Israel Dagg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Israel Dagg
Israel Dagg
Pełne imię i nazwisko Israel Jamahl Akuhata Dagg[1][2]
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1988
Marton
Wzrost 186 cm[2]
Masa ciała 96 kg[2]
Rugby union
Pozycja obrońca (15)[2]
Kariera juniorska
Kariera seniorska[a]
Reprezentacja narodowa[b]
  1. Mecze i punkty w lidze akt. w dniu 27 lipca 2012 r.
  2. Mecze i punkty w reprez. akt. w dniu 24 listopada 2013 r.

Israel Dagg (ur. 6 czerwca 1988 w Marton[1][2]) – nowozelandzki rugbysta występujący na pozycji obrońcy, zdobywca pucharu świata.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Dagg, który ukończył Lindisfarne College w Hastings, grał w rugby w lokalnym klubie Napier Pirate[2]. Równocześnie był zawodnikiem Hawke's Bay Rugby Union, dla której występował w drużynach do lat 16 i 19[2]. W 2006 roku został pierwszym od 12 lat uczniem szkoły średniej, który został wybrany do reprezentowania „dorosłej” regionalnej drużyny Hawke's Bay Magpies[2]. Zadebiutował w spotkaniu przeciw Counties Manukau[4]

Trzy lata później po raz kolejny dostrzeżono jego umiejętności i wysoką formę w National Provincial Championship[5], kiedy to został wybrany do występującej w lidze Super 14 drużyny Highlanders, z siedzibą w Dunedin na Wyspie Południowej[1]. Zadebiutował w meczu z australijskimi Brumbies[4]. W niebiesko-żółtych barwach Górali występował przez dwa sezony, w ciągu których zdobył 133 punkty w 25 spotkaniach. 111 spośród nich uzyskał w sezonie 2010, a złożyło się na nie 5 przyłożeń, 16 podwyższeń i 18 rzutów karnych[3].

Przed sezonem 2011 Dagg przeniósł się do Crusaders[4]. Początek pobytu w nowym zespole był dla młodego obrońcy udany. Podtrzymał on formę z minionego sezonu, zdobywając 7 przyłożeń w 10 meczach[3]. Jednak kolejne miesiące Dagg spędził na leczeniu urazu mięśnia czworogłowego uda, który w maju wykluczył go z drugiej części sezonu[6][1][4]. W niej zaś Crusaders dotarli do finału, w którym wyeliminowali ich Queensland Reds[7].

Rok później drużyna z Canterbury odpadła w półfinale Super Rugby, w którym uległa 17–20 Chiefs z Waikato[8], późniejszym zwycięzcom całych rozgrywek. Dagg wystąpił w 17 meczach swojej drużyny, zdobywając w nich 5 przyłożeń[3].

Równolegle, w drugiej połowie każdego roku Dagg uczestniczy w meczach Hawke's Bay. Liczba rozegranych przez niego spotkań w rozgrywkach prowincji waha od 1 do nawet 14 w zależności od sezonu[3]. W latach 2007–2009 zespół Srok niespodziewanie trzy razy z rzędu docierał do półfinału Air New Zealand Cup, odpadając kolejno z Auckland[9] i dwukrotnie z Canterbury[10][11].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku Dagg trafił do reprezentacji Nowej Zelandii do lat 18 (NZ Schools), a rok później znalazł się w składzie kadry na Mistrzostwa Świata U-19[2][12]. Zawodnicy z Nowej Zelandii zdobyli wówczas złoto[13], jednak Dagg z powodu kontuzji nie mógł wziąć udziału w meczu finałowym (zastąpił go Ken Pisi)[14].

W latach 2007–2008 Dagg występował także w reprezentacji Nowej Zelandii w rugby 7[2].

W seniorskiej reprezentacji piętnastek zadebiutował 12 czerwca 2010 roku po wyśmienitych występach w barwach Highlanders. Przeciwnikiem All Blacks w meczu rozgrywanym w New Plymouth była reprezentacja Irlandii[1][2]. Swoje pierwsze przyłożenie w drużynie narodowej Dagg zdobył w spotkaniu z Południową Afryką po indywidualnej akcji[1]. W sierpniu zdobył kolejne przyłożenie w meczu z tym samym rywalem. Uzyskane przez Israela punkty oznaczały zwycięstwo nad Springbokke, a jednocześnie triumf w kolejnej edycji Pucharu Trzech Narodów[15].

Poważna kontuzja mięśnia czworogłowego uda sprawiła, iż występ obrońcy Crusaders na Pucharze Świata stanął pod dużym znakiem zapytania[6]. Pierwszy mecz w reprezentacji po niemal rocznej przerwie Dagg rozegrał 20 sierpnia, a trzy dni później znalał się w 30-osobowym składzie na mistrzostwa[16]. Podczas turnieju wystąpił w pięciu z siedmiu meczów All Blacks, w tym w zwycięskim finale z Francją. Dodatkowo zdobył pięć razy kładł piłkę w pilu punktowym, raz mniej niż zwycięzcy klasyfikacji przyłożeń, Chris Ashton i Vincent Clerc[17].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Israel Dagg (ang.). ESPN Scrum. [dostęp 2012-11-25].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Israel Dagg (ang.). New Zealand Rugby Union. [dostęp 2012-12-03].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Player statistics Dagg Israel (ang.). It's Rugby. [dostęp 2012-11-25].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Israel Dagg (ang.). Crusaders. [dostęp 2012-11-25].
  5. Chris Matthews: Israel Dagg: Hawke's Bay Highlander (ang.). Television New Zealand, 2009-02-03. [dostęp 2012-11-25].
  6. 6,0 6,1 Greg Ford: World Cup doubt over sidelined Israel Dagg (ang.). W: The Sydney Morning Herald [on-line]. 2011-05-17. [dostęp 2012-11-25].
  7. Simply Reds: Genia wonder try secures Super title (ang.). W: The Sydney Morning Herald [on-line]. 2011-07-10. [dostęp 2012-11-25].
  8. Match Summary: Chiefs vs Crusaders (ang.). Południowoafrykański Związek Rugby. [dostęp 2012-11-25].
  9. 2007 Air New Zealand Cup - finals (ang.). ITM Cup. [dostęp 2012-11-25].
  10. Two-try burst gives Canterbury final place (ang.). W: Sportal.co.nz [on-line]. ITM Cup, 2008-10-18. [dostęp 2012-11-25].
  11. Canterbury too strong for Hawke's Bay (ang.). W: Sportal.co.nz [on-line]. ITM Cup, 2009-10-30. [dostęp 2012-11-26].
  12. New Zealand Under 19 squad named (ang.). New Zealand Rugby Union, 2007-02-05. [dostęp 2012-11-26].
  13. Baby Blacks are the U19 World Champions (ang.). Planet Rugby, 2007-04-21. [dostęp 2012-11-26].
  14. Under 19 team for final named (ang.). New Zealand Rugby Union, 2007-04-20. [dostęp 2012-11-26].
  15. David Long: All Blacks claim Tri-Nations in Soweto (ang.). Rugby Heaven, 2010-08-22. [dostęp 2012-11-26].
  16. All Blacks squad named for 2011 Rugby World Cup (ang.). New Zealand Rugby Union, 2011-08-23. [dostęp 2012-11-26].
  17. Israel Dagg (ang.). Puchar Świata w Rugby 2011. [dostęp 2012-11-26].