Hercynit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hercynit
Kryształy hercenitu
Kryształy hercenitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Fe2+Al2O4[1]
tlenek żelaza i glinu
Twardość w skali Mohsa 7,5[1]
Przełam nierówny[2]
Gęstość minerału 3,95[2] g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czarna[2]
Rysa ciemnozielona[2]
Połysk szklisty[2]

Hercynit – minerał z gromady tlenków, należy do grupy spineli. Tlenek żelaza i glinu o wzorze chemicznym FeAl2O4. Należy do minerałów rzadkich[3].

Nazwa pochodzi od nazwy pasma górskiego Hercynidów, gdzie minerał ten został znaleziony.

Charakterystyka[edytuj]

Właściwości[edytuj]

Bardzo rzadko tworzy kryształy izometryczne, o postaci ośmiościanu. Występuje w skupieniach zbitych i ziarnistych, także jako pojedyncze, nieforemne ziarna. Jest kruchy, nieprzezroczysty, niemal czarny o szklistym połysku. Odznacza się prawie niezauważalną łupliwością i nierównym przełamem. Tworzy kryształy mieszane z galaxytem. W płomieniu dmuchawki staje się ceglastoczerwony. W jego skład wchodzą jony żelaza na +2 stopniu utlenienia, aczkolwiek praktycznie zawsze w strukturze obecne są także jony Fe3+, które stabilizują jego strukturę[4] .

Występowanie[edytuj]

Występuje w skałach metamorficznych i kontaktowych (złożach szmerglu). Najczęściej współwystępuje z silimanitem, andaluzytem, granatami, korundem, magnetytem, hematytem. Spotykany jest także w gabrach, bazaltach, piaskach.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj]

  • wykorzystywany do celów naukowych,
  • ceniony kamień kolekcjonerski,
  • czasami wykorzystywany do wyrobu galanterii ozdobnej,
  • materiał ogniotrwały.

Przypisy

  1. a b Hercynite mineral information and data (ang.). Mindat.org. [dostęp 2012-01-11].
  2. a b c d e Hercynite Mineral Data (ang.). Webmineral.com. [dostęp 2012-01-11].
  3. http://rudawyjanowickie.pl/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=117
  4. I. Jastrzębska, J. Szczerba, P. Stoch, A. Błachowski, K. Ruebenbauer, R. Prorok, E. Śnieżek. Crystal structure and Mӧssbauer study of FeAl2O4. Nukleonika (Journal of Nuclear Research), 2015, 60, 1, 45-47.

Bibliografia[edytuj]