Ignacy Strasfogel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ignacy Strasfogel (ur. 17 lipca 1909 w Warszawie, zm. 6 lutego 1994 w Nowym Jorku) – polski kompozytor i dyrygent.

Strasfogel zamieszkał w roku 1912 w Berlinie. Studiował kompozycję u Franza Schrekera (1878-1934).

W roku 1926 w wieku 17 lat zdobył nagrodę im. Mendelssohna za drugą sonatę na fortepian.

Po dojściu Hitlera do władzy został zmuszony do emigracji w styczniu 1934 do Stanów Zjednoczonych. Pracował jako pianista i dyrygent w Metropolitan Opera. Był akompaniatorem skrzypka Józsefa Szigetiego, wiolonczelisty Grigorija Piatigorskiego, i śpiewaka Lauritza Melchiora.

Dopiero po 35-letniej przerwie powrócił w roku 1983 do twórczości kompozytorskiej.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

fortepian[edytuj | edytuj kod]

  • 1923/1924 Capriccio z dawnymi tańcami według ośmiu miedziorytów Jakuba Callota
  • 1924 Scherzo No.1
  • 1925 Sonata No.1
  • 1926 Sonata No.2
  • 1926 Sześć transkrypcji na fortepian
  • 1927 Transkrypcja na fortepian własnej Symfonii Kameralnej
  • 1946 Preludio fugato
  • 1988/1989 Rondo
  • 1992 Scherzo No.2

gitara[edytuj | edytuj kod]

  • ok. 1940 Prélude, Elegie et Rondo

muzyka kameralna[edytuj | edytuj kod]

  • ok. 1927 Pierwszy kwartet smyczkowy
  • 1989/1990 Drugi kwartet smyczkowy

pieśni[edytuj | edytuj kod]

  • 1985 Dear Men and Women na głos barytonowy z fortepianem

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]