Izoelektronowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Izoelektronowość – cecha dwóch lub więcej indywiduów chemicznych polegająca na posiadaniu takiej samej liczby elektronów walencyjnych oraz takiej samej budowy cząsteczek. Związki izoelektronowe mogą być zbudowane z różnych atomów, ale ich liczba i układ wiązań są takie same. Przykładem izoelektronowości są cząsteczki N≡N, N≡O+ i C≡O – wszystkie trzy mają 10 elektronów walencyjnych i podobny charakter wiązań[1]. Są one również izolobalne.

Inne przykłady par izoelektronowych

Do związków, które mimo identycznej liczbie elektronów walencyjnych nie są izoelektronowe ze względu na różną budowę należy para Me2C=O i Me−N=N−Me[1] (każda z cząsteczek ma łącznie 24 elektrony walencyjne).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać isoelectronic, [w:] A.D.A.D. McNaught A.D.A.D., A.A. Wilkinson A.A., Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997. Wersja internetowa: M.M. Nic M.M., J.J. Jirat J.J., B.B. Kosata B.B., isoelectronic, A. Jenkins (aktualizowanie), 2006–, DOI10.1351/goldbook.I03276 (ang.).