Hiperkapnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hiperkapnia – u człowieka stan nienormalnie podwyższonego ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla (pCO2) we krwi powyżej 45 mm Hg (6,0 kPa).

Przyczyny:

  • utrudniona wymiana gazowa
    • bezdech
    • obturacja (zwężenie) dróg oddechowych
    • blok pęcherzykowo-włośniczkowy
    • niewydolność krążenia
  • zwiększone stężenie CO2 we wdychanym powietrzu

Objawy:

Stan hiperkapnii zwykle wyzwala w organizmie odruch zwiększenia czynności oddychania czy przekręcenia głowy podczas snu w zamierzeniu mającymi skutkować zwiększeniem dostępności tlenu. Inne objawy obejmują zaczerwienienie skóry, szybki puls, szybki oddech, duszność, tiki mięśni, zmniejszoną aktywność nerwową, ból głowy, splątanie i letarg. Może powodować zwiększenie skurczu serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi oraz tendencje do zaburzeń rytmu serca.

W przypadku ciężkiej hiperkapnii (paCO2 większe niż 10 kPa lub 75 mm Hg) stwierdza się dezorientację, panikę, hiperwentylację, drgawki, utratę przytomności, aż w końcu śmierć.

Stanem przeciwnym do hiperkapnii jest hipokapnia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.