Irena Morawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Morawska
Ilustracja
Irena Morawska
Warszawa, 5 marca 2015
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1954
Ciechanów
Narodowość Polska
Dziedzina sztuki dziennikarstwo
Ważne dzieła
  • „Deszcz omija Lisków”
  • „Diabeł spacerował po niebie”
  • „Dusze w poczekalni”
  • „Kiedyś odrosną nam włosy”
  • „Miasteczko jak kryminał”
  • „Motyl na Manhattanie”
  • „Białe pianino z czarnymi nogami”
  • „Jak Emilię z Kalabrii od złej pani wykradłam”
  • „Było piekło, teraz będzie niebo”
  • „Opatrzność przy produkcji prochu”
  • „Pokój dla cudzoziemca”
  • „Luiza wdowa idzie na Dług
  • „Ballada o silnym zabarwieniu proletariackim”

Irena Morawska (pseud. „Agnieszka Neyk”; ur. 14 czerwca 1954 w Ciechanowie) – polska dziennikarka, reporterka, scenarzystka filmowa.

Córka Mieczysława Jaźwińskiego i Marii z d. Hack. Absolwentka Technikum Gastronomicznego a następnie Akademii Wychowania Fizycznego, po studiach pracowała jako nauczyciel wychowania fizycznego w jednej z warszawskich szkół. W latach 1985-1990 dziennikarka „Nowej Wsi” (pod pseud. Agnieszka Neyk)[1]. Od 1990 do 1999 w dziale reportażu „Gazety Wyborczej”, gdzie zajmowała się głównie tematyką społeczną, opisując przemiany społeczne po 1989 roku w Polsce[2]. Zajmowała się także tematyką zagraniczną (np. Jak Emilię z Kalabrii od złej pani wykradłam, 1997; jeden z najgłośniejszych reportaży lat 90.). Od 2000 wraz z mężem, Jerzym Morawskim (także dziennikarzem), zajmuje się realizacją filmów i seriali dokumentalnych.

Jej reportaże były drukowane także we francuskiej i niemieckiej antologii polskiego reportażu literackiego. Dla szwedzkiego radia zrealizowała godzinny dokument o polskich robotnicach Symfonia poziomkowa.

Mieszka w Warszawie - Radości.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda „Rzeczpospolitej” im. Dariusza Fikusa w kategorii „Twórca w Mediach” (wespół z Jerzym Morawskim; za serial dokumentalny Serce z węgla – 18 odcinków; 2001);
  • Nagroda Główna „Złoty Nurt - Wydarzenie Nurtu” (Festiwal Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce; wespół z Jerzym Morawskim; za film Czekając na sobotę; 2011)
  • Dyplom Honorowy (Festiwal Mediów „Człowiek w zagrożeniu”; wespół z Jerzym Morawskim; za film Czekając na sobotę; 2011).

Wybrane reportaże prasowe[edytuj | edytuj kod]

  • Deszcz omija Lisków (1992)
  • Diabeł spacerował po niebie (1992)
  • Windą na śmierć (1993)
  • Dusze w poczekalni (1995)
  • Kiedyś odrosną nam włosy (1995)
  • Miasteczko jak kryminał (1995)
  • Motyl na Manhattanie (1995)
  • Białe pianino z czarnymi nogami (1996)
  • Było piekło, teraz będzie niebo (1996)
  • Opatrzność przy produkcji prochu (1996)
  • Pokój dla cudzoziemca (1998)
  • Luiza wdowa idzie na „Dług” (2000)
  • Ballada o silnym zabarwieniu proletariackim (2004)

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Było piekło, teraz będzie niebo. Zbiór reportaży z lat 1993-1998 (reportaże; Prószyński i S-ka 1999, ​ISBN 83-7180-294-3​; wydanie II zmienione, jako: Było piekło, teraz będzie niebo: Wydawnictwo Dowody na Istnienie - Fundacja Instytut Reportażu 2015, ​ISBN 978-83-938112-4-3​; wstęp: Małgorzata Szejnert)

Teksty w książkach zbiorowych[edytuj | edytuj kod]

  • Kraj raj. Piszą reporterzy „Gazety” (wybór reportaży: Małgorzata Szejnert; Oficyna Wydawnicza „Rytm” 1993, ​ISBN 83-85-2493-4-6​);
  • Jak Emilię z Kalabrii od złej pani wykradłam [w:] To nie mój pies, ale moje łóżko. Reportaże roku 1997; Prószyński i S-ka 1998, ​ISBN 83-7180-877-1​);
  • Luiza wdowa idzie na „Dług” [w:] 20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła (Wydawnictwo Czarne 2009, ​ISBN 978-83-7536-143-8​);
  • Ballada o silnym zabarwieniu proletariackim [w:] Made in Poland. Antologia reporterów Dużego Formatu (wybór tekstów, redakcja: Włodzimierz Nowak, Mariusz Burchart; Agora S.A. 2013, ​ISBN 978-83-268-1253-8​);
  • Jak Emilię z Kalabrii od złej pani wykradłam [w:] 100/XX. Antologia polskiego reportażu XX wieku. Tom 2 1966-2000 (pod redakcją Mariusza Szczygła; Wydawnictwo Czarne 2014, ​ISBN 978-83-7536-724-9​).

Twórczość filmowa[edytuj | edytuj kod]

Irena i Jerzy Morawscy
- Warszawa, 5 marca 2015
  • Mgła (film fabularny w reż. Ireny Kamieńskiej; autorka scenariusza, wespół z Ireną Kamieńską; 1993);
  • Egzekucja (film dokumentalny w reż. Jerzego Krysiaka i Jerzego Morawskiego; autorka scenariusza; 2000);
  • Serce z węgla (telenowela dokumentalna; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, komentarz; 2001);
  • Ballada o lekkim zabarwieniu erotycznym (telenowela dokumentalna; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, komentarz; 2003);
  • Kochankowie z Internetu (telenowela dokumentalna; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, komentarz; 2006);
  • Benek (film fabularny w reż. Roberta Glińskiego; autorka scenariusza, wespół z Jerzym Morawskim; 2007);
  • Futboliści (film dokumentalny; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim; 2008);
  • Czekając na sobotę (film dokumentalny; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, producent wykonawczy; 2010);
  • Chłopaki do wzięcia (telenowela dokumentalna; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, producent wykonawczy; 2012);
  • Kochani recydywiści (film dokumentalny; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, producent; 2013);
  • Czas wojowników (serial dokumentalny; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, producent wykonawczy; 2013).
  • Drwale (serial dokumentalny; scenariusz, reżyseria wespół z Jerzym Morawskim, 2015-2016)[3]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Agnieszka Wójcińska, Reporterzy bez fikcji. Rozmowy z polskimi reporterami (Wydawnictwo Czarne 2011, ​ISBN 978-83-7536-238-1​)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Autor: Katarzyna Stańczyk, 5 wybitnych polskich reporterek, których nazwisk nie znacie. A może znacie?, Wokół Faktu, 18 kwietnia 2016 [dostęp 2020-04-21] (pol.).
  2. Irena Morawska, Dowody na Istnienie. Wydawnictwo.
  3. Serial dokumentalny „Drwale”. ipla.tv. [dostęp 2016-01-25].