IBM Simon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
IBM Simon Personal Communicator
Ilustracja
Producent Mitsubishi Electric
Data premiery 1994
Wymiary 200 × 64 × 38 mm
Masa 510 g
System operacyjny Datalight ROM-DOS
Wyświetlacz 4.5" × 1.4" (114 × 36 mm), 160 × 293 pikseli, monochromatyczny podświetlany LCD
Procesor Vadem 16 MHz, 16-bitowy, kompatybilny z x86
Pamięć 1 MB
Standardowa bateria 7.5V NiCad
Komunikacja 2400-bps modem kompatybilny ze standardem Hayes, złącze 33-pinowe, faks 9600 bit/s, port I/O, PCMCIA typu II

IBM Simon Personal Communicator (krócej: IBM Simon) był telefonem komórkowym z dotykowym ekranem i PDA, zaprojektowanym i opracowanym przez International Business Machines Corp. (IBM) i produkowanym na podstawie umowy przez Mitsubishi Electric. BellSouth Cellular Corp. rozprowadzało Simony w Stanach Zjednoczonych w okresie między sierpniem 1994 i lutym 1995, sprzedając 50 000 sztuk. Simon Personal Communicator był pierwszym telefonem komórkowym łączącym funkcje telefonu i palmtopa w jednym urządzeniu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

IBM zaprezentowało prototyp urządzenia o nazwie kodowej „Angler” 23 listopada 1992 roku na targach komputerowych i technologicznych COMDEX w Las Vegas (Nevada, Stany Zjednoczone). Prototyp był połączeniem telefonu komórkowego i palmtopa, pozwalając użytkownikowi na wykonywanie i odbieranie połączeń telefonicznych, faksów, wiadomości e-mail i stron komórkowych. Oferował nie tylko wiele funkcji PDA, m.in. kalendarz, książkę adresową i notatnik, ale także inne aplikacje, takie jak mapy i wiadomości. Uczestnicy i prasa na COMDEX-ie okazali znaczne zainteresowanie urządzeniem. Dzień po debiucie Anglera, dziennik USA Today na pierwszej stronie sekcji Finanse umieściło zdjęcie przedstawiające Franka Canova, od głównego inżyniera IBM i wynalazcę smartfona[1][2], trzymającego najnowszy prototyp[3][4][5].

Kierownictwo BellSouth nadało ukończonemu produktowi jego ostateczną nazwę, „Simon Personal Communicator”, przed jego publicznym debiutem na Wireless World Conference w listopadzie 1993 roku[3]. Firma planowała rozpocząć sprzedaż Simona w maju 1994 roku, ale z powodu problemów z oprogramowaniem urządzenia, Simon nie był dostępny dla konsumentów do 16 sierpnia 1994 roku. BellSouth Cellular początkowo oferował Simona w 15 stanach za 899 $ w dwuletnim abonamencie lub 1099 $ bez abonamentu. Później obniżono cenę do 599 $ w dwuletnim kontrakcie[6][7].

Firma BellSouth Cellular sprzedała około 50 000 sztuk w ciągu sześciu miesięcy dostępności produktu na rynku[3].

Mimo że termin „smartfon” nie istniał do 1995 roku, ze względu na funkcje i możliwości Simona, jest on uważany za pierwszego smartfona[3][8][9][10].

IBM Simon Personal Communicator zawierał dopasowane ochronne skórzane etui

Funkcje[edytuj | edytuj kod]

W dodatku do jego zdolności nawiązywać i odbierać połączenia za pomocą telefonu komórkowego, Simon był również w stanie wysyłać i odbierać faksy, pocztę e-mail oraz pełnił rolę pagera. Simon oferował wiele aplikacji, w tym książkę adresową, kalendarz, terminarz, kalkulator, zegar światowy, elektroniczny notatnik, odręczne adnotacje oraz standardowe i przewidujące klawiatury ekranowe dla rysika[11].

Akcesoria[edytuj | edytuj kod]

Każdy Simon był wyposażony w stację ładowania, dwa akumulatory niklowo-kadmowe i skórzane etui. Opcjami były: karta pager PCMCIA opracowana przez firmę Motorola, kabel z adapterem RS232 do użytku z PC-Link w celu dostępu do plików z komputera oraz adapter RJ11, umożliwiający połączenia głosowe i tekstowe, przez linie naziemne POTS. Adapter RJ11 pozwalał użytkownikom obniżyć kosztowne rachunki komórkowe lub wykonywać połączenia w miejscach bez zasięgu sieci komórkowej w 1994 roku.

System operacyjny i aplikacje[edytuj | edytuj kod]

Simon używał systemu plików od Datalight ROM-DOS wraz z kompresją plików od Stac Electronics. IBM stworzyło dla urządzenia unikatowy dotykowy interfejs użytkownika dla Simona; tryb DOS nie istniał[6]. Warstwa interfejsu użytkownika dla Simona była znana jako Navigator[12].

Simon mógł zostać ulepszony o możliwość uruchomiania aplikacji firm trzecich poprzez podłączenie karty PCMCIA lub po pobraniu aplikacji do pamięci wewnętrznej telefonu.

PDA Dimensions stworzyło aplikację „DispatchIt”, jedyną aplikację firmy trzeciej opracowaną dla Simona. Był to wczesny poprzednik „pulpitu zdalnego”[13]. Aplikacja DispatchIt kosztowała 2999 $ za oprogramowanie na PC i 299 $ za każdego klienta na Simona[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Woyke, Elizabeth (2014).
  2. „US Patent 5537608”.
  3. a b c d Sager, Ira (June 29, 2012).
  4. Schneidawind, John (November 23, 1992).
  5. Bradner, Erin (July 21, 2011).
  6. a b O’Malley, Chris (December 1994).
  7. „IBM’s Plans to Ship Simon Put On Hold for Time Being”.
  8. „Ericsson GS88 Preview”. [zarchiwizowane z tego adresu].
  9. „Penelope Box”.
  10. Savage, Pamela (January 1995).
  11. Simon Says „Here’s How!”.
  12. US patent 5537608, Brent A. Beatty; Francis J. Canova, Jr. & Charles S. Lanier et al., ”Personal communicator apparatus”, issued July 19, 1996, assigned to International Business Machines Corporation.
  13. BellSouth Cellular Corporation (March 9, 1995).
  14. Polishuk, Paul, ed.