Homo Homini (zespół muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Homo Homini (grupa muzyczna))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Homo Homini
Homo Homini 1974.jpg
Homo Homini, od lewej: Andrzej Krupiński, Aleksander Nowacki, Waldemar Domagała
Rok założenia 1971
Pochodzenie  Polska
Gatunek folk rock, pop, country
Wytwórnia płytowa Polskie Nagrania, Tonpress, Pronit
Strona internetowa

Homo Homini - polski zespół wokalno-instrumentalny, wykonujący muzykę z pogranicza folk-rocka i popu.

Początki zespołu[edytuj | edytuj kod]

Grupa powstała wiosną 1971 roku z inicjatywy kompozytora i aranżera Aleksandra Nowackiego (śpiew, gitara, gitara hawajska, banjo; ex-Quorum). Do współpracy zostali zaproszeni: Andrzej Krupiński (śpiew, gitara basowa; ex-High Life) i Tadeusz Woźniak (śpiew, gitara). Zespół zadebiutował w maju 1972 r. w programie pt. Telewizyjny Ekran Młodych z Waldemarem Domagałą (śpiew, gitara, harmonijka ustna, kazoo; ex-Nurt[1]) w miejsce Woźniaka. Muzykę zespołu określano terminem folkbeat, a użycie charakterystycznego instrumentarium (m.in. kazoo, banjo i gitara hawajska) pozwoliło na uzyskanie oryginalnego brzmienia i sprawiło, że grupa wyróżniała się spośród innych wykonawców.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy ważny występ Homo Homini miał miejsce w Poznaniu podczas Międzynarodowej Wiosny Estradowej '73 (24.03-2.04.1973). Na XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu formacja zdobyła wyróżnienie w koncercie Interpretacje (1973). Przebojowe kompozycje, takie jak: Za dalą dal (do słów Edwarda Stachury), Drzewa ruszają w drogę, czy Tobie Karolino, zapewniły grupie najwyższe miejsca na listach przebojów. Pierwszy longplay został szybko wykupiony w nakładzie blisko 300 tys. egzemplarzy. Autorem okładki jest światowej sławy grafik i malarz Henryk Sawka. Zespół umacnia swą pozycję na rynku muzycznym: sporo koncertuje i nagrywa w kraju jak i za granicą, m.in w NRD, RFN, Czechosłowacji, ZSRR, Bułgarii i na Węgrzech. Występuje samodzielnie oraz z innymi wykonawcami, takimi jak węgierska Omega (wrzesień 1973), Warren Schatz, czy Automobil. Jest także gościem popularnych programów telewizyjnych. W 1974 roku formacja odwiedziła Glasgow, gdzie wystąpiła podczas imprezy Dni Kultury Polskiej. Wraz z odejściem Domagały (kończył studia na wydziale architektury i z tą dziedziną wiązał swoją karierę zawodową) skończył się folk-rockowy okres w dziejach grupy, a decydujący wpływ na repertuar zyskał Nowacki[2].

Zmiany personalne[edytuj | edytuj kod]

Homo Homini w trzecim składzie, pierwszy z prawej: Mirosław Peśla
Członkowie Homo Homini w 2007 roku, od lewej: Waldemar Domagała, Aleksander Nowacki, Andrzej Krupiński

Na początku 1975 roku Waldemara Domagałę zastąpił Zbigniew Brzeziński (ex-Kram), a następnie Mirosław Peśla (ex-Centrum). W tym samym roku na XIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Homo Homini otrzymało II nagrodę za utrzymaną w stylu reggae[2] piosenkę W tym domu straszy. Kompozycja została nagrodzona również na festiwalu w Lipsku i na Festiwalu Krajów Nadbałtyckich[2]. Do 1977 r. Homo Homini było triem, a od 1978 kwintetem, który oprócz Nowackiego i Krupińskiego współtworzyli: gitarzysta Krzysztof Ciepliński (ex-Bumerang) i dwie byłe wokalistki grupy Pro Contra - Alicja Godlewska i Bogumiła Kowalska. Z końcem lat siedemdziesiątych popularność zespołu zaczęła maleć, lecz zdążył wylansować kilka przebojowych nagrań: Za górą, za dniem, Mam skłonności do przesady, Za wieczoru złotą bramą, W rabarbarowym gaju, Więcej wciąż przed nami niż za nami. W tym okresie muzyka formacji była bliska country. W 1979 roku zespół wystąpił na XIII FPŻ w Kołobrzegu, zaś w czerwcu 1980 r. odbył trasę koncertową po Rumunii. Grupa rozpadła się wiosną 1982 roku podczas nieudanej próby obchodów 10-lecia swojego istnienia.

Wznowienie działalności[edytuj | edytuj kod]

Homo Homini po wznowieniu działalności, od lewej: Piotr Nagiel, Aleksander Nowacki i Marek Fijałkowski

Wiosną 2008 roku Homo Homini wznowiło działalność w składzie: Aleksander Nowacki, Piotr Nagiel i Marek Fijałkowski. Nowa płyta zatytułowana Homo Homini - Reaktywacja ukazała się we wrześniu 2009 roku.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przeboje Aleksandra Nowackiego i Homo Homini

Mam skłonności do przesady, W tym domu straszy, Koncert na 15 świec, Szukam drogi do szczęśliwych wysp, Wspomnienia o Adelajdzie, Z godziny na godzinę, Tobie Karolino, Sam ze sobą na sam

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1973 HOMO HOMINI, LP XL/SXL 1003 Muza, MC CK 0063 Muza
  • 1974 HOMO HOMINI (2), LP SX 1207 Muza
  • 1975 HOMO HOMINI (3), LP SX 1343 Muza
  • 1979 HOMO HOMINI (4), LP SX 1789 Pronit
  • 2009 – HOMO HOMINI - Reaktywacja, MTJ CD 10869

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1975 - Wspomnienia o Adelajdzie, bez numeru Wifon, Polskie Radio i Telewizja (Opole 1974)
  • 1975 - W tym domu straszy, LP SX 1217 Muza, (Opole 1975)
  • 1993 - HOMO HOMINI przeboje 1972 – 1982, SPB MC- 003 Sound-Pol
  • 1993 - HOMO HOMINI Przeboje 1972-1982, CD SPB CD 036 Sound-Pol
  • 1994 - HOMO HOMINI - NIEZAPOMNIANE, MC AKAR
  • 2004 - HOMO HOMINI the best, A.A. MTJ CD 10288
  • 2006 - HOMO HOMINI, 4 ALBUMY NA 2 CD, Polskie Nagrania, Klub Płytowy
  • 2007- Platynowe Przeboje Homo Homini - Najlepsze z chwil, CD10767, 2007 Euro Muzyka / A. A. MTJ

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1973 - Tobie Karolino, SP SP-519 Muza
  • 1974 - Wspomnienie o Adelajdzie / Tak będzie jutro, SP SP-536 Muza
  • 1974 - Liebe Karolina / Es zählt dein Weg, SP 456 024 AMIGA
  • 1975 - W tym domu straszy / Z godziny na godzinę, SP SP-624 Muza
  • 1977 - Może w maju może w grudniu / Mam skłonności do przesady, SP S-211 Tonpress
  • 1978 - Za siebie / W rabarbarowym gaju, SP S-257 Tonpress
  • 1979 - Więcej wciąż przed nami niż za nami / Szkoda każdego dnia, SP S-295 Tonpress
  • 1980 - Lilly the Pink / Rym do rymu, SP S-358 Tonpress

Pocztówki dźwiękowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1972 - Lilli the Pink, PD R-0425 Ruch
  • 1972 - Drzewa ruszają w drogę / Za dalą dal, PD R-0121-II Ruch
  • 1973 - Tobie Karolino, PD R-0175-II Ruch
  • 1973 - Drzewo świata / Ile mamy czasu, PD R-0201-II Ruch
  • 1973 - Lew z wosku / Najlepsze z chwil, PD R-022-II Ruch
  • 1973 - Znów o jeden dzień mniej / Pogrzeb smutku, PD R-0271-II Ruch
  • 1974 - Tak będzie jutro, PD R-0631 Ruch
  • 1974 - Wspomnienia o Adelajdzie, PD R-0551
  • 1975 - Miasto w sztucznym świetle / Z godziny na godzinę, PD R-0444-II Tonpress
  • 1975 - W tym domu straszy , PD R-0567 Tonpress
  • 1978 - Za wieczoru złotą bramą, PD R-0589 Tonpress
  • 1978 - W rabarbarowym gaju, PD R-0710 Tonpress

Nagrania radiowe[edytuj | edytuj kod]

1972: Ja to nie ja, Drzewa ruszają w drogę, Za dalą dal, Kumo moja kumo;

1973: Najlepsze z chwil, Tobie Karolino, Drzewo świata, Wieczorem zwykle jestem sam, Lily The Pink, Senne kołysanie (voc. E. Dębicka), Lew z wosku, Ile mamy czasu, Pokój nam bądź;

1974: Tak będzie jutro, Wspomnienie o Adelajdzie;

1975: W tym domu straszy, To ty jesteś tą dziewczyną;

1976: Za górą, za dniem, Nasz będzie ten dzień;

1977: Mam skłonności do przesady, On albo ja;

1978: W rabarbarowym gaju, Za siebie, Może w maju, może w grudniu; Za wieczoru srebrną bramą;

1979: Więcej wciąż przed nami niż za nami, Szkoda każdego dnia;

1980-1981 Jeden z drugim, Open Roads, You Can't Give It All Away, Rym do rymu

Przypisy

  1. Sebastian Chosiński: Tu miejsce na labirynt…: Lektura obowiązkowa polskiej psychodelii (pol.). http://esensja.stopklatka.pl.+[dostęp 2015-03-23].
  2. 2,0 2,1 2,2 W tym domu straszy (pol.). biblioteka piosenki.pl. [dostęp 2015-03-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Homo Homini, s. 71.
  • Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]