Izoelektronowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Izoelektronowość – cecha dwóch lub więcej indywiduów chemicznych polegająca na posiadaniu takiej samej liczby elektronów walencyjnych oraz takiej samej budowy cząsteczek. Związki izoelektronowe mogą być zbudowane z różnych atomów, ale ich liczba i układ wiązań są takie same. Przykładem izoelektronowości są cząsteczki N≡N, N≡O+ i C≡O – wszystkie trzy mają 10 elektronów walencyjnych i podobny charakter wiązań[1]. Są one również izolobalne.

Inne przykłady par izoelektronowych

Do związków, które mimo identycznej liczbie elektronów walencyjnych nie są izoelektronowe ze względu na różną budowę należy para Me2C=O i Me−N=N−Me[1] (każda z cząsteczek ma łącznie 24 elektrony walencyjne).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać isoelectronic [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson, Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997, ISBN 0-9678550-9-8. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata, isoelectronic, A. Jenkins (aktualizowanie), 2006–, DOI10.1351/goldbook.I03276 (ang.).