Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej − wschodnioznawczy i sowietologiczny ośrodek naukowo-badawczy działający w latach 19301939 w Wilnie przy Uniwersytecie Stefana Batorego, ale posiadający autonomię i samorządność. Przy instytucie działała Szkoła Nauk Politycznych o statusie prywatnej uczelni wyższej. Instytut mieścił się w gmachu Biblioteki Wróblewskich w Wilnie.

Instytut zainaugurował działalność 23 lutego 1930. Powstał w rezultacie współpracy trzech osob: Stefana Ehrenkreutza, historyka prawa, badacza instytucji ustrojowych Wielkiego Księstwa Litewskiego, Janusza Jędrzejewicza, ówcześnie podsekretarza stanu w Prezydium Rady Ministrów i Witolda Staniewicza, specjalisty ekonomiki rolnej, ministra reform rolnych (1926-1928) w rządach, Kazimierza Bartla, rektora USB w latach 1934-1935. Prezesem Instytutu został profesor Jan Michał Rozwadowski, a po jego śmierci (1935) profesor Stanisław Kętrzyński. Prezesem Zarządu Instytutu przez cały okres jego istnienia był Stefan Ehrenkreutz i to on właściwie stworzył cały Instytut.

Struktura Instytutu[edytuj | edytuj kod]

Sekcje:

Referaty naukowe:

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]