęp 2012-10-11].
  10. Venezuela polls: Henrique Capriles to challenge Chavez (ang.). BBC News, 13 lutego 2012. [dostęp 2012-10-11].
  11. DIVULGACIÓN PRESIDENCIAL 2012 (hiszp.). cne.gob.ve. [dostęp 2012-10-11].
  12. Hugo Chavez celebrates re-election in Venezuela (ang.). BBC News, 8 października 2012. [dostęp 2012-10-11].
  13. Wybory prezydenckie w Wenezueli. Przegrany kandydat nie uznaje porażki (pol.). Gazeta. [dostęp 2013-04-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]