Ignacy Bator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ignacy Adam Bator)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Bator
„Opór”
Ilustracja
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

13 listopada 1916
Drobnice

Data i miejsce śmierci

po 3 sierpnia 1944
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne

Formacja

RAF roundel.svg RAF

Jednostki

301 dywizjon bombowy
138 dywizjon specjalny RAF

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Wybitnej Służby Lotniczej (Wielka Brytania)

Ignacy Bator ps. "Opór", "Płot"[1] (ur. 13 listopada 1916 w Drobnicach, pow. wieluński, zm. po 5 sierpnia [2]1944 w Warszawie) – porucznik Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, cichociemny, uczestnik powstania warszawskiego[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do Frontu Północnego. 18 września wraz ze Sztabem Naczelnego Wodza przekroczył granicę z Rumunią, pracował w oddziale propagandy Polskiego Radia. Pod koniec listopada 1939 dotarł do Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pod dowództwem francuskim. Od 2 grudnia 1939 przydzielony do Centrum Lotniczego Sił Powietrznych w La Bourget[1].

Po ewakuacji do Anglii wstąpił do Królewskich Ochotniczych Sił Powietrznych w Centrum Szkolenia w Eastchurch, od 20 czerwca 1940  w 18 Jednostce Szkolenia Operacyjnego w Hucknall. Po przeszkoleniu na strzelca-radiooperatora oraz wstąpieniu do Polskich Sił Powietrznych, przydzielony do 301 dywizjonu bombowego Ziemi Pomorskiej. Po ukończeniu pierwszej tury operacyjnej przydzielony do 138 dywizjonu specjalnego RAF, w którym latał w lotach specjalnych SOE ze zrzutami do okupowanych krajów, w tym do Polski.[1]

Ochotniczo zgłosił się do służby w Armii Krajowej w okupowanej Polsce. Przeszkolony na kursach dla cichociemnych, ze specjalnością w dywersji oraz radiotelegrafii[1] Zrzucony do Polski w nocy 25/26 stycznia 1943, w operacji lotniczej „Brace”, z samolotu Halifax DT-727 „K” (138 Dywizjon RAF). Start z lotniska RAF Tempsford, zrzut na placówkę odbiorczą "Chmiel" obok szosy Warszawa - Radom (13 km od Białobrzegów).[4]

Po skoku oraz aklimatyzacji do realiów okupacyjnych przydzielony jako zastępca kierownika referatu łączności radiowej Wydziału Lotnictwa Oddziału III (operacyjnego) Komendy Głównej AK. Od kwietnia 1943 dowódca II rzutu łączności na czas Powstania Warszawskiego. W Powstaniu radiotelegrafista Wydziału Lotnictwa "Bociany" wraz z cichociemnymi: sierż. Władysławem Hauptmanem ps. Gapa oraz radiomechanikiem st. sierż Edwardem Kowalikiem ps. Ciupuś.[1]

Dotąd sądzono, że zginął w walkach z Niemcami podczas powstania warszawskiego przy ul. Chałubińskiego[5] Według relacji Cichociemnego Władysława Hauptmana, z którym pracował na radiostacji, 5 sierpnia 1944 o godz. 11 wyszedł z jego bronią z miejsca nadawania radiostacji , udał się do gmachu Lardellego, który wkrótce opanowali Niemcy. Tam prawdopodobnie poległ w walce lub został zamordowany[1] (patrz dokument na tej stronie). Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f teczka personalna, Studium Polski Podziemnej, Londyn, sygn. Kol. 023.0003.
  2. Ignacy Bator - Cichociemny » Cichociemni elita dywersji, Cichociemni elita dywersji [dostęp 2022-08-05] (pol.).
  3. Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 200.
  4. Kajetan Bieniecki, Lotnicze wsparcie Armii Krajowej, Kraków: Arcana, 1994, s. 56-57, ISBN 83-86225-10-6.
  5. Jędrzej Tucholski w swojej książce "Cichociemni", Warszawa 1988, s. 293 podaje, że Ignacy Bator zaginął 3 sierpnia 1944 pomiędzy ul. Świętokrzyską i Polną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]