Hilary i Jackie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hilary i Jackie
Hilary and Jackie
Gatunek biograficzny
Rok produkcji 1998
Data premiery Ziemia 14 września 1999
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 121 min
Reżyseria Anand Tucker
Scenariusz Frank Cottrell Boyce
Główne role Emily Watson
Rachel Griffiths
Muzyka Barrington Pheloung
Zdjęcia David Johnson
Scenografia Alice Normington
Kostiumy Sandy Powell
Montaż Martin Walsh
Produkcja Nicolas Kent
Andy Paterson

Hilary i Jackie – brytyjski film biograficzny zrealizowany w 1998 roku na podstawie pisanej równocześnie książki wspomnieniowej A Genius in the Family Hilary du Pré i Piersa du Pré. Tytułowa Jackie to Jacqueline du Pré (1945-1987), brytyjska wiolonczelistka zaliczana do grona najwybitniejszych wirtuozów w historii tego instrumentu. Karierę artystki zniszczyła choroba – stwardnienie rozsiane.

Główne role[edytuj]

Opis fabuły[edytuj]

Film podzielony jest na dwie części. Pierwsza, zatytułowana „Hilary”, opowiada historię dwóch uzdolnionych muzycznie sióstr z punktu widzenia starszej z nich, Hilary du Pré. W dzieciństwie zdolniejsza wydawała się Hilary, która grała na flecie, od Jackie ćwiczącej na wiolonczeli. Później role się odwróciły. Jackie została międzynarodowej sławy wirtuozerką, a Hilary wyszła za mąż za dyrygenta Christophera Finzi (Kiffera) i przeprowadziła się na wieś. Jackie doznawała okresowo załamań nerwowych, które były zapowiedzią przyszłej choroby. Chcąc pomóc chorej siostrze, Hilary w końcu zaakceptowała romans Jackie z Kifferem.

Druga część pt. „Jackie”, uzupełnia pierwszą z punktu widzenia młodszej siostry. Opowiada o małżeństwie Jackie ze słynnym argentyńsko-izraelskim pianistą Danielem Barenboimem oraz o jej chorobie wraz z postępującym paraliżem.

Odbiór filmu[edytuj]

Krytycy chwalili film. Każda z aktorek grających tytułowe siostry dostała nominację do Oskara (Emily Watson – dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Rachel Griffiths – dla najlepszej aktorki drugoplanowej). Z drugiej strony, film (który ukazał się jeszcze za życia Christophera Finzi i Daniela Barenboima), wywołał silne wzburzenie pewnych środowisk, m.in. protest słynnego wiolonczelisty Mstisława Rostropowicza.

Linki zewnętrzne[edytuj]