Puchar Świata w Rugby 2011

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
rugby union Puchar Świata w Rugby 2011
2011 IRB Rugby World Cup
OOjs UI icon arched-arrow-rtl.svg 2007 2015 OOjs UI icon arched-arrow-ltr.svg
Puchar Świata w Rugby 2011
Dyscyplina rugby union
Organizator IRB
Szczegóły turnieju
Gospodarz  Nowa Zelandia
Otwarcie 9 września 2011, Auckland
Zamknięcie (finał) 23 października 2011, Auckland
Liczba drużyn 20 (z 6 konfederacji)
Liczba aren 13 (w 12 miastach)
I miejsce  Nowa Zelandia
II miejsce  Francja
III miejsce  Australia
Statystyki turnieju
Liczba meczów 48
Liczba punktów 2216 (46,17 na mecz)
Oglądalność 1 477 294 (30 777 na mecz)
Najlepiej punktujący Południowa Afryka Morné Steyn (62)
Najwięcej przyłożeń Anglia Chris Ashton (6)
Francja Vincent Clerc (6)
Strona internetowa
Maoryski trębacz rozpoczynający każde spotkanie Pucharu Świata

Puchar Świata w Rugby 2011 – siódmy Puchar Świata, zawody o randze mistrzostw świata w rugby union rozgrywane co cztery lata. Organizowany przez Nową Zelandię siedmiotygodniowy turniej rozpoczął się 9 września ceremonią otwarcia podkreślającą bogatą historię i różnorodność kulturową tego kraju, natomiast finał odbył się w Auckland na Eden Park 23 października 2011 roku. W turnieju zwyciężyła drużyna gospodarzy, w finale pokonując Francuzów 8–7, podczas gdy obrońcy tytułu, zespół RPA, odpadł w ćwierćfinale po porażce z Australią. Był on największymi zawodami sportowymi w historii tego kraju.

Wybór gospodarza[edytuj | edytuj kod]

Na początku października 2004 roku IRB potwierdził zainteresowanie organizacją turnieju ze strony trzech związków rugby – z Japonii, RPA i Nowej Zelandii – oraz ogłosił szczegółowy harmonogram wyłonienia gospodarza tych zawodów[1][2]. Wstępne zgłoszenia chętnych do zorganizowania siódmej edycji Pucharu Świata IRB przyjmował do 31 stycznia 2005 roku. Zainteresowanie potwierdziły wówczas te trzy związki, a następnie złożyły oficjalne kandydatury w wyznaczonym terminie 13 maja 2005 roku[3][4][5].

Japonia początkowo była uważana za najpoważniejszego kandydata do organizacji tego turnieju. Swój wniosek argumentowała gotową infrastrukturą zbudowaną na MŚ w piłce nożnej w 2002 roku, doświadczeniem w organizacji wielkich imprez, wytykając jednocześnie IRB organizację Pucharu Świata jedynie w krajach z najwyższego szczebla rozgrywek[6]. RPA, której delegacją dowodził triumfator Pucharu Świata 1995, Francois Pienaar[7], przekonywała do swojej kandydatury budowanymi wówczas na MŚ 2010 pojemnymi stadionami, prognozowanymi rekordowymi zyskami oraz wsparciem wielkich firm i rządu. Dodatkowym atutem było posiadanie tej samej strefy czasowej co Europa, pomagającej przyciągnąć przed telewizory miliony widzów[8]. Delegacja Nowej Zelandii, w składzie której znaleźli się między innymi premier Helen Clark, prezes NZRU, Jock Hobbs, oraz dwóch zawodników: ówczesny kapitan reprezentacji, Tana Umaga, oraz legenda All Blacks lat sześćdziesiątych XX wieku, Colin Meads[9], z kolei postawiła na wszechobecność rugby w tym kraju, pasję do tego sportu i jego wpływ na kształtowanie się ducha narodu, sukces tournée British and Irish Lions oraz fakt, że w przyszłości turniej ten może być zbyt duży dla zorganizowania przez mniejsze kraje[10].

Latem 2005 roku w krajach kandydujących gościły inspekcje techniczne IRB, natomiast decyzja wskazująca organizatora turnieju miała zapaść podczas spotkania zarządu IRB 17 listopada 2005 roku w Dublinie[5]. Jako że po raz pierwszy w historii wybór miał nastąpić spośród trzech kandydatów, w pierwszej rundzie tajnego głosowania odpadał ten z najmniejszą liczbą głosów, po czym odbyć się miała druga runda głosowania, przy czym zainteresowane związki nie miały prawa głosu. Stwierdzony przez niezależnego audytora wybór gospodarza imprezy miał być ogłoszony na specjalnej konferencji prasowej[11]. W pierwszej rundzie głosowania najmniej głosów dostała RPA odpadając z rywalizacji, w drugiej zaś Nowa Zelandia zdobyła więcej głosów niż Japonia[12][13][14]. Przewodniczący zarządu IRB, Syd Millar, ogłosił zatem oficjalnie przyznanie Nowej Zelandii prawa do organizacji siódmego Pucharu Świata.

Już po tej decyzji IRB otrzymał pismo z brytyjskiej kancelarii prawniczej, częściowo opublikowane w The Sunday Times, domagające się – rzekomo w imieniu Asian Rugby Football Union, którego Japonia jest członkiem – anulowania wyniku głosowania przyznającego Nowej Zelandii prawa do organizacji turnieju i przeprowadzenie nowego do końca marca 2006 roku ze względu na brak przejrzystości samego procesu głosowania oraz na handel głosami, przede wszystkim pomiędzy Irlandią a Nową Zelandią[15][16]. Władze New Zealand Rugby Union nazwały te zarzuty całkowitym nonsensem[17], oskarżenia odrzucił też irlandzki związek[18], Japończycy zaś zaprzeczyli zarówno chęci ponownego zorganizowania głosowania, jak i jakiemukolwiek zaangażowaniu w sprawę tej petycji[19].

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Turniej – w ramach przeciwdziałania nieuczciwym praktykom marketingowym i zakazanym praktykom w zakresie sprzedaży biletów – został objęty prawną ochroną dla ważnych imprez[20][21], organizatorzy dodatkowo rozpoczęli kampanię zniechęcającą do zakupu biletów od nieautoryzowanych dystrybutorów[22]. W grudniu 2009 roku podano do wiadomości przedziały cenowe biletów: najtańsze normalne wejściówki na fazę grupową kosztowały trzydzieści NZD z ulgowymi o połowę tańszymi, zaś możliwość zobaczenia finału wyceniona została w granicach 390–1250 NZD[23]. Całkowita liczba biletów (brutto) dostępnych na mecze turnieju wynosiła 1,74 miliona, netto zaś – po odjęciu miejsc zarezerwowanych dla mediów, VIP-ów itp. – wynosiła 1,65 miliona. W pierwszej kolejności część biletów trafiła do pakietów meczowo-hotelowo-wycieczkowych, drugą uprzywilejowaną grupą były osoby posiadające sezonowe karnety lub loże na poszczególnych stadionach – odpowiednio w styczniu–lutym oraz marcu 2010 roku. Pozostałe bilety sprzedawane były w czterech transzach. W pierwszej fazie – na przełomie kwietnia i maja 2010 roku – fani mogli zamawiać zestawy biletów na wszystkie mecze na danym obiekcie lub wszystkie mecze danej drużyny w rozgrywkach grupowych oraz dodatkowo na ćwierćfinały i mecz o trzecie miejsce, w drugiej zaś – na przełomie września i października 2010 roku – o pojedyncze bilety na wszystkie spotkania z wyjątkiem półfinałów i finału. Na początku 2011 roku osoby, które zakupiły bilety w dwóch pierwszych fazach, mogły aplikować o wejściówki na decydującą fazę, które były przyznawane w losowaniu, natomiast reszta niesprzedanych biletów do ogólnej sprzedaży miała trafić w połowie tegoż roku.[24][25]. Globalna sprzedaż wejściówek zaczęła się pięćset dni przed rozpoczęciem zawodów[26] i już pierwszego dnia spłynęło dwadzieścia pięć tysięcy aplikacji przekładających się na dziewięćdziesiąt tysięcy biletów[27]. Poziom pół miliona sprzedanych biletów – wartych 76 mln NZD – przekroczono z końcem pierwszej fazy sprzedaży[28], dziewięćset tysięcy o łącznej wartości 200 mln NZD pod koniec czerwca 2011 roku[29], zaś milion – oznaczający 220 mln NZD wartościowo, czyli 82% zakładanego celu – osiągnięto tydzień później, tuż po rozpoczęciu ostatniej fazy sprzedaży[30].

Była to największa impreza sportowa, która kiedykolwiek gościła w Nowej Zelandii[31], przyćmiewając między innymi Puchar Świata w Rugby 1987, Igrzyska Wspólnoty Narodów 1990 czy tournée British and Irish Lions w roku 2005. Rząd spodziewał się więc przyjazdu początkowo sześćdziesięciu, a następnie około dziewięćdziesięciu pięciu tysięcy zagranicznych kibiców[32][33], a ostatecznie zjawiło się ich sto trzydzieści trzy tysiące[34][35]. Sprzedano 87% dostępnych biletów, a przychód z ich sprzedaży, 268,7 mln NZD, nieznacznie przekroczył zakładany przed turniejem poziom[36][37]. Zagraniczni turyści wykupili biliety za 30% tej wartości[35], a sam finał odpowiadał za przychód w wysokości ponad 50 mln NZD[36]. Ogółem cały turniej przyniósł przychód na poziomie 90 mln GBP przy estymacji o 10 mln niższej[37], a strata organizatorów okazała się niższa o dwadzieścia procent od pierwotnych założeń wynosząc 31,3 mln NZD[38]. Raport zamówiony przez nowozelandzki rząd podkreślił znaczące przekroczenie oczekiwań organizatorów zarówno pod względem sportowym, jak i ekonomicznym – wpływ turnieju na gospodarkę szacowany był na 1,73 miliarda NZD oraz utrzymanie blisko trzydziestu tysięcy miejsc pracy na rok[39][40].

Do sprawnego przeprowadzenia zawodów potrzebna była pomoc ponad pięciu tysięcy wolontariuszy, proces ich rekrutacji rozpoczął nowozelandzki premier John Key na początku czerwca 2010 roku, a ambasadorem tego programu mianowano triumfatora Puchar Świata 1987, Michaela Jonesa[41]. W całym kraju zostało zorganizowanych 38 sesji przybliżających wymagania i benefity[42], zgłoszenia były przyjmowane od połowy lipca tego roku[43], a ostatecznie przy turnieju pracowało ponad pięć i pół tysiąca wolontariuszy[44].

Ceremonia otwarcia została przygotowana przez firmę Davida Atkinsa, odpowiedzialnego m.in. za ceremonię otwarcia ZIO 2010[45] i podkreślała ona bogatą historię i różnorodność kulturową Nowej Zelandii[46]. Na potrzeby turnieju zaprojektowano także specjalną czcionkę oraz branding wykorzystujący utożsamiane z maoryską kulturą motywy mangopare i koru[47][48], które pojawiły się m.in. na biletach[49]. Przedmeczowe hymny poszczególnych reprezentacji były wykonywane przez lokalne chóry[50]. Oficjalny album został wydany 9 sierpnia 2011 roku, a wykonawczynią nagrywanego na każdą edycję turnieju utworu World in Union była Hayley Westenra[51].

Puchar Świata 2011 był oglądany przez większą liczbę młodych ludzi i kobiet niż którykolwiek z poprzednich turniejów, zaś ogólna liczba obejrzanych transmisji wzrosła o 60%. Sam finał zgromadził największą widownię w historii nowozelandzkiej telewizji osiągając udział 98%, a we Francji pomimo wczesnej pory odpowiednio 82% stanowiąc rekordowy wynik w roku kalendarzowym. O 6% wzrosła natomiast liczba widzów w przedziale 5-45 lat, a udział kobiet zwiększył się z 25% do 45%. Przynajmniej piętnaście minut turniejowego meczu obejrzało 73% francuskiej populacji, australijski Fox Sports zanotował rekordową oglądalność w płatnej telewizji podczas półfinałowego pojedynku pomiędzy Wallabies i All Blacks. Wzrosty na wschodzących rynkach w Afryce, Ameryce i Azji wyniosły w porównaniu do poprzedniego Pucharu Świata odpowiednio 250%, 56% i 25%. Ogólna liczba godzin transmisji zwiększyła się z 8449 do 14 595, a turniej był transmitowany w 207 terytoriach – w tym w antarktydzkiej Scott Base – co stanowiło wzrost w tym samym okresie z 202 terytoriów[52].

Oficjalna aplikacja turnieju była dostępna na następujące urządzenia i systemy operacyjne: BlackBerry, PlayBook, iPhone, iPad, Android i Windows Phone 7[53], zaś oficjalny profil zawodów na Facebooku zdobył ponad milion fanów[54]. Strategia docierania do kibiców za pomocą aplikacji mobilnych i tabletowych oraz aktywności na platformach społecznościowych (Facebook, Twitter, YouTube, Flickr) została wyróżniona nagrodą dla najlepszego sportowego wydarzenia podczas SportBusiness Ultimate Digital Sports Awards 2011[55].

Terminarz[edytuj | edytuj kod]

W połowie listopada 2006 roku IRB po przeanalizowaniu globalnego kalendarza ogłosił, że siódmy Puchar Świata odbędzie się we wrześniu i październiku 2011 roku[56]. W marcu 2010 roku wraz z wskazaniem aren zawodów ogłoszono także ramowy plan rozgrywek – na 9 września 2011 roku wyznaczono mecz otwarcia, faza grupowa zakończyła się 2 października, mecze ćwierćfinałowe odbyły się w dniach 8 i 9 października, półfinały przeprowadzono w dniach 15–16 października, mecz o trzecie miejsce rozegrany został 21 października, zaś finał dwa dni później[57][58][59], szczegółowe godziny rozpoczęcia spotkań opublikowano natomiast we wrześniu 2010 roku[60][61]. Data finału została specjalnie ustalona na nowozelandzki długi weekend, aby zmaksymalizować widownię, w tym też celu szkolne ferie zostały przesunięte na dwa ostatnie tygodnie zawodów[62].

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

W maju 2007 roku ogłoszono, że system kwalifikacji do kolejnych Pucharów Świata zostanie zmieniony. Z uwagi na coraz większe zagęszczenie meczów w międzynarodowym kalendarzu w proces kwalifikacji miały zostać włączone kontynentalne turnieje, jednocześnie z ośmiu do dwunastu zwiększono liczbę zespołów, które uzyskały automatyczną kwalifikację. Deliberowano także nad liczbą uczestniczących w turnieju finałowym reprezentacji oraz użyciem rankingu światowego do celów ich rozstawienia i losowania[63]. Po długich spekulacjach 30 listopada 2007 roku IRB potwierdziła, że w turnieju w Nowej Zelandii weźmie udział dwadzieścia reprezentacji, podobnie jak w trzech poprzednich edycjach, z czego dwanaście otrzymało bezpośredni awans, decyzja o sposobie obsadzenia pozostałych ośmiu miejsc w ramach regionalnych kwalifikacji miała zaś zostać podjęta w późniejszym terminie[64][65].

Kwalifikacje do Pucharu Świata 2011 rozpoczęły się już zatem w trakcie poprzedniego turnieju we Francji. Do siódmej edycji rozgrywek zakwalifikowało się dwanaście drużyn, które w swoich grupach zajęły jedno z trzech czołowych miejsc. W celu obsadzenia pozostałych ośmiu miejsc zorganizowano kilkuetapowe kwalifikacje. Wolne miejsca zostały ostatecznie podzielone według następującego klucza geograficznego: Europie i Ameryce (Południowej wspólnie z Północną) przyznano po dwa miejsca, po jednym przydzielono Azji, Afryce oraz Oceanii. O ostatnie, dwudzieste miejsce rozegrany został baraż. Wzięły w nim udział drużyny, które wywalczyły takie prawo w kwalifikacjach kontynentalnych[66][67] Na wszystkich szczeblach eliminacji, nie wliczając poprzedniego Pucharu Świata, rozegrano 184 mecze z udziałem 80 reprezentacji. W porównaniu do poprzedniej edycji w obsadzie turnieju nastąpiła tylko jedna zmiana – zamiast reprezentacji Portugalii wystąpiła Rosja[68][69].

Zakwalifikowane drużyny[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Podstawa kwalifikacji Liczba występów Najlepszy wynik Ostatni występ
 Nowa Zelandia Gospodarz 6 Mistrz świata (1987) 2007
 Południowa Afryka Złoty medal 2007 4 Mistrz świata (1995, 2007) 2007
 Anglia Srebrny medal 2007 3 Mistrz świata (2003) 2007
 Argentyna Brązowy medal 2007 6 III miejsce (2007) 2007
 Francja Uczestnik z 2007 6 II miejsce (1987, 1999) 2007
 Irlandia Uczestnik z 2007 6 Ćwierćfinał (1987, 1991, 1995, 1999, 2003) 2007
 Szkocja Uczestnik z 2007 6 IV miejsce (1991) 2007
 Walia Uczestnik z 2007 6 III miejsce (1987) 2007
 Włochy Uczestnik z 2007 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Australia Uczestnik z 2007 6 Mistrz świata (1991, 1999) 2007
 Fidżi Uczestnik z 2007 5 Ćwierćfinał (1987, 2007) 2007
 Tonga Uczestnik z 2007 5 Faza grupowa (1987, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Gruzja Europa 2 Faza grupowa (2003, 2007) 2007
 Rosja Europa 0 - debiutant
 Kanada Ameryka 6 Ćwierćfinał (1991) 2007
 Stany Zjednoczone Ameryka 5 Faza grupowa (1987, 1991, 1999, 2003, 2007) 2007
 Japonia Azja 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Samoa Oceania 5 Faza grupowa (1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007
 Namibia Afryka 3 Faza grupowa (1999, 2003, 2007) 2007
 Rumunia Baraż 6 Faza grupowa (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007) 2007

Losowanie grup[edytuj | edytuj kod]

Automatycznie zakwalifikowane drużyny zostały podzielone na trzy koszyki według rankingu IRB z 1 grudnia 2008 roku przygotowanego po zakończeniu serii testmeczów, które odbyły się w listopadzie tego roku, a później przydzielone do czterech grup. Następnie zostały do nich dolosowane drużyny, które uzyskały awans w eliminacjach[70][71][72].

Koszyk 1
 Nowa Zelandia
 Południowa Afryka
 Australia
 Argentyna
Koszyk 2
 Walia
 Anglia
 Francja
 Irlandia
Koszyk 3
 Szkocja
 Fidżi
 Włochy
 Tonga
Koszyk 4
Ameryka 1
Europa 1
Europa 2
Oceania 1
Koszyk 5
Afryka 1
Ameryka 2
Azja 1
Baraż

Transmitowane w Internecie losowanie grup turnieju głównego odbyło się 1 grudnia 2008 roku w Londynie[73] i w jego wyniku powstały cztery pięciozespołowe grupy[74][75].

Grupa A
 Nowa Zelandia
 Francja
 Tonga
 Kanada Ameryka 1
 Japonia Azja 1
Grupa B
 Argentyna
 Anglia
 Szkocja
 Gruzja Europa 1
 Rumunia Baraż
Grupa C
 Australia
 Irlandia
 Włochy
 Rosja Europa 2
 Stany Zjednoczone Ameryka 2
Grupa D
 Południowa Afryka
 Walia
 Fidżi
 Samoa Oceania 1
 Namibia Afryka 1

Składy[edytuj | edytuj kod]

Każda reprezentacja uczestnicząca w turnieju mogła wystawić drużynę składającą się z trzydziestu zawodników. Termin przesyłania składów do IRB upłynął 22 sierpnia 2011 roku[76]. Po tym terminie zgłoszony gracz mógł być zastąpiony za zgodą IRB jedynie w przypadku kontuzji. Raz zastąpiony zawodnik nie mógł ponownie zagrać w turnieju, a zastępujący go gracz uprawniony był do wzięcia udziału w meczu po upływie 48 godzin.

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej kolejności zbierano do 17 lipca 2008 roku aplikacje dotyczące praw do przeprowadzenia spotkań fazy pucharowej, przy czym organizatorzy skłaniali się ku dwóm miastom goszczącym po dwa ćwierćfinały oraz – podobnie jak w przypadku poprzednich dwóch turniejów – zorganizowaniu meczu o trzecie miejsce w pobliżu lub w samym Auckland, czyli wcześniej wybranego gospodarza półfinałów i finału[77]. W przewidzianym terminie wpłynęły zgłoszenia Auckland, Christchurch i Wellington w pierwszym przypadku, zaś w drugim Hamilton i dwóch opcji w Auckland – miały one zostać omówione przez organizatorów w sierpniu tegoż roku[78]. Rugby World Cup Limited, zarządzająca organizacją turniejów o Puchar Świata, po otrzymaniu powyższej rekomendacji podjęła na początku września decyzję o organizacji ćwierćfinałów poza Auckland, które otrzymało natomiast prawa do meczu o brąz, jednocześnie wyznaczono termin przyjmowania zgłoszeń od potencjalnych gospodarzy spotkań fazy grupowej na 31 października[79]. Swoje kandydatury wysunęło osiemnaście regionów, z których siedem zainteresowanych było jedynie przygotowaniem baz dla przybyłych zespołów, pozostałe zaś także organizacją meczów pierwszej fazy turnieju zgłaszając łącznie szesnaście stadionów[80]. Decyzja o wyznaczeniu trzynastu stadionów na Puchar Świata została ogłoszona 12 marca 2009 roku[57][58]. Część obiektów musiała przejść modernizację w celu zwiększenia pojemności, rząd Nowej Zelandii rozważał nawet uchwalenie specjalnej ustawy, pozwalającej ominąć proces konsultacji lokalnych dotyczących pozwoleń budowlanych, aby wszystkie stadiony były gotowe na czas[81].

Do goszczenia przybyłych reprezentacji, prócz miast, które miały być gospodarzami meczów, w grudniu 2009 roku wyznaczono także dziesięć kolejnych, stanowiło to łącznie dwadzieścia trzy ośrodki – szesnaście na Wyspie Północnej i siedem na Wyspie Południowej – a zespoły miały trenować na blisko pięćdziesięciu obiektach[82][83][84]. Ostatecznie po przeniesieniu meczów z Christchurch doszedł jeszcze jeden ośrodek na południu kraju[85].

Z powodu znacznych uszkodzeń stadionu w Christchurch spowodowanych przez trzęsienie ziemi z lutego 2011 roku, a także niewystarczającą według rządu liczbę miejsc kwaterunkowych dla oczekiwanej liczby gości[86], IRB oraz organizatorzy mistrzostw ogłosili 16 marca tego roku decyzję o przeniesieniu planowanych meczów do innych miast, w miarę możliwości na Wyspie Południowej[87]. Dwa ćwierćfinały zostały przyznane Auckland do rozegrania na Eden Park, zaś mecze grupowe przeniesiono do Nelson, Dunedin i Invercargill na południu kraju oraz do Wellington i Auckland na północy. Dodatkowo jeden mecz został przesunięty z Dunedin do Invercargill[88].

W listopadzie 2006 roku rząd Nowej Zelandii przedstawił plany wybudowania na nabrzeżu w Auckland całkowicie nowego stadionu o pojemności 70 000 miejsc[89]. Po lokalnych konsultacjach zdecydowano się jednak odstąpić od tego pomysłu na rzecz modernizacji Eden Park[90], na którego trybunach po przebudowie mogłoby zasiąść 60 000 widzów[91]. Prace nad stadionem zakończyły się w październiku 2010[92].

Początkowo na arenę w Dunedin, na której miały być rozgrywane mecze mistrzostw, wytypowano Carisbrook. W 2008 roku podjęto jednak decyzję o budowie nowatorskiego obiektu, który przejąłby organizację spotkań[93]. Po ogłoszeniu, że budowa nowego stadionu postępuje zgodnie z planem[94] IRB w marcu 2011 roku oficjalnie potwierdziła, że mecze Pucharu Świata odbędą się na tym obiekcie[95]. Przypieczętowało to los Carisbrook, który został wystawiony na sprzedaż[96]. Budowa Otago Stadium, jedynego na świecie krytego stadionu posiadającego naturalną murawę, została natomiast ukończona w sierpniu 2011[97]. Także przygotowania na innych stadionach trwały do ostatniej chwili[98].

Z powodu przepisów ograniczających możliwość reklamowania się podczas Pucharu Świata jedynie oficjalnym sponsorom, te stadiony, których prawa do nazwy zostały sprzedane, przedstawiane były w trakcie imprezy pod zmienionymi nazwami[99].

Auckland Wellington Dunedin Auckland
Eden Park
[1]
Wellington Regional Stadium
[2]
Otago Stadium
[3]
North Harbour Stadium
[4]
36°52′30″S 174°44′41″E/-36,875000 174,744722 41°16′23″S 174°47′09″E/-41,273056 174,785833 45°52′09″S 170°31′28″E/-45,869167 170,524444 36°43′37″S 174°42′06″E/-36,726944 174,701667
Pojemność: 60 000 Pojemność: 40 000 Pojemność: 30 000 Pojemność: 30 000
Eden Park cropped.jpg Westpac Trust stadium viewed from Wadestown.jpg Dunedin Forsyth Barr Stadium.JPG North Harbour Stadium East Side.jpg
Hamilton Rotorua
Waikato Stadium
[5]
Rotorua International Stadium
[6]
Pojemność: 30 000 Pojemność: 26 000
37°46′52″S 175°16′06″E/-37,781111 175,268333 38°09′21″S 176°13′27″E/-38,155833 176,224167
Hamilton 03.jpg Rotorua looking south from Mt Ngongotaha.JPG
New Plymouth Nelson
Stadium Taranaki
[7]
Trafalgar Park
[8]
39°04′13″S 174°03′54″E/-39,070278 174,065000 41°16′01″S 173°16′59″E/-41,266944 173,283056
Pojemność: 26 000 Pojemność: 18 000
YarrowStadium20101002.jpg Trafalgar Park.jpg
Invercargill Whangarei Napier Palmerston North
Rugby Park Stadium
[9]
Northland Events Centre
[10]
McLean Park
[11]
Arena Manawatu
[12]
Pojemność: 17 000 Pojemność: 18 000 Pojemność: 22 000 Pojemność: 15 000
46°25′01″S 168°21′46″E/-46,416944 168,362778 35°43′56″S 174°19′44″E/-35,732222 174,328889 39°30′07″S 176°54′46″E/-39,501944 176,912778 40°21′24″S 175°36′04″E/-40,356667 175,601111
Rugby Park Invercargill.jpg Whangarei view from parahki.JPG Napier and bay.jpg Fmgstadium.JPG

Sędziowie[edytuj | edytuj kod]

Lista arbitrów wybranych przez IRB do sędziowania meczów Pucharu Świata[100]:

Sędziowie główni
Kraj Imię i nazwisko
Australia Walsh, SteveSteve Walsh *
Anglia Barnes, WayneWayne Barnes *
Anglia Pearson, DaveDave Pearson *
Francja Poite, RomainRomain Poite *
Irlandia (wyspa) Clancy, GeorgeGeorge Clancy *
Irlandia (wyspa) Rolland, AlainAlain Rolland *
Nowa Zelandia Lawrence, BryceBryce Lawrence *
Południowa Afryka Joubert, CraigCraig Joubert *
Południowa Afryka Kaplan, JonathanJonathan Kaplan *
Walia Owens, NigelNigel Owens *
Sędziowie główni rezerwowi oraz boczni
Kraj Imię i nazwisko
Francja Garcès, JérômeJérôme Garcès
Nowa Zelandia Pollock, ChrisChris Pollock
Sędziowie boczni
Kraj Imię i nazwisko
Anglia Terheege, StuartStuart Terheege
Irlandia (wyspa) McDowell, SimonSimon McDowell
Włochy Damasco, CarloCarlo Damasco
Nowa Zelandia Munro, VinnyVinny Munro
Walia Hayes, TimTim Hayes
Sędziowie TV
Kraj Imię i nazwisko
Australia Goddard, MattMatt Goddard
Anglia Hughes, GrahamGraham Hughes
Włochy De Santis, GiulioGiulio De Santis *
Południowa Afryka Veldsman, ShaunShaun Veldsman *

Gwiazdką zaznaczono arbitrów wyznaczonych do sędziowania fazy pucharowej.

Faza grupowa[edytuj | edytuj kod]

Wytłumaczenie
Kwalifikacja do ćwierćfinałów oraz automatycznie kwalifikuje się do Pucharu Świata 2015
Odpada z dalszych rozgrywek, ale automatycznie kwalifikuje się do Pucharu Świata 2015
Odpada z dalszych rozgrywek

Dwadzieścia zespołów uczestniczących w Pucharze Świata podzielonych zostało podczas losowania 1 grudnia 2008 roku na cztery grupy liczące po pięć drużyn[73][74]. O awansie do ćwierćfinału dwóch najlepszych z każdej grupy drużyn decydowała suma punktów zgromadzonych w czterech meczach rozgrywanych w grupie w systemie "każdy z każdym". Owe osiem drużyn, wraz z czterema zespołami z trzecich miejsc, uzyskały również automatyczny awans do następnego Pucharu Świata, który odbędzie się w 2015 roku w Anglii.

Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym.. W przypadku równej liczby punktów, o tym, która drużyna zostanie wyżej sklasyfikowana decyduje kolejno[101]:

  1. wynik meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepsza różnica punktów zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  3. lepsza różnica przyłożeń zdobytych i straconych we wszystkich meczach grupowych;
  4. liczba punktów zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  5. liczba przyłożeń zdobytych we wszystkich meczach grupowych;
  6. ranking IRB na dzień 3 października 2011 roku.

Grupa A[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zespół Mecze Punkty Pkt
bonus
Pkt
M W R P + - +/-
1  Nowa Zelandia 4 4 0 0 240 49 +191 4 20
2  Francja 4 2 0 2 124 96 +28 3 11
3  Tonga 4 2 0 2 80 98 -18 1 9
4  Kanada 4 1 1 2 82 168 -86 0 6
5  Japonia 4 0 1 3 69 184 -115 0 2
9 września 2011
20:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Nowa Zelandia  41 - 10  Tonga Eden Park, Auckland
widzów: 60 214

Punkty: Dagg 10 (2P)
Kahui 10 (2P)
Kaino 5 (P)
Nonu 5 (P)
Carter 9 (3pd K)
Slade 2 (pd)

(21 - 3)
Relacja
Punkty: Taumalolo 5 (P)
Morath 5 (pd K)

10 września 2011
18:00
sędzia: Australia Steve Walsh
Francja  47 - 21  Japonia North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 28 569

Punkty: Pierre 5 (P)
Trinh-Duc 5 (P)
Clerc 5 (P)
Nallet 5 (P)
Papé 5 (P)
Parra 5 (P)
Yachvili 17 (4pd 3K)

(25 - 11)
Relacja
Punkty: Arlidge 21 (2P pd 3K)

14 września 2011
17:00
sędzia: Południowa Afryka Jonathan Kaplan
Tonga  20 - 25  Kanada Northland Events Centre, Whangarei
widzów: 17 174

Punkty: Piutau 10 (2P)
Morath 10 (2pd 2K)

(7 - 10)
Relacja
Punkty: Pritchard 10 (2pd 2K)
Carpenter 5 (P)
Sinclair 5 (P)
P. Mackenzie 5 (P)

16 września 2011
20:00
sędzia: Walia Nigel Owens
Nowa Zelandia  83 - 7  Japonia Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 30 484

Punkty: Slade 23 (P 9pd)
Kahui 10 (2P)
S. Williams 10 (2P)
Mealamu 5 (P)
Kaino 5 (P)
Toeava 5 (P)
Smith 5 (P)
Nonu 5 (P)
Ellis 5 (P)
Hore 5 (P)
Thomson 5 (P)

(38 - 0)
Relacja
Punkty: Onozawa 5 (P)
M. Williams 2 (pd)

18 września 2011
20:30
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Francja  46 - 19  Kanada McLean Park, Napier
widzów: 14 230

Punkty: Parra 23 (4pd 5K)
Clerc 15 (3P)
Traille 5 (P)
Trinh-Duc 3 (dg)

(19 - 10)
Relacja
Punkty: Pritchard 8 (pd 2K)
Monro 6 (2dg)
Smith 5 (P)

21 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Tonga  31 - 18  Japonia Northland Events Centre, Whangarei
widzów: 17 364

Punkty: Morath 16 (2pd 4K)
Vainikolo 5 (P)
Lokotui 5 (P)
Ma'afu 5 (P)
Yellow card.svg Aulika, Lokotui

(18 - 13)
Relacja
Punkty: Tupuailai 5 (P)
Hatakeyama 5 (P)
Leitch 5 (P)
Webb 3 (K)
Yellow card.svg Arlidge

24 września 2011
20:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Nowa Zelandia  37 - 17  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 60 856

Punkty: Thomson 5 (P)
Jane 5 (P)
Dagg 10 (2P)
S. Williams 5 (P)
Carter 12 (3pd dg K)

(19 - 3)
Relacja
Punkty: Mermoz 5 (P)
Trinh-Duc 5 (P)
Yachvili 7 (2pd K)

27 września 2011
17:00
sędzia: Południowa Afryka Jonathan Kaplan
Kanada  23 - 23  Japonia McLean Park, Napier
widzów: 14 335

Punkty: van der Merwe 5 (P)
P. Mackenzie 5 (P)
Monro 11 (P 2K)
Pritchard 2 (pd)

(7 - 17)
Relacja
Punkty: Horie 5 (P)
Endo 5 (P)
Arlidge 13 (2pd 3K)

1 października 2011
18:00
sędzia: Australia Steve Walsh
Francja  14 - 19  Tonga Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 32 763

Punkty: Clerc 5 (P)
Yachvili 9 (3K)
Yellow card.svg Estebanez

(6 - 13)
Relacja
Punkty: Hufanga 5 (P)
Morath 14 (pd 4K)
Yellow card.svg Hufanga

2 października 2011
15:30
sędzia: Francja Romain Poite
Nowa Zelandia  79 - 15  Kanada Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 37 665

Punkty: Guildford 20 (4P)
Slade 11 (4pd K)
Kaino 10 (2P)
Vito 10 (2P)
Weepu 8 (4pd)
Dagg 5 (P)
Cowan 5 (P)
Muliaina 5 (P)
S. Williams 5 (P)

(37 - 8)
Relacja
Punkty: Trainor 10 (2P)
Monro 5 (pd K)


Grupa B[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zespół Mecze Punkty Pkt
bonus
Pkt
M W R P + - +/-
1  Anglia 4 4 0 0 137 34 +103 2 18
2  Argentyna 4 3 0 1 90 40 +50 2 14
3  Szkocja 4 2 0 2 73 59 +14 3 11
4  Gruzja 4 1 0 3 48 90 -42 0 4
5  Rumunia 4 0 0 4 44 169 -125 0 0
10 września 2011
13:00
sędzia: Anglia Dave Pearson
Szkocja  34 - 24  Rumunia Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 12 592

Punkty: Paterson 14 (pd 4K)
Danielli 10 (2P)
Ansbro 5 (P)
Blair 5 (P)

(18 - 11)
Relacja
Punkty: Dimofte 8 (pd 2K)
Dumbravă 6 (2K)
Carpo 5 (P)
Lazăr 5 (P)

10 września 2011
20:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Argentyna  9 - 13  Anglia Otago Stadium, Dunedin
widzów: 30 700

Punkty: Gurruchaga 6 (2K)
Contepomi 3 (K)

(6 - 3)
Relacja
Punkty: Wilkinson 8 (pd 2K)
Youngs 5 (P)
Yellow card.svg Cole

14 września 2011
19:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Szkocja  15 - 6  Gruzja Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 10 267

Punkty: Parks 15 (dg 4K)

(9 - 3)
Relacja
Punkty: Kwirikaszwili 6 (2K)

17 września 2011
15:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Argentyna  43 - 8  Rumunia Rugby Park Stadium, Invercargill
widzów: 12 605

Punkty: Gurruchaga 13 (5pd K)
Fessia 5 (P)
Figallo 5 (P)
Imhoff 5 (P)
Leguizamón 5 (P)
Amorosino 5 (P)
Fernández 5 (P)

(26 - 8)
Relacja
Punkty: Cazan 5 (P)
Dimofte 3 (K)
Yellow card.svg Lazăr

18 września 2011
18:00
sędzia: Południowa Afryka Jonathan Kaplan
Anglia  41 - 10  Gruzja Otago Stadium, Dunedin
widzów: 20 117

Punkty: Flood 11 (4pd K)
Ashton 10 (2P)
Hape 10 (2P)
Armitage 5 (P)
M. Tuilagi 5 (P)
Yellow card.svg Hartley

(17 - 10)
Relacja
Punkty: Kwirikaszwili 5 (pd K)
Basilaia 5 (P)

24 września 2011
18:00
sędzia: Francja Romain Poite
Anglia  67 - 3  Rumunia Otago Stadium, Dunedin
widzów: 25 687

Punkty: Cueto 15 (3P)
Ashton 15 (3P)
Wilkinson 9 (3pd K)
Flood 8 (4pd)
Foden 5 (P)
Youngs 5 (P)
M. Tuilagi 5 (P)
Croft 5 (P)

(34 - 3)
Relacja
Punkty: Dumbravă 3 (K)

25 września 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Argentyna  13 - 12  Szkocja Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 26 937

Punkty: Contepomi 8 (pd 2K)
Amorosino 5 (P)

(3 - 6)
Relacja
Punkty: Jackson 6 (dg K)
Parks 3 (dg)
Paterson 3 (K)

28 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Gruzja  25 - 9  Rumunia Arena Manawatu, Palmerston North
widzów: 13 228

Punkty: Kwirikaszwili 17 (pd 5K)
Gorgodze 5 (P)
Urdżukaszwili 3 (K)

(12 - 6)
Relacja
Punkty: Dumbravă 6 (2K)
Vlaicu 3 (K)

1 października 2011
20:30
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Anglia  16 - 12  Szkocja Eden Park, Auckland
widzów: 58 213

Punkty: Flood 2 (pd)
Wilkinson 9 (dg 2K)
Ashton 5 (P)

(3 - 9)
Relacja
Punkty: Parks 6 (dg K)
Paterson 6 (2K)

2 października 2011
13:00
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Argentyna  25 - 7  Gruzja Arena Manawatu, Palmerston North
widzów: 13 754

Punkty: Contepomi 13 (P pd 2K)
Gosio 5 (P)
Imhoff 5 (P)
Bosch 2 (pd)

(5 - 7)
Relacja
Punkty: Khmaladze 5 (P)
Urdżukaszwili 2 (pd)


Grupa C[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zespół Mecze Punkty Pkt
bonus
Pkt
M W R P + - +/-
1  Irlandia 4 4 0 0 135 34 +101 1 17
2  Australia 4 3 0 1 173 48 +125 3 15
3  Włochy 4 2 0 2 92 95 -3 2 10
4  Stany Zjednoczone 4 1 0 3 38 122 -84 0 4
5  Rosja 4 0 0 4 57 196 -139 1 1
11 września 2011
15:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Australia  32 - 6  Włochy North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 25 731

Punkty: O’Connor 11 (P 3pd)
Cooper 6 (2K)
Ashley-Cooper 5 (P)
Alexander 5 (P)
Ioane 5 (P)

(6 - 6)
Relacja
Punkty: Mi. Bergamasco 6 (2K)

11 września 2011
18:00
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Irlandia  22 - 10  Stany Zjednoczone Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 20 823

Punkty: Bowe 10 (2P)
Sexton 5 (pd K)
Best 5 (P)
O’Gara 2 (pd)

(10 - 0)
Relacja
Punkty: Emerick 5 (P)
Paterson 5 (pd K)

15 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Dave Pearson
Rosja  6 - 13  Stany Zjednoczone Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 13 931

Punkty: Raczkow 3 (K)
Kusznariow 3 (K)

(3 - 10)
Relacja
Punkty: Wyles 8 (pd 2K)
Petri 5 (P)

17 września 2011
20:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Australia  6 - 15  Irlandia Eden Park, Auckland
widzów: 58 678

Punkty: O’Connor 6 (2K)

(6 - 6)
Relacja
Punkty: Sexton 9 (dg 2K)
O’Gara 6 (2K)

20 września 2011
19:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Włochy  53 - 17  Rosja Trafalgar Park, Nelson
widzów: 12 418

Punkty: Benvenuti 10 (2P)
Toniolatti 10 (2P)
Bocchino 8 (4pd)
Zanni 5 (P)
Gori 5 (P)
McLean 5 (P)
Parisse 5 (P)
1 karne przyłożenie
Yellow card.svg Ongaro

(38 - 7)
Relacja
Punkty: Janiuszkin 5 (P)
Makowietskij 5 (P)
Ostrouszko 5 (P)
Raczkow 2 (pd)

23 września 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Australia  67 - 5  Stany Zjednoczone Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 824

Punkty: Ashley-Cooper 15 (3P)
A. Faingaʻa 10 (2P)
Barnes 8 (4pd)
Mitchell 5 (P)
Beale 5 (P)
McCabe 5 (P)
Samo 5 (P)
Horne 5 (P)
Elsom 5 (P)
Cooper 4 (2pd)

(22 - 5)
Relacja
Punkty: Gagiano 5 (P)
Yellow card.svg Scully

25 września 2011
18:00
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Irlandia  62 - 12  Rosja Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 25 661

Punkty: O’Gara 15 (6pd K)
Earls 10 (2P)
Trimble 5 (P)
McFadden 5 (P)
Boss 5 (P)
Kearney 5 (P)
O’Brien 5 (P)
Jennings 5 (P)
Buckley 5 (P)
Sexton 2 (pd)

(36 - 0)
Relacja
Punkty: Artemiew 5 (P)
Simplikiewicz 5 (P)
Raczkow 2 (pd)
Yellow card.svg Raczkow

27 września 2011
19:30
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Włochy  27 - 10  Stany Zjednoczone Trafalgar Park, Nelson
widzów: 14 997

Punkty: Parisse 5 (P)
Orquera 5 (P)
Castrogiovanni 5 (P)
Mi. Bergamasco 7 (2pd K)
1 karne przyłożenie

(20 - 10)
Relacja
Punkty: Wyles 10 (P pd K)
Yellow card.svg Stanfill

1 października 2011
15:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Australia  68 - 22  Rosja Trafalgar Park, Nelson
widzów: 16 307

Punkty: O’Connor 18 (9pd)
Barnes 10 (2P)
Pocock 10 (2P)
Mitchell 10 (2P)
Maʻafu 5 (P)
Ashley-Cooper 5 (P)
McCalman 5 (P)
Moore 5 (P)

(47 - 5)
Relacja
Punkty: Raczkow 12 (P 2pd dg)
Simplikiewicz 5 (P)
Ostrouszko 5 (P)

2 października 2011
20:30
sędzia: Południowa Afryka Jonathan Kaplan
Irlandia  36 - 6  Włochy Otago Stadium, Dunedin
widzów: 28 027

Punkty: O’Gara 16 (2pd 4K)
Earls 10 (2P)
Sexton 5 (pd K)
O’Driscoll 5 (P)

(9 - 6)
Relacja
Punkty: Mi. Bergamasco 6 (2K)


Grupa D[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zespół Mecze Punkty Pkt
bonus
Pkt
M W R P + - +/-
1  Południowa Afryka 4 4 0 0 166 24 +142 2 18
2  Walia 4 3 0 1 180 34 +146 3 15
3  Samoa 4 2 0 2 91 49 +42 2 10
4  Fidżi 4 1 0 3 59 167 -108 1 5
5  Namibia 4 0 0 4 44 266 -222 0 0
10 września 2011
15:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Fidżi  49 - 25  Namibia Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 10 100

Punkty: Goneva 20 (4P)
Bai 19 (5pd 3K)
Nakarawa 5 (P)
Nalaga 5 (P)

(32 - 15)
Relacja
Punkty: Kotzé 15 (3dg 2K)
Botha 5 (P)
Koll 5 (P)

11 września 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Południowa Afryka  17 - 16  Walia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 331

Punkty: M. Steyn 7 (2pd K)
F. Steyn 5 (P)
Hougaard 5 (P)

(10 - 6)
Relacja
Punkty: Hook 11 (pd 3K)
Faletau 5 (P)

14 września 2011
14:30
sędzia: Francja Romain Poite
Samoa  49 - 12  Namibia Rotorua International Stadium, Rotorua
widzów: 12 752

Punkty: A. Tuilagi 15 (3P)
P. Williams 14 (P 3pd K)
T. Pisi 10 (2pd 2K)
Fotualiʻi 5 (P)
1 karne przyłożenie
Yellow card.svg P. Williams

(25 - 0)
Relacja
Punkty: Kotzé 7 (P pd)
van Wyk 5 (P)
Yellow card.svg Kitshoff

17 września 2011
18:00
sędzia: Francja Romain Poite
Południowa Afryka  49 - 3  Fidżi Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 33 262

Punkty: M. Steyn 21 (P 5pd 2K)
F. Steyn 8 (P K)
Rossouw 5 (P)
Steenkamp 5 (P)
Fourie 5 (P)
Mtawarira 5 (P)

(21 - 3)
Relacja
Punkty: Bai 3 (K)

18 września 2011
15:30
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Walia  17 - 10  Samoa Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 30 804

Punkty: Hook 6 (2K)
Priestland 6 (2K)
Sh. Williams 5 (P)

(6 - 10)
Relacja
Punkty: Perenise 5 (P)
P. Williams 5 (pd K)

22 września 2011
20:00
sędzia: Irlandia (wyspa) George Clancy
Południowa Afryka  87 - 0  Namibia North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 26 839

Punkty: M. Steyn 20 (P 6pd K)
Pienaar 12 (6pd)
Hougaard 10 (2P)
Aplon 10 (2P)
de Jongh 10 (2P)
Habana 5 (P)
Rossouw 5 (P)
F. Steyn 5 (P)
Fourie 5 (P)
1 karne przyłożenie

(31 - 0)
Relacja

25 września 2011
15:30
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Fidżi  7 - 27  Samoa Eden Park, Auckland
widzów: 60 327

Punkty: Talei 5 (P)
Luveniyali 2 (pd)

(0 - 12)
Relacja
Punkty: T. Pisi 15 (dg 4K)
Stowers 5 (P)
Fotualiʻi 5 (P)
P. Williams 2 (pd)

26 września 2011
19:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Walia  81 - 7  Namibia Stadium Taranaki, New Plymouth
widzów: 13 710

Punkty: Sc. Williams 15 (3P)
S. Jones 15 (6pd K)
North 10 (2P)
Priestland 6 (3pd)
Brew 5 (P)
A.W. Jones 5 (P)
Jenkins 5 (P)
Davies 5 (P)
Byrne 5 (P)
L. Williams 5 (P)
Faletau 5 (P)

(22 - 0)
Relacja
Punkty: Koll 5 (P)
Kotzé 2 (pd)
Yellow card.svg Larson

30 września 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Południowa Afryka  13 - 5  Samoa North Harbour Stadium, Auckland
widzów: 29 734

Punkty: Habana 5 (P)
M. Steyn 5 (pd K)
F. Steyn 3 (K)
Yellow card.svg Smit

(13 - 0)
Relacja
Punkty: Stowers 5 (P)
Red card.svg P. Williams

2 października 2011
18:00
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Walia  66 - 0  Fidżi Waikato Stadium, Hamilton
widzów: 28 476

Punkty: Roberts 10 (2P)
Priestland 13 (5pd K)
Jones 8 (4pd)
North 5 (P)
Davies 5 (P)
Halfpenny 5 (P)
Burns 5 (P)
L. Williams 5 (P)
Warburton 5 (P)
Sc. Williams 5 (P)

(31 - 0)
Relacja


Faza pucharowa[edytuj | edytuj kod]

W przypadku remisu po pełnym czasie gry w meczach w fazie pucharowej zwycięzca wyłaniany jest kolejno w drodze[101]:

  1. rozegranej w pełnym wymiarze dogrywki trwającej dwa razy po 10 minut;
  2. kolejnej dogrywki trwającej maksymalnie 10 minut, podczas której obowiązuje tzw. zasada nagłej śmierci;
  3. konkursu kopów.

Po zakończeniu fazy grupowej IRB desygnowała dziesięciu arbitrów i dwóch TMO na rozgrywane mecze fazy pucharowej. 3 października wyznaczono sędziów ćwierćfinałów[102], ogłoszenie arbitrów meczów półfinałowych nastąpiło 10 października[103], natomiast sędziowie meczów o medale zostali desygnowani 17 października[104].

Ćwierćfinały Półfinały Finał
                   
8 października - Wellington Regional Stadium, Wellington        
  Irlandia 10
15 października - Eden Park, Auckland
  Walia 22  
  Walia 8
8 października, Eden Park, Auckland
    Francja 9  
  Anglia 12
23 października - Eden Park, Auckland
  Francja 19  
  Francja 7
9 października - Wellington Regional Stadium, Wellington
    Nowa Zelandia 8
  Południowa Afryka 9
16 października - Eden Park, Auckland
  Australia 11  
  Australia 6 Mecz o 3. miejsce
9 października, Eden Park, Auckland
    Nowa Zelandia 20  
  Nowa Zelandia 33   Walia 18
  Argentyna 10     Australia 21
21 października, Eden Park, Auckland

Ćwierćfinały[edytuj | edytuj kod]

8 października 2011
18:00
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Irlandia  10 - 22  Walia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 35 787

Punkty: O’Gara 5 (pd K)
Earls 5 (P)

(3 - 10)
Relacja
Punkty: Priestland 4 (2pd)
Halfpenny 3 (K)
Davies 5 (P)
Phillips 5 (P)
Sh. Williams 5 (P)

8 października 2011
20:30
sędzia: Australia Steve Walsh
Anglia  12 - 19  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 49 105

Punkty: Wilkinson 2 (pd)
Foden 5 (P)
Cueto 5 (P)

(0 - 16)
Relacja
Punkty: Trinh-Duc 3 (dg)
Yachvili 6 (2K)
Médard 5 (P)
Clerc 5 (P)

9 października 2011
18:00
sędzia: Nowa Zelandia Bryce Lawrence
Południowa Afryka  9 - 11  Australia Wellington Regional Stadium, Wellington
widzów: 34 914

Punkty: M. Steyn 9 (dg 2K)

(3 - 8)
Relacja
Punkty: O’Connor 6 (2K)
Horwill 5 (P)

9 października 2011
20:30
sędzia: Walia Nigel Owens
Nowa Zelandia  33 - 10  Argentyna Eden Park, Auckland
widzów: 57 192

Punkty: Cruden 2 (pd)
Weepu 21 (7K)
Thorn 5 (P)
Read 5 (P)

(12 - 7)
Relacja
Punkty: Contepomi 2 (pd)
Bosch 3 (K)
Cabello 5 (P)
Yellow card.svg Vergallo


Półfinały[edytuj | edytuj kod]

15 października 2011
21:00
sędzia: Irlandia (wyspa) Alain Rolland
Walia  8 - 9  Francja Eden Park, Auckland
widzów: 58 630

Punkty: Phillips 5 (P)
Hook 3 (K)
Red card.svg Warburton

(3 – 6)
Relacja
Punkty: Parra 9 (3K)

16 października 2011
21:00
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Australia  6 - 20  Nowa Zelandia Eden Park, Auckland
widzów: 60 087

Punkty: O’Connor 3 (K)
Cooper 3 (dg)

(6 – 14)
Relacja
Punkty: Weepu 12 (4K)
Nonu 5 (P)
Cruden 3 (dg)
Yellow card.svg S. Williams


Mecz o 3 miejsce[edytuj | edytuj kod]

21 października 2011
20:30
sędzia: Anglia Wayne Barnes
Walia  18 - 21  Australia Eden Park, Auckland
widzów: 53 014

Punkty: S. Jones 5 (pd K)
Hook 3 (K)
Halfpenny 5 (P)
Sh. Williams 5 (P)

(3 - 7)
Relacja
Punkty: O’Connor 8 (pd 2K)
Barnes 8 (P dg)
McCalman 5 (P)


Finał[edytuj | edytuj kod]

23 października 2011
21:00
sędzia: Południowa Afryka Craig Joubert
Francja  7 - 8  Nowa Zelandia Eden Park, Auckland
widzów: 61 079

Punkty: Dusautoir 5 (P)
Trinh-Duc 2 (pd)

(0 - 5)
Relacja
Punkty: Woodcock 5 (P)
Donald 3 (K)


Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Statystyki podane za stroną ESPN Scrum dla drużyn[105], punktów zawodników[106] oraz przyłożeń[107].

Drużyna Wygrane Przegrane Remisy PZ PS Różnica Przyłożenia Podwyższenia Karne Dropgole
 Nowa Zelandia 7 0 0 301 72 +229 40 25 15 2
 Francja 4 3 0 159 124 +35 16 11 17 2
 Australia 5 2 0 211 95 +116 28 19 9 2
 Walia 4 3 0 228 74 +154 29 22 13 0
 Południowa Afryka 4 1 0 175 35 +140 21 20 9 1
 Anglia 4 1 0 149 53 +96 20 14 6 1
 Irlandia 4 1 0 145 56 +89 16 13 12 1
 Argentyna 3 2 0 100 73 +27 11 9 9 0
 Samoa 2 2 0 91 49 +42 10 7 8 1
 Szkocja 2 2 0 73 59 +14 4 1 13 4
 Włochy 2 2 0 92 95 -3 13 6 5 0
 Tonga 2 2 0 80 98 -18 7 6 11 0
 Kanada 1 2 1 82 168 -86 9 5 7 2
 Gruzja 1 3 0 48 90 -42 3 3 9 0
 Stany Zjednoczone 1 3 0 38 122 -84 4 3 4 0
 Fidżi 1 3 0 59 167 -108 7 6 4 0
 Japonia 0 3 1 69 184 -115 8 4 7 0
 Rumunia 0 4 0 44 169 -125 3 1 9 0
 Rosja 0 4 0 57 196 -139 8 4 2 1
 Namibia 0 4 0 44 266 -222 5 2 2 3
Punkty Nazwisko Drużyna Przyłożenia Podwyższenia Karne Dropgole
62 Morné Steyn  Południowa Afryka 2 14 7 1
52 James O’Connor  Australia 1 13 7 0
45 Kurt Morath  Tonga 0 6 11 0
44 Ronan O’Gara  Irlandia 0 10 8 0
41 Piri Weepu  Nowa Zelandia 0 4 11 0
39 Dimitri Yachvili  Francja 0 6 9 0
37 Morgan Parra  Francja 1 4 8 0
36 Colin Slade  Nowa Zelandia 1 14 1 0
34 James Arlidge  Japonia 2 3 6 0
30 Chris Ashton  Anglia 6 0 0 0
30 Vincent Clerc  Francja 6 0 0 0
29 Rhys Priestland  Walia 0 10 3 0
28 Stephen Jones  Walia 0 11 2 0
28 Merab Kwirikaszwili  Gruzja 0 2 8 0
28 Jonny Wilkinson  Anglia 0 5 5 1
26 Berrick Barnes  Australia 3 4 0 1
26 Felipe Contepomi  Argentyna 1 3 5 0
25 Adam Ashley-Cooper  Australia 5 0 0 0
25 Israel Dagg  Nowa Zelandia 5 0 0 0
25 Keith Earls  Irlandia 5 0 0 0
25 Tusi Pisi  Samoa 0 2 6 1
Nazwisko Drużyna Przyłożenia
Chris Ashton  Anglia 6
Vincent Clerc  Francja 6
Adam Ashley-Cooper  Australia 5
Israel Dagg  Nowa Zelandia 5
Keith Earls  Irlandia 5
Mark Cueto  Anglia 4
Vereniki Goneva  Fidżi 4
Zac Guildford  Nowa Zelandia 4
Richard Kahui  Nowa Zelandia 4
Jerome Kaino  Nowa Zelandia 4
Sonny Bill Williams  Nowa Zelandia 4
Scott Williams  Walia 4

Po zakończonym Pucharze Świata IRB przygotował obszerne zestawienie statystyczno-analityczne imprezy[108].

Oficjalna strona IRB podała, że za najlepszych zawodników turnieju zostali uznani Israel Dagg, Jerome Kaino, Jamie Roberts, Sean O’Brien oraz Jacques Burger[109].

Transmisje telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Główny nadawca[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2009 roku organizatorzy wybrali głównego nadawcę telewizyjnego[110], a w lutym 2011 roku radiowego[111]. Transmisje miały dotrzeć do ponad dwustu terytoriów na całym świecie, w tym po raz pierwszy również na Antarktydę[112][113]. Część transmisji miała być przygotowana w technologii 3D[114], ostatecznie nie doszły one jednak do skutku[115].

Kraj Stacja telewizyjna Uwagi
Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
SKY Producent transmisji meczów w jakości HD

Prawa telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Kraj Język Stacja telewizyjna Kraj Język Stacja telewizyjna
Argentyna
Argentyna
hiszpański ESPN, Canal Siete Australia
Australia
angielski Fox Sports, Nine Network
Brazylia
Brazylia
portugalski ESPN Czechy
Czechy
czeski ČT4 Sport
Francja
Francja
francuski TF1, Eurosport, France Télévisions, Canal+ Gruzja
Gruzja
gruziński Gruzińska Korporacja Nadawcza
Irlandia
Irlandia
angielski
irlandzki
Setanta Sports, TG4, RTÉ Sport[116] Japonia
Japonia
japoński J Sports[117]
Niemcy
Niemcy
niemiecki Sport1 Nowa Zelandia
Nowa Zelandia
angielski SKY, Māori Television, TVNZ, TV3[118]
Polska
Polska
polski Polsat Sport[119] Południowa Afryka
Południowa Afryka
afrikaans
angielski
xhosa
zulu
SuperSport, Południowoafrykańska Korporacja Nadawcza
Rosja
Rosja
rosyjski Rossija 2 Rumunia
Rumunia
rumuński Digi TV
Stany Zjednoczone
Stany Zjednoczone
angielski Universal Sports, NBC[120] Walia
Walia
walijski S4C
Wielka Brytania
Wielka Brytania
angielski ITV[121] Włochy
Włochy
włoski Sky Italia[122]

Partnerzy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym dostawcą piłek na Puchar Świata była firma Gilbert, dla której był to już piąty turniej w tej roli[123]. Sama piłka została zaś zaprezentowana na specjalnej ceremonii pod koniec kwietnia 2011 roku[124].

Światowi Partnerzy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalni Partnerzy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalni Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rugby World Cup 2011: Hosting (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  2. IRB confirms bids for 2011 (ang.). news24.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-10)].
  3. Three countries confirm Tender bids for RWC 2011 (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  4. Trio target 2011 Rugby World Cup (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-09)].
  5. a b RWCL receives 2011 host tenders (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  6. JAPAN IN RUGBY WORLD CUP BID (ang.). sportbusiness.com. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-02)].
  7. Pienaar heralds strength of SA World Cup bid (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  8. Firms back SA's RWC 2011 bid (ang.). southafrica.info. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-29)].
  9. Marking five years of progress (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  10. New Zealand launches bid for rugby world cup 2011 (ang.). sparc.org.nz. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-29)].
  11. SA's RWC 2011 destiny nears (ang.). news24.com. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  12. Japanese anger as 2011 World Cup goes to New Zealand (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-20)].
  13. New Zealand to host RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  14. Prawdopodobny rozkład głosów przedstawił NZ Herald: An anatomy of the World Cup vote (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  15. IRB urged to rerun 2011 World Cup vote or face lawsuit (ang.). scumv.co.uk @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  16. No Revote for RWC 2011 Host Union (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  17. IRB rejects legal threat to 2011 RWC hosts (ang.). allblacks.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  18. IRFU reject World Cup vote claims (ang.). irishtimes.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  19. Japan accepts World Cup decision (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-19)].
  20. Major Events Management (Rugby World Cup 2011) Order 2007 (ang.). legislation.govt.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-12)].
  21. A Guide to the Major Events Management Act 2007 (ang.). hospitalitynz.org.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-08)].
  22. RWC 2011 fans warned not to be let down (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  23. RWC 2011 ticket pricing structure launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  24. RUGBY WORLD CUP 2011 TICKETS Media Guide (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  25. RWC 2011 Tickets - FAQs (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  26. Global RWC 2011 ticket sales begin in April (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  27. Thousands move early for World Cup tickets (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  28. RWC tickets pass half million mark (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  29. RWC 2011 ticket sales hit NZ$200m mark (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  30. One million tickets now sold for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  31. Rugby World Cup 2011 (ang.). beehive.govt.nz @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  32. Here come the Cup fans (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-09-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  33. One month to kick-off: expected visitor boost (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  34. Visitors add colour to NZ during RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-05)].
  35. a b Rugby World Cup visitor numbers put at 133,000 (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  36. a b RWC 2011 ticket revenue target achieved (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  37. a b RWC 2011 boost for all areas of the Game (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)].
  38. RWCL welcomes RNZ 2011 financial results (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  39. Report underscores RWC 2011 success for hosts (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  40. The Stadium of Four Million (ang.). med.govt.nz @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  41. Call goes out for RWC 2011 Volunteers (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  42. Kiwi volunteers keen to lend a hand (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  43. VOLUNTEERS (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  44. VOLUNTEERS (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  45. Spectacular Opening Ceremony to kick off RWC (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  46. Rugby World Cup 2011: Spectacular opening ceremony ticks all the boxes (ang.). theguardian.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-01)].
  47. Tournament script launched for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  48. RWC 2011 tournament branding launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  49. RWC 2011 ticket design launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  50. NZ voices to bring RWC 2011 anthems to life (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  51. Official RWC 2011 album launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  52. Record broadcast levels for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  53. Official RWC 2011 Mobile App launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  54. RWC Facebook page reaches one million fans (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  55. Rugbyworldcup.com wins top award (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  56. IRB Announces RWC 2011 Tournament Window (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  57. a b Match Schedule and Match Venues announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  58. a b RWC 2011 fixtures and pool venues announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  59. MATCH SCHEDULE (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  60. World Cup kick-off times revealed (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  61. MATCH SCHEDULE (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  62. Final date for RWC 2011 revealed (ang.). allblacks.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  63. Major changes made to RWC qualifying (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  64. Twenty teams to compete at Rugby World 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2011-09-26].
  65. Rugby New Zealand 2011 welcomes 20-team decision (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  66. RWC 2011 qualifying overview (ang.). rwc2011.irb.com. [dostęp 2012-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  67. Rugby World Cup 2011 Qualifier Chart (ang.). pulse-static-files.s3.amazonaws.com. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
  68. The road to Rugby World Cup 2011 (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  69. Uruguay and Romania target final RWC place (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  70. IRB World Rankings used for RWC 2011 draw (ang.). irb.com. [dostęp 2012-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-01)].
  71. Top three RWC Draw bands confirmed (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  72. RWC 2011 Draw streamed live (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  73. a b RWC 2011 Draw streamed live (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-08)].
  74. a b Rugby World Cup 2011 pools announced (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-04)].
  75. RNZ 2011 welcomes “outstanding” draw (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  76. Canada unveil 30-man squad for RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-11)].
  77. Venue allocation options a challenge (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  78. Quarter Final Hosting applications received (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  79. Venues unveiled for RWC 2011 quarter-finals (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  80. Hosting proposals received for Pool Matches (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  81. Deadline fears for stadium (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-05)].
  82. 23 centres to host RWC 2011 teams (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  83. TEAM HOSTING ANNOUNCEMENT INFORMATION PACK (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  84. TEAM HOSTING ANNOUNCEMENT (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  85. TEAM BASES (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  86. Rugby World Cup matches moved (ang.). beehive.govt.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-20)].
  87. Christchurch hosting RWC 2011 games decision (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  88. Christchurch matches rescheduled after quake (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  89. Battle of the stadiums: Two weeks to decide (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-23)].
  90. It's Eden Park says disappointed Mallard (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  91. Stadium has World Cup experience wrapped up (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  92. Applause for park's world class makeover (ang.). edenpark.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  93. New stadium approved for Dunedin (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  94. Dunedin stadium on schedule (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-26)].
  95. Christchurch RWC 2011 Pool Match rescheduling (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  96. Council decides to sell Carisbrook (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-07)].
  97. Construction let the sun shine in (while the rain stays out) (ang.). forsythbarrstadium.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2014-07-03].
  98. RWC: Are we ready? (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-16)].
  99. Stadium branding forbidden for World Cup (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2018-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-05)].
  100. RWC 2011 Selection (ang.). irb.com. [dostęp 2011-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-01)].
  101. a b Tournament rules (ang.). rwc2011.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  102. RWC 2011 quarter-final match officials named (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  103. RWC 2011 semi-final match officials named (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  104. Craig Joubert to referee RWC 2011 Final (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-28)].
  105. Statsguru / Test matches / Team records
  106. Statsguru / Test matches / Player records / Points
  107. Statsguru / Test matches / Player records / Tries
  108. Statistical Review and Match Analysis (ang.). irb.com. [dostęp 2011-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-05)].
  109. Top five players of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-23)].
  110. SKY New Zealand RWC 2011 Host Broadcaster (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  111. TRN named RWC 2011 Official Radio Broadcaster (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  112. Where can I watch RWC 2011? (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  113. Rugby World Cup 2011 reaches new frontiers (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  114. RWC 2011 to showcase 3D technology (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  115. RWCL confirms RWC 2011 broadcast plans (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  116. >, ostatecznie nie doszły one jednak do skutkurugbyworldcup.com/mediazone/news/newsid=2041300.html RTÉ Sport awarded Irish free-to-air rights (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  117. JSPORTS appointed Japan rights holders (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  118. RWC 2011 NZ free-to-air broadcasters revealed (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  119. Wielkie święto rugby w Nowej Zelandii! (pol.). polsatsport.pl @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  120. Rugby World Cup to make US network TV debut (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  121. RWC UK Broadcast details announced (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  122. SKY Italia appointed Italy rights holders (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  123. a b Gilbert to supply balls for RWC 2011 and 2015 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  124. RWC 2011 Official Match Ball launched (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  125. Emirates first worldwide partner of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  126. RWC 2011 Worldwide Partner – MasterCard (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  127. RWC Worldwide Partner - Heineken (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  128. ANZ to sponsor Rugby World Cup 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  129. Société Générale named RWC Worldwide Partner (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  130. DHL appointed RWC 2011 Worldwide Partner (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  131. Russell McVeagh official law firm of RWC 2011 (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  132. KPMG RWC 2011 Official Tournament Supplier (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  133. Canterbury of New Zealand (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  134. Coca-Cola becomes RWC 2011 Official Supplier (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  135. Dole (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  136. Brancott Estate appointed Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  137. Toshiba appointed RWC 2011 Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  138. Land Rover joins RWC sponsorship inventory (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  139. Microsoft appointed RWC 2011 Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].
  140. BlackBerry appointed Official Sponsor (ang.). rugbyworldcup.com @ web.archive.org. [dostęp 2018-09-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]