To jest dobry artykuł

I (1916)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lotniskowiec I
Historia
Stocznia Blohm und Voss
Zamówiony dla  Kaiserliche Marine
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 12 585 ton metrycznych
Długość 158 m
Szerokość 18,8 m
Zanurzenie 7,43 m
Napęd
2 śruby
turbiny Blohm & Voss
14 000 shp
1500 ton węgla
Prędkość 20 węzłów
Wyposażenie lotnicze
13 lub 19 wodnosamolotów
10 samolotów
3 hangary

Lotniskowiec I[a] – oznaczenie lotniskowca projektowanego dla marynarki niemieckiej Kaiserliche Marine podczas I wojny światowej, na bazie przebudowanego statku „Ausonia”. Niemiecka marynarka wojenna eksperymentowała wcześniej z transportowcami wodnosamolotów, ale jednostki te były zbyt powolne, by operować z siłami głównymi Hochseeflotte. Przenosiły także zbyt mało samolotów. Nowy okręt miał przenosić pomiędzy 23 a 30 samolotów, w tym myśliwce, bombowce i bombowce torpedowe.

Okręt miał bazować na nieukończonym kadłubie statku pasażerskiego „Ausonia”, który był budowany dla Włoch w Hamburgu. Przebudowa została zaproponowana przez Departament Lotnictwa Urzędu Marynarki Rzeszy, ale została zarzucona po negocjacjach z niemiecką marynarką na skutek zaproponowanego moratorium na budowę nowych jednostek pod koniec wojny. Po zakończeniu I wojny światowej wysoka inflacja w Niemczech znacznie zwiększyła koszty budowy jednostki i w rezultacie włoska firma żeglugowa, dla której budowano ją pierwotnie, odmówiła kupna. Kadłub został sprzedany na złom i rozebrany w 1922 roku.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

„Ausonia” został zaprojektowany jako turbinowiec pasażerski. Został zamówiony przez włoską spółkę żeglugową Sitmar w 1914 roku. Statek był budowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, nosząc numer stoczniowy 236[1]. W tym czasie jedynym niemieckim transportowcem wodnosamolotów był przebudowany krążownik pancerny SMS „Friedrich Carl”, który mógł przenosić dwa samoloty[2]. Dowództwo niemieckiej marynarki wierzyło, że sterowce są dużo efektywniejsze niż wodnosamoloty, zarówno w rozpoznaniu, jak i w ataku[3]. Admirał Alfred von Tirpitz był szczególnie negatywnie nastawiony do możliwości ówczesnych samolotów[4]. Pomimo tego, marynarka zamówiła kilka typów samolotów morskich przed i w czasie wojny, w tym dwa wodnosamoloty myśliwskie: W.12 i W.29, oba zbudowane przez Hansa-Brandenburg. Zaprojektowano także dwusilnikowy wodnopłatowiec torpedowy[5].

Pomimo preferowania sterowców, kilka mniejszych statków handlowych zostało przebudowanych w czasie I wojny światowej na transportowce wodnosamolotów. Przenosiły jedynie od dwóch do czterech samolotów każdy, były jednak zbyt wolne by operować w składzie głównych sił liniowych floty. Lekki krążownik SMS „Stuttgart”, który był wystarczająco szybki by utrzymać tempo Hochseeflotte, został przerobiony na transportowiec wodnosamolotów w roku 1918. On także mógł przenosić jedynie dwa wodnosamoloty. Zdecydowano wtedy o przebudowie liniowca „Ausonia” na lotniskowiec z pokładem lotniczym, przeznaczony dla samolotów z podwoziem kołowym oraz dla wodnosamolotów[6]. Plany przebudowy zostały wykonane przez projektanta J. Reimpella w 1918 roku na zamówienie dowództwa lotnictwa morskiego[1].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Po przebudowie okręt miał mieć 158 metrów długości całkowitej i 149,6 m długości między pionami, szerokość 18,8 m, a zanurzenie 7,43 m. Wyporność planowo wynosiła 12 585 ton metrycznych. Okręt miał być napędzany przez dwa zestawy turbin parowych Blohm & Voss z przekładniami, które napędzały parę śrub o nieznanej średnicy. Szczegóły dotyczące kotłowni i zaopatrywania okrętu w energię elektryczną są nieznane[1].

W planach było również wyposażenie „Ausonii” w dwa 82-metrowe pokłady hangarowe dla samolotów z podwoziem kołowym oraz trzeci, 128-metrowy, dla wodnosamolotów. Wszystkie hangary miały szerokość 18,5 m. Długość pokładu wynosiła 128,5 m, a jego szerokość 18,7 m. Wszystkie trzy hangary i pokład lotniczy miały być nadbudowane ponad głównym pokładem konstrukcyjnym. Projektanci zamierzali zamontować dodatkowy pokład startowy na dziobie (30 metrów długości i 10,5 m szerokości). Jak twierdzi Erich Gröner, okręt został zaprojektowany do przenoszenia 13 wodnosamolotów bez składanych skrzydeł lub 19 wodnosamolotów ze składanymi skrzydłami i około 10 samolotów z podwoziem kołowym[1]. Rene Greger oceniał, że okręt mógł przenosić osiem do dziesięciu myśliwców i łącznie piętnaście do dwudziestu wodnopłatowych bombowców i bombowców torpedowych[6].

Przebudowa[edytuj | edytuj kod]

Jednostka została zwodowana jako statek pasażerski „Ausonia” 15 kwietnia 1915 roku. Statek był nadal w fazie prac wyposażeniowych, gdy niemiecka marynarka zdecydowała się przebudować go na lotniskowiec. Nowe plany zostały ukończone w 1918 roku, ale w tym okresie większość sił stoczniowych zostało przeniesionych na budowę nowych okrętów podwodnych[1]. Niedostatki siły roboczej i surowców, z jakimi borykała się gospodarka niemiecka, zredukowały możliwości przemysłu stoczniowego do rozmiarów pozwalających z ledwością na zapewnienie utrzymania i bieżących napraw istniejącej floty liniowej. Wszystkie dostępne surowce lokowano w produkcję okrętów podwodnych[7]. W rezultacie priorytetów stoczniowych oraz moratorium na budowę nowych okrętów nawodnych nałożonego przez Urząd Marynarki Rzeszy, projekt przebudowy został porzucony[1].

Projekt miał wpływ na planowaną przebudowę krążownika pancernego SMS „Roon” na transportowiec wodnosamolotów. Jednak ten plan także został porzucony[8]. W 1920 roku włoska firma żeglugowa anulowała zamówienie na statek „Ausonia”, ponieważ niemiecka powojenna inflacja znacznie podniosła cenę jednostki. W rezultacie, nieukończony statek sprzedano na złom w 1922 roku i rozebrano[1].

Uwagi

  1. Oznaczenie „I” było tymczasowym oznaczeniem okrętu, pod jakim go zamówiono; gdyby został ukończony otrzymałby inna nazwę.

Przypisy

  1. a b c d e f g Gröner, s. 98.
  2. Greger, s. 87.
  3. Herwig, s. 214–215.
  4. Herwig, s. 213.
  5. Herwig, s. 212–213.
  6. a b Greger, s. 88.
  7. Weir, s. 178–179.
  8. Gröner, s. 79.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rene Greger. German Seaplane and Aircraft Carriers in Both World Wars. „Warship International”. I (1–12), s. 87–91, 1964. Toledo, Ohio: Naval Records Club, Inc.. 
  • Erich Gröner, Dieter Jung, Martin Maass: Die deutschen Kriegsschiffe 1815−1945. Band 1: Panzerschiffe, Linienschiffe, Schlachtschiffe, Flugzeugträger, Kreuzer, Kanonenboote. München: Bernard & Graefe Verlag, 1982. ISBN 3-7637-4800-8.
  • Holger Herwig: „Luxury” Fleet: The Imperial German Navy 1888–1918. Amherst, New York: Humanity Books, 1980. ISBN 978-1-57392-286-9.
  • Gary Weir: Building the Kaiser’s Navy. Annapolis: Naval Institute Press, 1992. ISBN 1557509298.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]